Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Even wennen

Afgelopen maand kreeg ik uitbreiding van uren op mijn werk. En fiks ook: van 0,3 fte ging ik naar 0,9. Drie keer zo druk op papier, tien keer zo druk in mijn hoofd. Ik werk in het onderwijs en meer uren betekent meer klassen, maar bovenal meer studenten. Normaalgesproken schuiven er zo’n tachtig per week langs. Ik heb ze in september leren kennen toen ik in mijn huidige team begon, dus ik weet intussen hun namen en gezichten op een juiste manier te combineren.

Vanaf half februari kreeg ik ineens tweehonderdvijftig nieuwe gezichten voor mijn kiezen. De meeste zie ik maar drie kwartier per week. Bovendien ben ik een ramp als het om het onthouden van namen en gezichten gaat. Een student die ik om tien uur in mijn les heb, herken ik om half elf niet bij de koffieautomaat.

Hoewel de meeste studenten na een half jaar nog steeds geen idee hebben hoe hun leraren heten (waarom zouden ze ook: je roept juf en de persoon voor de klas reageert) verwachten ze andersom dat je na een vluchtige ontmoeting wel op de hoogte bent van hun naam en het liefst ook van alles wat daar verder aan vastkleeft: dyslexie, problematische jeugd, adhd-problematiek, hobby’s en ga zo maar door. En merken ze dat je niet precies weet wie nou wie is in een klas, maken ze daar handig gebruik van om de les te saboteren. De meeste van hen zijn namelijk pubers en die doen vrijwel uitsluitend aan kortetermijndenken. Dus niet: ik ben slecht in begrijpend lezen dus laat ik maar opletten, we hebben over een maand examen. Maar: ha, ze weet mijn naam niet, hoef ik ook niet te reageren als ze iets zegt en hoef ik deze les lekker niet op te letten. Ik kan u verzekeren dat het niet op orde hebben van de namen van de leerlingen aan de wieg staat van de meeste ordeproblemen. En ordeproblemen zijn de grootste energieslurpers die ik ken.

Als ik thuiskwam was ik zo moe dat ik niet meer van de bank kwam. Stof hoopte zich op in de hoeken van de kamer, mijn manuscript van de Meesterproef lag me vanuit een lade verwijtend aan te kijken. De weekenden waren niet lang genoeg meer, want elke dag dat je meer gaat werken betekent een dag minder vrije tijd. Als ik me eindelijk weer een beetje tot rust voelde komen was het zondagavond en tijd om naar bed te gaan.  

Twee weken lang sleepte ik me naar mijn werk en strompelde na mijn werk weer naar huis om op de bank te ploffen. De enigen die dat wel prettig leken te vinden waren mijn kinderen. Niemand meer die vroeg of ze nog huiswerk hadden en op hun vraag wat we gingen eten antwoordde ik regelmatig: “Euh, pizza of zo?” Ik begon me serieus af te vragen of ik wel gemaakt was om bijna fulltime te werken.

Vorige week werd ik voor het eerst wakker voordat de wekker afging. Onder de douche was mijn hoofd geen enorme suizende wattenbol. Eenmaal op mijn werk pakte ik zonder na te denken de juiste boeken van de plank voor de groepen waar ik tot de pauze les aan zou geven. Na mijn lessen en de voorbereiding voor de volgende dag ging ik niet gelijk naar huis, maar bleef nog even kletsen met mijn collega’s. Bedacht wat ik wilde koken die avond. En dat ik daarna heel misschien weer energie zou hebben om een avond aan mijn computer te gaan zitten om een stukje te schrijven.  

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 487

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.