terugblik
In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.Commentaar op teksten

Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.
Zomaar ineens was het er. Als een golf spoelde het over me heen: een onhebbelijk gevoel van onveiligheid. Het ene moment was er niets aan de hand en het volgende moment kneep mijn keel dicht en werd ik besprongen door een rood duiveltje dat met z’n kleine prikstok de vraag in mijn hoofd dreef of Nederland niet een ontzettend eng land aan het worden is. Zo’n land waar je over hoort of leest en dat je dan denkt ‘je zult daar maar wonen’.
De aanleiding was iets heel triviaals. Ik zag het in mijn ooghoeken voorbijkomen toen ik iets op internet aan het opzoeken was. ‘Wilders trekt rechter weer in twijfel in minder-zaak’.  Dat ene zinnetje liet mijn gedachten op hol slaan. Het maakt me geen bal uit of hij het nu wel of niet doet, het achterliggende principe riep een hele reeks associaties  op.

Wilders maakt gebruik van de mogelijkheden die de wet hem biedt en daar heb ik niets op tegen. Sterker nog, daar kán ik niets op tegen hebben, want we leven in een democratische rechtstaat. In een democratie is vrijheid een groot goed. Iedereen mag zijn wie hij of zij is en we gaan ontzettend ver in het beschermen van individualiteit en vrije meningsuiting. Dit klinkt goed, toch? In zo’n land wil ik leven.
Wilders gelooft dat politiek de algemene wil van het volk moet volgen. Ook dat klinkt goed, al wil ik dan wel weten wat er gebeurt met de vrijheidsrechten van iemand die afwijkt van het normale of keuzes maakt die de meerderheid niet bevalt. Vooral omdat Wilders als geen ander de openbare mening weet te beïnvloeden. Als het ten koste gaat van de eenheid, haak ik af.  Voor mij zijn verdraagzaamheid en vertrouwen het cement van de samenleving. Als dat afbrokkelt, is er dan nog wel sprake van democratie? Iets om over na te denken, want waar begint de door ons zo geliefde vrijheid van meningsuiting en waar eindigt het? Vrijheid is een recht, maar het is niet iets wat je kunt claimen, want het geen eenrichtingsverkeer. Dus, is vrijheid nog wel vrijheid wanneer het tot onvrijheid van een ander leidt? Ik ben realistisch genoeg om te weten dat ieder van ons daar anders over zal denken en het leuke van democratie is dat ieder van ons die vrijheid ook heeft.

Het Wilders-proces laat zien dat democratie en de rechtstaat soms hard kunnen botsen. De rechtstaat moet ons (burgers) beschermen tegen inperking van onze vrijheid, maar het moet ook de veiligheid van alle burgers garanderen. Dus liggen de rechters die hem moeten beoordelen in een spagaat. Wat laat je het zwaarst wegen, de democratie of de rechtstaat? Zo leidde het associatieproces me naar de dood van Anne Faber. Het lijkt een enorm grote stap, maar zo onlogisch is het niet, want een groter bewijs van een botsing tussen democratie en rechtstaat is op dit moment niet denkbaar.
Een herinnering schoot door mijn gedachten. Op de dag dat ze gevonden is, legde een rechtsgeleerde op tv uit hoe het kon dat de dader vrij rondliep. Dat heeft met ons juridisch systeem te maken, wat gebaseerd is op onze menselijke waarden. Een zeer belangrijk punt wat niet uit het oog mag worden verloren: het belang van een tweede kans. Ik begeef me nu op glad ijs, want ik denk er anders over dan wat op dit moment de algemeen geldende mening lijkt te zijn. In ons rechtssysteem, in onze samenleving, kiezen we er bewust voor om mensen niet af te schrijven. Daar wil ik in blijven geloven, ook al bewijst Anne Faber dat het systeem niet foutloos is. In haar geval blijkt het regime van de zorginstelling waar de dader verbleef zo slap als een vaatdoek te zijn. Natuurlijk moet dat per direct veranderen en moeten soortgelijke instellingen onder de loep genomen worden, want natuurlijk heeft het rampzalige gevolgen als dergelijke instanties regels en voorschriften niet of slecht opvolgen. Maar om nu direct over een falend rechtssysteem te spreken en om iedere opgesloten persoon over dezelfde kam te scheren als Michael P. gaat me toch te ver.

Criminelen sluiten we op, maar we moeten als samenleving beseffen dat die straf tijdelijk is. Ooit komt de dag dat ze weer buiten staan en in de maatschappij moeten functioneren. Dat is geen veilige gedachte, maar we kiezen in onze democratie ervoor om mensen niet uit te sluiten. Dat creëert het dilemma van vrijheid en veiligheid. Hebben wij als democratische samenleving het recht om iemand bij de eerste de beste overtreding levenslang onvrij te maken, om daarmee onze vrijheid en veiligheid te garanderen? Ik zou dat recht niet durven claimen. Immers, wie zonder zonde is, werpe de eerste steen. Dus kijk uit wat je wenst, het zou wel eens als een boemerang naar je terug kunnen keren.

Door de stemmen die nu opgaan om mensen die opgesloten zitten geen enkele kans meer te geven en geen voet meer buiten de deur te laten zetten, weet ik één ding zeker: in zo’n verharde, hardvochtige, meedogenloze samenleving wil ik niet leven. Zo kwam het dat het rode duiveltje met zijn prikstok tevoorschijn sprong en voelde ik me in mijn perfect veilige omgeving voor een paar ogenblikken totaal onveilig.
Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap