Gezocht: columnisten, bloggers en verhalenschrijvers
Kijk bij extra schrijfmogelijkheden
Schrijverspunt geeft samen met jou je boek uit!
Ontvang een royalty, geen eigen kosten!
Voor schrijvers door schrijvers
Je boek te koop in alle boekwinkels
Voor € 7.50 per maand
Sprookjeswedstrijd Schrijverspunt
van 1-8-2018 t/m 15-10-2018
Gezocht: nieuwe columns voor Schrijverspunt!
De Zwarte Agenda:te koop in elke boekenwinkel
Ook te bestellen in onze webshop

In deze rubriek geven een selecte groep schrijvers een persoonlijke terugblik over de voorafgaande periode. Daarvoor zijn in principe geen beperkingen dus dat is mogelijk als column, anecdote, analyse, etc. Kortom vrijheid voor de schrijver.

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Rating StarRating StarRating StarRating StarRating Star Blank
 
Onlangs bood Schrijverspunt.nl de mogelijkheid aan schrijvers om zich aan te melden voor deze rubriek. Aangezien ik vrijwel nooit iets anders doe dan terugblikken naar vroegere tijden -zo schijn ik nu eenmaal in elkaar te zitten- besloot ik van die gelegenheid gebruik te maken. Mijn eerste proef-terugblik is gewijd aan een situatie die mij al sinds 31 augustus bezighoudt. Want toen is de ellende begonnen.

Het wandelt zo langzamerhand naar de kerstperiode toe en normaal gesproken voel ik dat wel, maar dit jaar zit het er bij mij gewoon niet in, dat "decembergevoel".Het jaar 2017, dat gelukkig bijna achter mij ligt, was een jaar van verlies en één om nooit meer over te doen. Ik ben mijn hond kwijtgeraakt in de handen van de dierenarts, mijn katje kreeg onlangs een fatale hartaanval en een aantal mensen uit mijn vrienden/kennissenkring zijn uit het leven geraakt. Geen dierbaren van mij, maar toch, het heeft een gat geslagen. Mijn dieren waren me trouwens wel zeer dierbaar, maar dat spreekt voor zich. Zou dit allemaal niet gebeurd zijn, dan was de kerststemming waarschijnlijk ook achterwege gebleven, omdat de woonomgeving de laatste tijd verre van feestelijk is en meer wegheeft van een oorlogsgebied dan van een straat.

De zomervakantie was nog maar net voorbij of gelijk de eerste werkdag werd de buurt verrast door de aanwezigheid van tientallen bouwvakkers die hoge hekken plaatsten rond een complex van bouwketen en bouwmaterialen. Alles bleek start-klaar voor een grote renovatie van het complete (huur)huizenplan.

De betreffende huurders waren natuurlijk wel eerder op de hoogte gesteld, maar voor andere bewoners van de wijk kwam het als een donderslag bij heldere hemel. Het betreft jou dan wel niet, omdat jet jouw woning niet betreft, maar je zit wel met de overlast. Overlast van rommel en lawaai. Trottoirs waar je niet normaal kunt lopen, zonder je nek te breken over uitstekende stukken beton. De aanblik van rijen huizen die maandenlang in steigers staan.  Het af en aan rijden van enorme gevaarten met materiaal en puin. En dat pal tegenover een basisschool.

Ik hield de vorderingen nauwlettend in de gaten en naar mijn begrippen schoot het niet erg op. Ik kwam er logischerwijs niet elke dag langs, dus de verbijstering was des te groter toen ik een paar weken later zag, dat die steigers nog altijd rond hetzelfde huizenblok stonden. En dat je recht tegen het houten geraamte van de daken aankeek! Die daken moesten worden gerenoveerd, dat was bekend, maar dat het hele zaakje eraf werd gehaald, dat wist ik natuurlijk niet.

Ik stelde me voor wat een ramp dat moest zijn geweest voor de bewoners: je hele zolderverdieping ontruimen! De meeste mensen gebruiken hun zolder toch waarschijnlijk als een soort opslagplaats voor spullen die ze niet weg kunnen of mogen gooien. Ik weet, dat mensen bijvoorbeeld de meubelen van hun ouders of eigendommen van niet meer thuiswonende kinderen op zolder in bewaring hebben. Bovendien een mens heeft, koopt en krijgt tegenwoordig zo veel, waar láát je alles. Dus dan maar op de zolder. Zo gaat dat bij mij, zo gaat dat bij iedereen. Tenzij je geen zolder hebt, natuurlijk. Dan ben je in dit geval een gelukkig mens!

Begin november was ònze straat aan de beurt. Binnen de kortste keren was het grasveldje schuin tegenover veranderd in een bouwplaats en de hele straat een (ver)bouwkeet geworden. De bewoners konden hun auto’s niet meer kwijt, want de parkeerplaatsen waren bezet met bouwmaterialen en puincontainers.De huizenblokken werden tot de nokken ingepakt in steigers en huizenhoge ladders leidden naar de daken. Je kon en kunt zo maar van je slaapkamer naar de slaapkamers van je buren lopen, en omgekeerd

Vanaf de eerste week van november zitten we hier dus in het lawaai. Het kinkelen van metalen buizen tijdens het monteren van de steigers, timmeren, boren, zagen, piepen, schuren, smijten met puin door enorme kokers zo de containers in, schreeuwen over en weer en daar bovenuit een radio. En dan vaak 's ochtends rond een uur of 8 als de buurtkinderen op weg naar school zijn het af en aan rijden van vrachtwagens, werkbusjes.  

Eén bewoonster verderop heeft zich kennelijk zo druk gemaakt over wat haar te wachten stond, dat ze een week nadat hier in de straat begonnen werd, is overleden. Het was een schok. Ik had haar kortelings nog in de deuropening zien staan. Ze had vast ouder kunnen worden dan 82...Haar kinderen moesten met spoed het huis ontruimen -en dan met name de zolder -want alle zolderverdiepingen moesten leeg zijn. Ook wrang als je moeder niet eens rustig heen mag gaan, je het niet in rust mag verwerken en meteen aan het werk moet? De container met oude meubelen en bezittingen uit haar huis heeft naast de container met bouwpuin gestaan. Als oud vuil bij het oude vuil. Het was haast pijnlijk. 

Haar buren die zo’n beetje van dezelfde leeftijd zijn moesten hun oude, maar gezonde, mooie hoge boom, die altijd zong van de vogels, plus diverse struiken laten weghalen, omdat de steigers er anders niet zouden kunnen staan. Hun bloementuintje, waar zij zo graag in bezig was, was eind september veranderd in een kale troep. Ook in andere tuinen verdween het één en ander.Een jong stel, dat hier pas is komen wonen heeft sinds een paar maanden een baby. Die baby wordt knettergek...of is het al. 

Er werd gewerkt van half acht tot half vijf op 5 december, er werd gewerkt tijdens sneeuw, ijzel, klapregen en bij windkracht 5. We leven nu 15 december en op dit moment zijn ze -nog steeds- bezig met de aanleg van de zonnepanelen. Ik zie ze ervoor aan om de bewoners tussen Kerst en Oud & Nieuw ook lastig te gaan vallen.Nee, de Kerstsfeer of ”het decembergevoel” zal hier bij weinig mensen leven. Hooguit is iedereen blij en opgelucht, omdat men eindelijk het rijk alleen en vooral rust aan het hoofd heeft. Reken maar, dat al die monotone geluiden dag in dag uit indringend en erg vermoeiend zijn en op een gegeven moment door je hoofd gaan malen.
Dit artikel delen?
Pinit Fg En Rect Red 20
sprookjeswedstrijd

Wil je ons ook ontmoeten op de sociale media?

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018