Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

De ideale(n) puber

Van kleins af aan ben ik bezig geweest met milieuzaken en natuur. Ik was zo’n meisje dat zieke vogels mee naar huis nam. Later werd ik vegetariër (zo’n hele strenge) en kocht mijn spulletjes het liefst tweedehands. Toen ik ouder werd, en moeder, maakten drukte en gemak mij tot een meer gemiddeld mens. Ik at vlees, vond het lekker, kocht goedkope kleding uit discutabele winkels omdat de kinderen harder groeiden dan mijn portemonnee aankon. Toch bleef het milieu me aan het hart gaan en ik probeerde mijn ecologische voetstap zo klein mogelijk te houden. En sinds ik vrijgezel ben, heb ik het vegetarisch eten en mijn zorg om het milieu weer in ere hersteld.

Mijn kinderen daarentegen zijn echt producten van de hedendaags consumptiemaatschappij. Toen ze klein waren kon ik ze nog wel een klein beetje milieubewust houden, maar al ras vervreemdden ze in dat opzicht van mij. Met hun eerste kleedgeld renden ze naar de Primark, want dan hadden ze nog geld over voor zo’n grot bak plofkip bij de KFC. Op vakantie gaan ze het liefst ver weg en met het vliegtuig en in de zomer zouden ze geen enkel bezwaar hebben tegen twee keer barbecue in de week. Ik hef nog steeds het belerende vingertje, maar ik krijg er enkel rollende ogen voor terug.

Mijn verbazing was dan ook groot toen de heren twee weken geleden aankondigden dat ze gingen demonstreren voor het milieu.

‘Jullie moeten dan wel echt gaan, het is niet als gratis vrije dag bedoeld,’ waarschuwde ik nog. Ze deden verontwaardigd.

‘We vinden het milieu heel belangrijk hoor!’ riep de oudste. ‘Wij krijgen straks de rekening gepresenteerd.’

Daar had hij een punt, vond ik. En ik schreef een mail naar de verzuimcoördinator om mijn fiat te geven.

Sindsdien houd ik ze aan hun nieuw verworven ideaal. Als ze de mist ingaan, help ik ze een beetje. Toen er bijvoorbeeld weer een pakketje met kleding werd bezorgd, vroeg ik vriendelijk of ze wisten wat het bedrijf doet aan het milieu. De oudste keek me verbaasd aan, daar had hij nog nooit bij stilgestaan. En daar ging de demonstratie eigenlijk ook niet om, legde hij me uit. Het was om grote bedrijven op hun verantwoordelijkheid te wijzen.

Ik rekte me uit en ging op mijn stokpaardje zitten. Oreerde over eigen verantwoordelijkheid, bij jezelf beginnen, bij bedrijven kopen die het wel goed doen.

Mijn zoon ging recht zitten en zei met iets van triomf in zijn stem: ‘Ik heb weleens op een site gekeken met milieuvriendelijke kleding, hoor. Maar die kleren zijn gewoon niet mooi.’

Weer had hij een punt, vond ik. Er is veel lelijkheid te vinden in de biologische kledinghoek. (Hoewel ik in deze wel recht moet doen aan mijn mud-jeans. Die zijn fantastisch) En om nou als puber te kiezen voor bewuste lelijkheid terwijl er onverschillige schoonheid te koop is, is misschien ook wel teveel gevraagd. Toch zag ik aan hem dat hij erover aan het nadenken was.

Afgelopen week togen ze met hun kameraden naar Den Haag. Het was leuk geweest, vertelden ze na afloop. En nee, ze hadden Mark Rutte niet gezien. En nee, ze waren niet naar Macdonalds geweest na afloop, zoals heel veel scholieren wel gedaan hadden. Zij hadden een stapel boterhammen en fruit meegenomen naar de demonstratie. Niet in een plastic zakje, maar in een broodtrommel.

 

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 183

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.