Schrijftips nodig?
Ook een column schrijven voor Schrijverspunt?
Actueel overzicht Schrijfwedstrijden
Veel nieuwe schrijfwedstrijden!
Schrijverspunt geeft samen met jou je boek uit!
Ontvang een royalty, geen eigen kosten!
Je boek te koop in alle boekwinkels
Voor € 7.50 per maand
Schrijverspunt voor schrijvers door schrijvers
Sprookjeswedstrijd Schrijverspunt
van 1-8-2018 t/m 15-10-2018
Blogs
Artikelen
Webshop categorieën
Webshop producten
Commentaar
PLG_SEARCH_PAGEBUILDERCKSEARCH
Leden
Tags
Weblinks
Categorieën

Inloggen

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anecdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Rating StarRating StarRating StarRating StarRating Star
 


Sinds we in het landelijke wonen is - noodgedwongen - mijn tolerantie tegenover de zes - en achtpotige wezentjes enorm toegenomen. In ons vorige huis kwam ik maar zelden een kruipend of vliegend beestje tegen. Op van die vieze strontvliegen na, want dankzij het konijnenhok van de buren dat jarenlang tegen onze gezamenlijke schutting aanstond, wist er regelmatig eentje ons huis binnen te glippen. Die ongenode gastjes kwamen steevast met een ferme slag van de vliegenmepper aan hun einde.
Overlast van vliegen hebben we nu weer, maar dat heeft weinig met de omgeving te maken. Door het warme weer heerst er een ware vliegenplaag. Maar zo meedogenloos als ik ze in ons vorige huis bestreed, doe ik niet meer. Er zijn momenten dat ik mezelf versteld laat staan van mijn eigen tolerantie.

Van een spin moest ik voorheen niets hebben. Als ik er een zag, gilde ik hard en fungeerde manlief als redder in nood en eindigde de spin gewikkeld in een stuk wc-papier in de wc-pot. Als ik ze nu ergens in een hoek tegenkom, laat ik ze lekker zitten. Vooral de kleintjes, die mogen blijven. Soms zie ik in hun kleine web een vlieg bungelen.  Goed zo, je doet je werk goed, denk ik dan. Ik ga zelfs zo ver dat iedere neergeslagen vlieg steevast buiten de deur wordt gezet. Voor het geval ik het alleen bewusteloos geslagen heb en als dat zo is, mogen ze fijn verder gaan met leven, maar dan wel buiten. Het fijnste is als ze op een buitendeur gaan zitten. Uiterst voorzichtig zet ik die dan open en jaag ze weg. Als dat lukt, voel ik me uiterst tevreden. Ziezo, mission accomplished.

Alleen mieren kunnen niet meer op mijn tolerantie rekenen. Dat recht hebben ze verspeeld omdat ze er gigantisch misbruik van hebben gemaakt. Toen we hier pas woonden, zei een pakketbezorger eens tegen mij: ‘Mevrouw, u heeft een mierenplaag’. Joh, echt! Het pad langs de voorgevel krioelde ervan en het zand van de uitgegraven voegen hoopten zich zo hoog op dat de stenen niet meer te zien waren. Het was één grote woestenij, die ik vanwege mijn mentaliteitsomslag lijdzaam verdroeg. Tot er iedere dag in de hal bij de voordeur een vers hoopje zand lag. Ik weet nog altijd niet hoe mieren het voor elkaar krijgen om aan de buitenzijde van een dorpel zo te graven, dat het zand binnen in huis terechtkomt.
In ieder geval besloot ik er iets aan te doen, te beginnen bij de mieren die verantwoordelijk waren voor het dagelijkse opruimwerk. Ik raadpleegde internet of er een manier bestond om mieren te verjagen. De truc met de koperen stuivers kende ik al en blijkbaar is die zo oud dat de mieren er resistent voor zijn geworden, want ze wandelden er gewoon overheen. Ik ging verder rondneuzen op internet en kwam op meerdere sites ‘diervriendelijke’ oplossingen tegen. Hun woorden, niet de mijne. Heet water in het nest gieten, bijvoorbeeld. Of azijn. Toen het zand in de hal een steeds grotere hoop werd, heb ik er met pijn in het hart aan toegegeven. Het lukte. De mieren gaven hun graafwerk bij de dorpel op en verkaste naar de zijgevel van het huis. Dat was te zien aan het zand dat ze met hun ijverige pootjes naar buiten werkten. Toen ik ook daar hun nestjes vol liet lopen, weken ze massaal uit naar de oprit waar pardoes overal kraters van zand ontstonden. Een eensgezind volkje, die mieren. Door mijn pogingen ze te verjagen, besloten ze om elkaar te hulp te schieten en breidden hun territorium steeds verder uit, want inmiddels waren ook de hoopjes zand in de gang weer terug.
Toen had ik er echt genoeg van en heb de raad opgevolgd van een kennis: alleen met mierenpoeder kom je van die krengen af. Ik besloot het goed aan te pakken, kocht 5 bussen en strooide het poeder langs de hele gevel van ons huis. Door de felroze kleur van het spul deed ons huis mij wekenlang denken aan een gedecoreerde taart.

Het heeft gewerkt, de mieren zijn weg. Ik heb gewonnen, maar eerlijk gezegd voelt het toch niet echt als een overwinning.

Was getekend,

Cora, mierenmoordenaar

Dit artikel delen?
Pinit Fg En Rect Red 20

Graag je mening

Dit artikel is passend in deze rubriek - 3 stemmen
30
Dit artikel handhaven (tzt NIET verwijderen)? - 3 stemmen
30
%

Elk kwartaal verwijderen we een aantal artikelen. HELP ONS MET KIEZEN. Je kunt ons helpen door je mening te geven. Zo heb je invloed op de inhoud van Schrijverspunt.Je kunt ook een reactie geven.

Welke rubrieken waardeer je het meest op Schrijverspunt?
  • Stemmen: 0%
  • Stemmen: 0%
  • Stemmen: 0%
  • Stemmen: 0%
  • Stemmen: 0%
Loading Small
Loading Polling
Alle stemmen:
First Vote:
Last Vote:
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018