Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

De echte Italiaan is een farce

Een paar weken geleden las ik in Trouw een artikel over Italië, of liever gezegd, over de kleding van de echte Italiaan versus de kleding van de toerist. Aan het woord was een Italiaan die zich groen en geel ergerde aan al het lillende, zweterige, blootgegeven vlees van de toeristen die deze maanden de diverse steden van Italië weer overspoelen. De afschuw spatte van de pagina. Toeristen drommen samen in het centrum om de culturele hoogstandjes van dit prachtige land te aanschouwen en bezetten de terrasjes om van de beroemde Italiaanse keuken en koffie te genieten. Dat doen ze op sandalen, zonder gene om hun kalknagels, schimmeltenen en eeltkloven, de viezeriken. Daarboven dragen ze te korte rokjes, vormeloze broeken waar hun buiken overheen wellen en te krappe hemdjes waar de witte of roodverbrande vetkwabben uit stulpen. Een schande voor de verheven cultuur waar ze voor kwamen en een doorn in het oog voor elke Italiaan. Want een echte Italiaan, verzekerde de geïnterviewde me, zou zich nooit, nooit, hoe warm het ook was, verlagen tot het dragen van een korte broek en open schoenen.

Ik schrok daar een beetje van. Want ik zou een paar dagen later afreizen naar het lieflijke Toscane en op mijn verlanglijst stonden cultuursteden als Siena en Florence. Ik had gezien dat het erg warm zou worden, tot wel veertig graden, en een stapel luchtige hemdjes en korte, makkelijk zittende broeken lagen al klaar om de koffer in te gaan. Bezorgd tuurde ik naar mijn voeten en ontdekte een eeltrandje aan mijn hiel. Ojee. Twee weken lang zou ik voor schut lopen, zou ik minachtende blikken toegeworpen krijgen door in smetteloze pakken en tweekleurige schoenen gestoken Echte Italianen die zonder een spoortje hittevorming in kleine  barretjes aan hun espresso zaten te nippen.

Ik spoedde me naar de stad en schafte ijlings wat rokken aan die tot net onder de knie vallen (owee, het verboden aangezicht van de kwabbige knieën van de bijna menopauzale vrouw). Ik poetste mijn dichte schoenen met kleine hak en stopte ze bij de reisbenodigdheden. Net op tijd. Je wilt natuurlijk de gastheren van het land waar je op vakantie gaat niet voor het hoofd stoten.

Op een vrijdag in alle vroegte vertrok ik met gezin naar het zuiden. Hoe verder we kwamen, hoe warmer het werd. Tegen de tijd dat we bij het huisje aankwamen, was het twee keer zo warm als toen we uit Nederland vertrokken. We pakten de auto uit, namen een verkoelende duik in het zwembad en belden daarna de eigenaresse van het huisje om te zeggen dat we waren aangekomen.
Ze kwam kennismaken. Ze droeg een extreem kort broekje, een hemdje met spaghettibandjes en slippers. “Warm he?” glimlachte ze naar ons. Ik glimlachte terug, negeerde de putjes in haar blote dijen.

De volgende dag deden we boodschappen in het dichtstbijzijnde dorpje. Ik zag Italianen in korte broeken, in sportbroeken, in hemden, met ontbloot bovenlijf, op slippers, sandalen en op sloffen. Ik zag lillend Italiaans vlees, roodverbrande Italiaanse vetkwabben, Italiaanse schimmeltenen. En, oke, één man in een pak. Hij zat op een bankje onder de bomen in een parkje, minstens tachtig en de vale bruine stof slobberde om hem heen. Een beetje zoals mijn opa er altijd bijzat.

Pas een paar dagen later zag ik een paar Echte Italianen lopen, het was in Volterra. Ze liepen door de massa toeristen en luchtig geklede Italianen en ze droegen linnen broeken en pastelkleurige overhemden. Ze kwamen uit de zwaar geairconditioneerde bank waar ze hadden gewerkt en verdwenen diep in een bar die eveneens airconditioning had. Ze zagen er mal uit, met hun voor de temperaturen veel te warme kleding.

Ik bekeek ze een beetje meewarig. En ik begreep ineens de Italiaan uit het interview. Die had in mei zijn vakantie al opgesoupeerd en moest de hele zomer doorwerken. Als hij lunchpauze had, moest hij in zijn warme werkkleding door de massa toeristen heen om bij zijn favoriete lunchtentje te komen. Eenmaal daar aangekomen werd hij geconfronteerd met de vrijheid vierende medemens, terwijl hijzelf een uur of twee uur later weer op de zaak verwacht werd. De echte Italiaan uit het interview bestaat helemaal niet. Die echte Italiaan was een afgunstige Italiaan.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 622
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.