In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anecdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Gebruikerswaardering: 2 / 5

Ster actiefSter actiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

“Hè nee, alwéér macaroni? Daar was ik mijn handen niet voor, hoor.” Ik hoor het hem nog zeggen,  Edwin, het kleinzoontje van hiernaast, dat “opa” net over de tenen had gereden met een speelgoedtrapauto.

De hitte van de afgelopen periode bracht mij een bepaald voorval van vroeger in herinnering. Zon is prima, maar echte aanhoudende hitte, zodat je in huis niet meer weet waar je het zoeken moet, vind ik iets verschrikkelijks.

Het was de zoveelste snikhete zomervakantie ergens in de jaren ’90. Ik had vakantie en wist deze weer eens moeilijk door te komen. Zo ging dat met mij altijd. Pas tegen de tijd, dat ik weer naar school moest, wist ik wat ik kon gaan doen. Ook dit was zo'n vakantie.
Ik had de schaduw opgezocht in de achtertuin en hing mij in een plastic tuinstoel te vervelen. Ik was zo gezegend in een tijd te leven waarin je nog beschutting kon vinden onder een boom. Tegenwoordig gaan de bomen er bij de verkoop van een huis als eerste uit. Heel jammer, want bomen zijn zo decoratief en van levensbelang voor alles en iedereen. Ze houden een huis vrij koel en nemen -overtollig- regenwater op. Bovendien is er toch geen betere schaduw denkbaar dan het brede bladerdak van een boom. Daar kan geen schaduwdoek van tegenwoordig tegen op.   

In die jaren kon je ook nog gewoon in je tuin zitten zonder weg te stinken door de barbecue-walmen en  zonder het gevoel te hebben van alle kanten te worden bekeken via aangebouwde dakkapellen rondom. 
Oké, die tijd had ’s zomers zeker ook zijn irritaties en nadelen al ben ik op een punt bereikt waarop het me moeite kost iets te bedenken, omdat alles toen zo veel prettiger leek dan het nu is. Zo werd bij de eerste echte warmte het grote plastic zwembad opgepompt en kon je meegenieten van het geplons en gegil van de kinderen van de achterburen. Bovendien hadden onze toenmalige buren wekenlang hun dochters met aanhang over de vloer. Allemaal drukke kinderen, die totaal niet luisterden naar opa of oma, noch naar papa en mama, Edwin, de jongen die zijn handen niet wilde wassen, was daar één van.

Zijn grootmoeder opende keukenkastjes en sloeg ze met een klap weer dicht. Ze keilde altijd met deurtjes alsof ze op grote afstand stond en ze met flinke kracht dichtgooide. Ik probeerde te lezen, maar het boek pakte niet. Niets pakte eigenlijk. Het was ook zo warm, zo vreselijk heet. Al weken achter elkaar. Er was geen doorkomen aan. Gelukkig was het bijna etenstijd. Hiernaast zouden ze dus weer macaroni eten. Dat deden ze blijkbaar nogal vaak.

Bij de openstaande achterdeur klonk keukengerammel van borden en bestek. Mijn moeder riep iets. Ik kon haar niet verstaan en werkte mij met tegenzin uit de stoel. Onze blonde Labrador Retriever slofte mij tegemoet. Ook hij had het warm. De stakker. Ik stak mijn hoofd door het houten kralengordijn, dat insecten moest tegenhouden. Naast ons hoorde ik de buurvrouw tegen haar dochter praten : “Moet je zien! De geraspte kaas. Helemaal beschimmeld! Komt nota bene uit de koelkast. Wat moeten we nu eten?”
In de keuken stond mijn moeder yoghurt in te schenken. Op het aanrecht lag een bolstaand zakje geraspte kaas, groen uitgeslagen. “We eten maar yoghurt. De kaas is finaal beschimmeld. Gisteren gekocht. Hiernaast hebben ze het ook, hoorde je dat?” 

Geen macaroni die avond in augustus 199?. Ook wij niet. Edwin kon tenminste zijn handen gaan wassen. Ben benieuwd wat ze naast ons gegeten hebben. Misschien ook yoghurt net als wij?

Dit artikel delen?
Pin It

Graag je mening

Dit artikel is passend in deze rubriek - 2 stemmen
20
Dit artikel handhaven (tzt NIET verwijderen)? - 1 stemmen
10
%

Elk kwartaal verwijderen we een aantal artikelen. HELP ONS MET KIEZEN. Je kunt ons helpen door je mening te geven. Zo heb je invloed op de inhoud van Schrijverspunt.Je kunt ook een reactie geven.

Ook gek op korte verhalen?
schrijfwedstrijd agenda

Wil je ons ook ontmoeten op de sociale media?

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018