terugblik
In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.Commentaar op teksten

Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.
Het was een drukke maand voor ons, deelnemers aan de schrijfcursus. In oktober hadden we de eerste twee lessen gehad, waarvan de eerste les een introductie was en we tussen de lessen door steeds een week vrij hadden. Zo konden we ons in alle rust over de plot en de personages buigen en onze fantasie de vrije loop laten.
De eerste tweeduizend woorden waren te doen voor ons allemaal. De twaalf tot vijftien pagina’s die aan het eind van de cursus vol woorden moesten staan, lagen nog maagdelijk blank voor ons. Er kon nog van alles gebeuren, verhaallijnen konden nog alle kanten op, personages waren nog onontwikkeld. Heerlijk. We haalden allemaal ruimschoots de eerste deadline.

In november begon het echte werk. Vijf dinsdagavonden op rij werden wij in Den Bosch verwacht. Elke week moesten wij een kleine tweeduizend woorden inleveren, en bovendien de tweeduizend woorden van de andere cursisten lezen en van commentaar voorzien. Wie de deadline op zondagavond niet haalde, zou op muffins trakteren.

De tweede deadline haalde ik gelukkig ook. Ik had veel tijd besteed aan het uitdenken van de plot, en het verhaal opgedeeld in scenes. Daardoor wist ik precies wat ik elke week moest schrijven en waar het verhaal naartoe ging. Waaruit maar weer blijkt: een goede voorbereiding is het halve verhaal.
Op zaterdag druppelden de eerste verhalen van medecursisten via de mail binnen. Zondag volgde de rest. Bijna. Eén cursist haalde het niet, stuurde pas maandagavond haar verhaal. Op dinsdagavond aten wij muffins met chocola.

De week erop haalden twee cursisten de deadline niet. Dat had te maken met het leven van alledag, maar ook omdat het moeilijk bleek de inspiratie vloeiend te houden en die bovendien in het keurslijf van het verhaal te persen. De muffins waren dit keer versierd met smarties.

De derde week gaf één cursist het op. De docent zei dat dit normaal was. “Als mensen het opgeven, dan is dat meestal in de vijfde week,” zei hij. “Je loopt vast in je verhaal, het einde van de cursus is nog niet in zicht en de motivatie waarmee je begon lijkt ineens weg.” Hij gaf toe dat hij ook weleens in deze fase een verhaal in de prullenmand had gegooid. Daarna nam hij een grote hap van zijn muffin.

De week erop lukte het me niet om plezier in mijn verhaal te behouden. Teveel komma’s, teveel dialoog en te weinig ontwikkeling. Maar, koppig als ik ben, beet ik me vast en schreef stug door. Op de cursusavond werd ik gelukkig weer vlot getrokken door mijn cursusgenoten. Ging best, was toch een goed stuk, vooral doorgaan! Waaruit maar weer blijkt: mensen die meelezen met je verhaal, zijn goud waard.

De vierde novemberweek kreeg de docent ineens haast. Nog twee lessen te gaan en dan moest het verhaal af zijn, zei hij met volle mond. Niet iedereen had voor ogen hoe het verhaal moest eindigen . Tijdens het schrijfproces waren ze in het begin van de plot blijven hangen, daar was al zoveel over te vertellen, of ze hadden de verhaallijn gewijzigd waardoor de plot niet meer klopte. Een enkeling had last van een zelfbepalende hoofdpersoon die zich niet aan de plot hield.

De laatste les van november, en tevens de voorlaatste les van de cursus, bleek dat bijna iedereen een grote stap had gemaakt. Delen waren rigoureus herschreven, hoofdpersonen bestraffend toegesproken en op het juiste pad gezet, zijpaden afgesloten. Tijdens het bespreken had elke cursist wel een goede opmerking over het verhaal van een ander. Opmerkingen waar we wat aan hadden. In de eerste lessen waren we vooral onder de indruk van elkaars ideeën, nu werden we kritisch en durfden dat ook nog te zeggen.

We hebben veel geleerd de afgelopen weken. Schrijven is doen, schrijven is struikelen en weer opstaan, schrijven is opnieuw durven beginnen en schrijven is schrappen. Ik kan iedereen zo’n cursus aanbevelen. Je moet wel van muffins houden
Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap