Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

Er stond een man voor de deur

Er staan wel vaker mensen voor de deur. Mannen, vrouwen, kinderen. Ze zijn grofweg in vier groepen in te delen: ze komen op bezoek, ze vragen geld voor een goed doel, ze willen je bekeren, ze willen je iets verkopen. Er is nog een vijfde groep, maar die bestaat uit slechts één persoon en dat is het buurjongetje dat komt vragen of hij zijn bal terug mag, dus hem laat ik buiten beschouwing. Belletjestrekkers tellen ook niet mee, want die blijven niet braaf wachten totdat er opengedaan wordt. Het idee van het spel is immers om dat hard lachend van een afstandje te doen (zegt een kenner!).

Onlangs kregen we te maken met een buitencategorie aanbeller. Het gebeurde ’s avonds, rond een uur of acht. Ik deed open en zag een jongeman die nogal aarzelend aan zijn verhaal begon. Hij had geen collectebus in zijn handen, dus hij was geen categorie 2. Categorie 3 viel ook al snel af, dus bleef categorie 4 over: hij wilde me iets verkopen. Geduldig wachtte ik af totdat hij tot de kern van zijn verhaal kwam, maar daar had hij nogal veel woorden voor nodig. Mijn geduld werd ernstig op de proef gesteld. Dat merkte hij en daar werd hij nog nerveuzer van. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit: hij had op Funda gezien dat ons huis te koop staat en hij vroeg of dat klopte. Nou ja, het bord in de tuin met de tekst ‘te koop’ lijkt me afdoende, maar om het hem niet nog moeilijker te maken, knikte ik ja. Had hij interesse? Nee, daar kwam hij niet voor. Hij was van een castingbureau en zijn opdrachtgevers van het Nederlands Filmfonds waren bezig in de regio een korte speelfilm op te nemen, maar ze zochten nog naar een locatie voor een binnenhuisopname en nu had hij op Funda gezien dat ons huis weleens geschikt zou kunnen zijn. Mijn humeur sloeg direct om naar ‘O, wat leuk!’. Hij kwam binnen om een serie foto’s te maken, die ter goedkeurig aan de regisseur voorgelegd moesten worden. Als ons huis geschikt was, zou de jongeman binnen enkele dagen ons bellen. Dat telefoontje kwam en weer had hij enorm veel woorden nodig om ons te vertellen dat de regisseur langs wilde komen om de locatie met eigen ogen te bekijken. Dat mocht.

Een paar dagen later stapte een gevolg van zeven personen ons huis binnen. Dat had al een voorteken moeten zijn. Er werd veel over en weer gepraat, voornamelijk over de geschiktheid van onze meubels. De scene waar ze de locatie voor zochten, moest een nieuwbouwhuis uitstraling hebben en volgens middelbare leeftijd-norm ingericht zijn. Navraag leerde mij dat daar de afwezigheid van IKEA-meubelen mee bedoeld werd. Niettemin voelde die term erg onprettig aan. De afstandelijke manier waarop ons huis gekeurd en beoordeeld werd, gaf niet de indruk dat ze er erg tevreden over waren. Toen mij verteld werd dat ze over tien dagen met de volledige filmploeg terug zouden komen, was ik dan ook enorm verbaasd. Ons huis bleek bij voorbaat al uitverkozen te zijn. Het deed mijn ‘O, wat leuk’-gevoel omslaan naar een ‘waar zijn wij aan begonnen’-sensatie.

De dag brak aan en ik voelde me lichtelijk nerveus. Ik had voortdurend de gedachte in mijn hoofd of het allemaal wel klopte en echt was. Een paar uur later dacht ik er heel anders over. Er kwam een mediatrein de straat in gedenderd en die nam alles over. Ons huis, onze tuin, de buurt. Het was een nietsontziende invasie. Er waren zeven acteurs, maar de crew eromheen bestond uit minstens dertig man die in- en uitliepen en allemaal hun eigen auto of truck meebrachten. Buurtgenoten die weg waren geweest en weer thuiskwamen, keken verbaasd op, want er was geen parkeerplek meer vrij. Het was chaos en alles stond op z’n kop, in en om ons huis en in de straat. Om een voorbeeld te geven. Schuin tegenover ons ligt een parkeerhaven en de helft ervan werd in beslag genomen door twee trucks en een grote partytent. Dat was alleen al de catering.

Het is een vreemde ervaring om je huis en tuin zo overgenomen te zien worden, zonder dat je er zelf toe doet. Hoe fantastisch en geweldig interessant het ook was om zoiets mee te mogen maken, het was duidelijk dat de meesten van de crew dat gevoel ook hadden. Ik heb de ego’s en dikdoenerij die dag allemaal voorbij zien komen. Velen keken ons aan alsof we indringers waren. Mijn geduld is nog nooit zo op de proef gesteld en ik heb regelmatig de neiging gehad om iedereen mijn huis uit te gooien. Degenen die nog het meest normaal reageerden waren de acteurs, de twee regisseurs en hun regieassistent. Dat was maar goed ook, want tijdens de opnames heb ik voortdurend met mijn neus vooraan gestaan en ze hebben me geen enkele keer weggestuurd.

Pas laat in de avond kregen we ons huis weer terug en wat waren we opgelucht. Ik had deze dag niet willen missen en het was geweldig om het filmproces van zo dichtbij te mogen meemaken, maar toch. De volgende keer dat er iemand van de buitencategorie bij ons aanbelt, vraag ik ze vriendelijk om door te lopen.
Dit artikel delen?
  • Hits: 741

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.