Schrijverspunt geeft samen met jou je boek uit!
Ontvang een royalty, geen eigen kosten!
Gezocht: columnisten, bloggers en verhalenschrijvers
Kijk bij extra schrijfmogelijkheden
Wees welkom...
Rijmen en dichten
Doe mee aan onze wensactie in december
Maak kans op een boekenpakket!
Gezocht: nieuwe columns voor Schrijverspunt!
In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anecdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Over een weekje is het een jaar geleden, dat ik mijn eerste bijdrage leverde aan dit schrijversforum. Zoals ik er nu tegenaan kijk, denk ik dat het een goede ingeving is geweest, die mij in de juiste richting heeft geleid. De richting, die mijn moeder -zelf eeuwig in de weer met pen en papier- altijd al voor mij in gedachten en gewenst had. Vanaf de brugklas al zei ze tegen mij : “Jij moet gaan schrijven. Je hebt het in je. Je kunt soms zo grappig uit de hoek komen en hebt vaak zulke bizarre dromen. Doe er eens iets mee. En wacht niet tot je vijftig bent, dan heb je er spijt van.”  Eigenwijs als ik was, legde ik haar advies al die tijd naast me neer. Waar moest ik over schrijven? Ik had nog zo weinig meegemaakt, kwam nog maar net kijken.  

Door de jaren heen typte ik wat gedichten, verhaaltjes en spreuken, noteerde mijn dromen en gebeurtenissen van alle dag. Gewoon voor mezelf, niet om te delen met anderen. Die behoefte heb ik nooit gevoeld. Waarom ook zouden anderen geïnteresseerd zijn in de gedachten en fantasieën van een wildvreemde? Nog vraag ik het me af, als ik respons op mijn gedichten en verhalen krijg.
Achteraf bekeken heb ik spijt, dat ik niet eerder heb gezocht naar online mogelijkheden om mijn inspiratie op los te laten. Aan de andere kant put ik anno 2018 nog nieuwe stof uit de proefjes van jaren geleden en herschrijf ik teksten uit desnoods 2003. Tja, als dat geen terugblik is.
15 Jaar; het is allemaal zo snel gegaan. De tijd is ongemerkt tussen de vingers doorgeglipt. Door te schrijven wordt die afstand steeds kleiner. Door te schrijven ga je de dingen anders zien, anders benaderen. Schrijven is niet voor niets een therapie. Je leert jezelf -en anderen- kennen, vooral als je je werk niet voor jezelf houdt, maar voorlegt aan lezers. Op de één of andere manier was de tijd er blijkbaar rijp voor om mijn schrijfsels te delen. Ideaal zo’n forum als dit, vooral omdat ik ook nog de kans kreeg een terugblikschrijver te worden. 

Het begin was er, de rest volgde als vanzelf. 
Aangezien ik nogal verzot ben op spreuken, quotes of hoe je ze noemen wilt zond ik als eerste één van mezelf in. “Het leven is als een boek; er is een begin en een eind en daar tussenin worden de bladzijden omgeslagen. Zo simpel als dat. Voor sommige levende wezens eindigt het leven al bij de titelpagina, anderen halen de index (als die aan het eind van het boek is opgenomen) De bladzijden worden vanzelf omgeslagen; wij hoeven er in principe niets anders voor te doen dan ademhalen en doorzetten. Terugkijkend op de afgelopen maand oktober zou ik haast zeggen: ademhalen, doorzetten en door diverse zure appels heen bijten. De nasmaak is bitter, als gal. Misschien heeft iemand met die ervaring het woord galappel bedacht.

Terugblikken op afgelopen maand doe ik eigenlijk liever niet, heel vreemd voor mij, want meestal kijk ik juist graag terug op dat wat achter mij ligt. O zeker, eind september en begin oktober brachten ook goede dingen. Op het gebied van schrijven en dichten juist fantastisch resultaat, boven verwachting. Ik was blij en trots. Die blijdschap is inmiddels opgedroogd. Natuurlijk, zo kan het niet eeuwig blijven in het leven. Na regen komt zonneschijn, maar helaas volgt na de bliksem onvermijdelijk de donder. Om er niet al te veel woorden aan vuil te maken : een weekje na mijn bliksemende "geluk" dreunde de donder. Op den duur trekt onweer weer over, helaas davert deze zwarte wolk nog lang na. Ik vraag me af of en wanneer deze onheilspellende lucht weer opklaart.

Zo, dat was de blik achter de schermen. Niets wijzer geworden, prima zo. Niemand geeft graag zijn privacy prijs. Ook ik niet, maar misschien zijn er lezers die net zo’n moeilijke maand vol spanning, (werk)druk en onzekerheid hebben moeten doorworstelen als ondergetekende. Misschien krijgt menigeen een gevoel van herkenning. De wetenschap, dat je op zo’n cruciaal moment in je leven lang niet de enige bent, dat er zoveel lotgenoten zijn moet een goed gevoel geven. Daarom schrijven we immers ook, toch? Om een snaar te raken bij de lezer.   

Het medisch personeel van onder andere het Slotervaart Medisch Centrum zal zich op het ogenblik ook vrij ongelukkig en onzeker voelen en ik denk, dat de eigenaar van de Stint bolderkar ook niet staat te juichen, nu hij faillissement heeft aangevraagd. De edelherten van de Oostvaardersplassen weten gelukkig nog niet wat hen boven het gewei en kop hangt, noch enkele Konikspaarden. Ik weet ook niet wat mij nog te wachten staat, maar ik kan jullie verzekeren, dat ik er niet naar uit kijk. Noch straks graag op terugkijk. Hopelijk tot de volgende terugblik. Hopelijk, want je weet nooit hoe het leven verloopt. 
Dit artikel delen?
Pinit Fg En Rect Red 20

Graag je mening

Dit artikel is passend in deze rubriek - 2 stemmen
20
Dit artikel handhaven (tzt NIET verwijderen)? - 0 stemmen
00
%

Elk kwartaal verwijderen we een aantal artikelen. HELP ONS MET KIEZEN. Je kunt ons helpen door je mening te geven. Zo heb je invloed op de inhoud van Schrijverspunt.Je kunt ook een reactie geven.

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Rating StarRating StarRating StarRating StarRating Star
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018
https://www.lekkerboek.nl/