Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 


Toen wij in ons huidig huis trokken was het buurmeisje net geboren. Het kind is inmiddels uitgegroeid tot een jonge, volwassen vrouw. Zo lang wonen we al hier. We hebben in die tijd heel wat mensen zien komen en gaan. Nu ik erover nadenk, samen met onze buren zijn we de laatste oorspronkelijke bewoners van ons deel van de straat. De andere huizen zijn allemaal een of zelfs meerdere keren van eigenaar gewisseld.

Het is een fijne straat, waar kinderen buiten spelen en we de meeste mensen bij naam kennen. De sociale controle is hoog. Dat voelt fijn en vertrouwd. Als iemand iets nodig heeft, weten we elkaar te vinden. Best bijzonder voor een wijk die nog altijd als nieuwbouwwijk te boek staat. Ik ga het missen, want nu zijn wij het die gaan. Ons huis is verkocht en dus moesten we op zoek naar andere woonruimte. Het was een bewuste keuze om het op die manier te doen. Eerst verkopen en dan pas kopen. Ik heb volledig onderschat hoeveel stress die strategie geeft. De datum die in het contract staat als uiterlijke overdrachtsdatum ligt nog maanden in de toekomst, maar kwam toch als een monster op ons af.

Iets móeten kopen geeft het risico dat je niet al te kieskeurig wordt. Dat mocht niet gebeuren, want zoals mijn oma altijd zei: het is geen pakje boter wat je koopt. Bovendien hadden we zeer specifieke wensen, voor zowel het huis als de omgeving. We beseften dat we op een van de twee toe moesten geven, maar hadden geen idee wat uiteindelijk het zwaarst zou wegen. De huizen die aan onze voorwaarden voldoen, liggen niet voor het oprapen. Naast de tijdsdruk, maakte dat de zoektocht nog gecompliceerder. Maar de gekte op de huizenmarkt werkte niet mee. Het is niet te geloven, maar huizen gaan op dit moment echt als warme broodjes over de toonbank. Tot vijf keer toe vroegen we een bezichtiging aan, maar kregen de deksel op onze neus. ‘Och mevrouw, het spijt me maar dat huis is net verkocht.’ Dat leidde tot ons ietwat wrange grapje dat mensen ons in kunnen huren als ze hun huis in recordtijd willen verkopen: laat ons een afspraak voor een bezichtiging maken.

Uiteindelijk lukte het een aantal bezichtigingen te plannen. Daarmee sloeg mijn toch al overactief stress-systeem nog meer op hol, want de vrees om het te jinxen zat diep. Iedere keer als mijn telefoon ging en ik zag niet direct een bekend nummer in het venster verschijnen, ging mijn hart als een razende tekeer. Het zal toch niet… Gelukkig is het maar één keer gebeurd dat een bezichtiging alsnog werd afgezegd, dus eindelijk waren we in de volgende fase beland: we gingen huizen bekijken. Wederom stressverhogend, want we kwamen er al snel achter dat foto's een zeer vertekenend beeld van de werkelijkheid kunnen geven. Wat op Funda een schitterend huis leek, viel in het echt zwaar tegen. Daar lieten veel makelaars zich niet door weerhouden. Soms was het ronduit lachwekkend met welke cliché verkooppraatjes ze de mankementen van een huis andere benamingen probeerden te geven.

En toen gebeurde het…. Bij het plannen van de bezichtiging wisten we al dat zowel het huis als de omgeving precies binnen ons plaatje paste, maar het besef dat dit het huis was wat we zochten, drong pas echt tot ons door toen we het met eigen ogen zagen. Dat was op een vrijdag en we hebben direct een bod uitgebracht. De makelaar vertelde ons dat daar vanwege drukte tot maandag niets mee gedaan zou worden. Een paar zenuwslopende dagen volgden. Pas maandagavond laat kregen we het verlossende telefoontje: ja, ons bod was geaccepteerd. Grote vreugde volgde, maar het gevoel van opluchting bleef niet lang hangen. De stress is weg, maar nu steken al mijn onzekerheden de kop op. Een mens zit soms raar in elkaar. Althans, dit mens. Met dit huis gaan we een nieuwe levensfase in. Niet alleen een volledig andere omgeving, maar ook een volledig andere lifestyle. Wat de omgeving betreft, krijg ik waar mijn hart al zo lang naar verlangt: niet langer een betonjungle, maar landerijen en bossen om me heen. Gaat me dat werkelijk zo goed bevallen als ik denk? Ik weet wat ik achterlaat,  maar wat krijg ik ervoor terug? Dus ook al verheug ik me op de aanstaande verhuizing, ik verlaat onze wijk en al onze buurtjes met weemoed in mijn hart.

Pin It

Terugblik

Kwaliteit: 73.33% - 18 stemmen
Leesbaarheid: 69.67% - 18 stemmen

Totaal

Geef aub je beoordeling. Dat is mogelijk door op het gewenste aantal sterren te klikken. Rechts zie je de totaalscore.

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018