Loading...
Terugblik

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Terugblik

De dood

Geen gezellige titel en het nodigt jou als lezer niet echt uit om verder te lezen, dus beschouw jezelf uitgedaagd.

In deze rubriek geven de deelnemende schrijvers een terugblik op de afgelopen periode en om de een of andere reden was ‘de dood’ bij mij een thema. Het drong zich op, zogezegd, terwijl ik er zelf niet mee te maken kreeg. Da’s niet alleen opmerkelijk, maar ook buitengewoon apart. Hoogtepunt was het nieuws dat mijn vader blaaskanker heeft, alleen bleek dat drie weken later toch niet het geval te zijn. Een geval van ‘oeps, sorry’, ook al is dat laatste woord nooit over de lippen van de dokter gekomen. Waarschijnlijk is het maken van foute diagnoses voor hem zo iets natuurlijks dat je je daar dan ook niet voor hoeft te verontschuldigen. Het confronteerde me wel met de eindigheid van het leven. Die van mijn ouders, welteverstaan. Als het leven zijn natuurlijk ritme volgt, weet ieder kind dat ooit de dag komt dat je wees wordt en dat je de volgende in de rij bent. Een beeld uit ‘Lemmings’ doemt nu onmiddellijk voor mijn geestesoog op. In een van de levels van dat spel moet je een lange sliert lemmingen voor de ondergang behoeden wanneer zij en masse op een ravijn af marcheren. De bedoeling is om ze een andere route te geven en als dat niet lukt, blijven ze stoïcijns achter elkaar aanlopen om een voor een in de afgrond te storten. Zo voelt het dus om de volgende in rij te zijn. Je wacht geduldig tot je de voorste bent en dan kukel je voorover.

Dood overkwam wel vrienden van ons. Zij moesten een van hun twee honden laten inslapen. Het beestje was oud en op. Nog geen tien dagen later waren zij ook hun tweede hond kwijt. Het dier bleek ernstig ziek te zijn en om verder lijden te voorkomen, namen ze de beslissing haar uit haar lijden te verlossen. Dat herinnerde me aan de dood van mijn tante, nu meer dan twintig jaar geleden. Zij is na een uiterst kort ziekbed van zes weken aan acute leukemie overleden. Tot op de dag van vandaag vraag ik me af waarom we euthanasie van dieren humaan vinden, maar mensen onnodig kunnen laten lijden. Niet dat mijn tante een spuitje had gewild, het gaat meer om de gedachte. Míjn gedachtes, want die springen onmiddellijk naar mijn schoonvader. Zijn alzheimer is inmiddels zover gevorderd dat hij geen weet meer heeft wie hij is. Mijn schoonmoeder gaat trouw iedere dag naar hem toe en dat is een beproeving, want hij heeft ook geen idee meer wie zij is. Daar heeft hij ooit een opmerking over gemaakt. ‘Geef me maar een spuitje als ik dag mevrouw tegen je zeg’. Dat moment is dus aangebroken. Telkens als we bij hem op bezoek zijn, herinner ik me zijn uitspraak en vraag ik me af of hij inderdaad voor dat spuitje zou kiezen als hij nog bij zijn volle verstand was. Want ik weet sinds kort dat die mogelijkheid bestaat. Niet met een spuitje, maar met een poedertje en onder begeleiding van een vereniging. De eerste keer dat ik over die vereniging hoorde was een paar weken geleden. Iemand die ik vaag kende had met hun hulp voor een vrijwillig levenseinde gekozen. Het verhaal bleef in mijn hoofd hangen en hoe meer ik erover nadacht, hoe dapperder ik haar vond. Ik ben niet bang voor de dood, wat wel aan me vreet is de onzekerheid niet te weten wanneer en op welke manier ik ga. Via een poedertje van een vereniging heb je dat moment dus op een bijzonder humane manier zelf in de hand.

Toeval of niet, maar pas geleden kwam die vereniging groot in het nieuws, met een twee pagina’s vullend artikel in de krant. Een jonge moeder van twee kinderen had met het poedertje een einde aan haar leven gemaakt. Vlak daarna maakte het journaal bekend dat uitgelekt was bij welke firma dat poedertje te koop is. Het liep storm. Bij dat bedrijf en bij die vereniging, want zij kregen er in korte tijd duizenden leden erbij. Ik vraag me af waarom. Is de behoefte om je stervensmoment zelf te kiezen zo groot, of hebben veel mensen een enorme doodswens? Dat roept weer de vraag op hoe groot die doodswens moet zijn om dat poedertje daadwerkelijk in te nemen. De dood is de laatste ultieme sprong in het duister. Er is óf buitengewoon veel moed voor nodig om het middel naar binnen te werken óf het leven moet zo’n ondraaglijke last zijn geworden dat het slikken ervan voelt als een bevrijding. Elk geval zal op zich staan, maar één ding weet ik wel. Mensen die voor de trein springen, doen letterlijk de sprong in het duister. Dat laat een enorme smeerboel achter en het is bijzonder vervelend voor degenen die het op moeten ruimen en voor de machinist en treinreizigers. Dan is het maar goed dat er een vereniging bestaat die je vakkundig begeleidt om menswaardig uit het leven te stappen. Je kunt het hier al dan niet mee eens zijn, maar voor mij maakt die keuzevrijheid de wereld – het leven – een stukje menselijker.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 616

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.