terugblik
In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anekdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.Commentaar op teksten

Ieder land heeft zo haar eigen gebruiken. Dat wist ik al. Dat elke regio, elke stad en zelfs elk dorp eigen gewoontes  kan hebben, is toch wel nieuw voor me.

Onze nieuwe woonplaats heeft een nieuwjaartraditie die ik enkel ken van de feestdag Sint Maarten en van Halloween.  Kinderen gaan langs de deuren om snoep op te halen. Dat was vroeger een groter feest dan nu, zo weet ik van buurtgenoten die hun leven lang al in de streek wonen.  In hun jeugd werden ze niet zo rijkelijk met snoep  bedeeld als de kinderen van nu en zodoende waren ze bereid er flinke afstanden voor te lopen. De moderne jeugd doet dat niet meer. Althans, niet meer in grote getale.

Wij wonen vlak buiten het dorp. Het plaatsnaambordje dat het begin ervan markeert, staat nog geen 50 meter van ons huis, maar officieel behoren we tot het buitengebied.  Dat is voor veel kinderen te ver, want bij ons komen ze niet aan de deur voor snoep. Bij niemand in de straat. Nu hoeft dat ook niet, want ‘ons buurtje’ kent een eigen traditie, een traditie waar wij nu voor de eerste keer kennis mee hebben gemaakt en geen enkele moeite hebben om aan te wennen.

De vraag of we aan ‘het buurtje’ mee wilden doen werd ons al gesteld nog voordat we de sleutel van het huis hadden. Op de hoek van de straat, schuin tegenover ons, ligt een stukje grasland en daar wordt ieder jaar op oudjaarsdag een tent opgezet. Een verzamelplaats, maar niet om tijdens de nieuwjaarsnacht gezamenlijk vuurwerk af te steken, want aan die traditie doet onze straat niet mee. De tent is bedoeld voor nieuwjaarsdag. Iedereen van ‘het buurtje’ komt dan samen om elkaar gelukkig nieuwjaar te wensen en om te eten (de dames) en te drinken (de heren). Iedereen brengt iets mee,  wat varieert van kratten bier en kruidenbitter tot worstenbroodjes en oliebollen. In eet- en drinkwerk is onze straat wel zeer traditioneel.  Ook maakt iemand van het buurtje snoepzakken. Dat moet wel, want voor één enkel snoepje komt de jeugd echt niet opdagen. Het moet veel zijn. De inhoud dan, niet het aantal, want zoals gezegd, veel kinderen nemen de moeite niet meer. De volwassenen wel, want het mooie is dat deze traditie niet alleen voor onze buurt is. Natuurlijk weet bijna iedereen uit het dorp ervan af  en komen massaal langs. Het was een komen en gaan van mensen. Heerlijk.
Manlief en ik vielen met onze (voor hen) onbekende gezichten natuurlijk enorm op, al wist bijna iedereen ons direct te plaatsen, want de verkopers van ons huis hebben hier maar liefst 55 jaar gewoond en wonen nu in het centrum van het dorp. ‘O ja, jullie wonen in het huis van…’. Wat vrijwel elke keer tot spraakverwarring leidde.
‘Nou, eigenlijk is het nu óns huis.’ (lachend gezicht).
‘Ja, dat zeg ik toch!’ (verontwaardigde blik).  Heerlijk toch, zo’n reactie. En heerlijk, zo’n nieuwjaartraditie.

2018 was door de verhuizing en door de dood van mijn schoonvader een hectisch en bewogen jaar. 2019 is geweldig begonnen en kan alleen maar beter worden. We zijn met onze neus in de boter gevallen, niet alleen qua huis en omgeving, maar ook qua buurt. Echt een warm bad, een fantastisch gevoel.
We kijken nu al uit naar de volgende jaarwisseling, maar da's een andere rubriek :)

Dit artikel delen?
Pin It

Graag je mening

Dit artikel is passend in deze rubriek - 8 stemmen
80
Dit artikel handhaven (tzt NIET verwijderen)? - 9 stemmen
81
%

Elk kwartaal verwijderen we een aantal artikelen. HELP ONS MET KIEZEN. Je kunt ons helpen door je mening te geven. Zo heb je invloed op de inhoud van Schrijverspunt.Je kunt ook een reactie geven.

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap