Voor schrijvers, door schrijvers

Taste of Talent

Lastig om een keuze te maken uit de vele inzendingen welk verhaal of gedicht je wilt lezen? Wij bieden je de mogelijkheid om, random, gebruik te maken van een automatische selectie. En elke keer anders!

Ik kan het wel

| Mesa Jajan | 55 woordenverhaal
 Vandaag ga ik eens vertellen wat ik echt vind.Ik laat mij niet meer vertellen dat ik niet goed genoeg ben. Dat het beter moet. Ik stap het kantoor binnen en zie hem bij de koffieautomaat staan. Dit is het moment. Ik haal diep adem. "Vandaag doe ik de online boodschappen, met het juiste adres. 
Cursiefje

Egozone

| Robert Beernink | Cursiefje

De alsmaar hetere discussie over onze leefomgeving nadert het zwartepietenniveau. Daarom enkele relativerende tegenteksten in twee vragen en een stelling. Wie weet wat precies de gevolgen zijn als windkracht door molenwieken wordt opgeslokt en daardoor geen bijdrage meer kan leveren aan de meteorologische seizoenen? Of van zonnewarmte die wordt omgezet naar stroom en niet naar plantengroei? Zolang in CO2 aan één atoom koolstof nog twee atomen zuurstof vastzitten, zullen we niet snel stikken. Pijnlijke conclusie is dat het gedoe rond milieubescherming niet over het klimaat gaat, maar over onszelf. De natuur plooit zich altijd; zij is immers volstrekt onverschillig.

Een nieuwe zomer, een nieuw begin

| marjon klomps | Column

Juni. De laatste lessen worden gegeven, de stokroos pronkt met haar eerste bloemen en de overbuurman geeft zijn caravan een schoonmaakbeurt. De zomervakantie komt eraan, de grote vrijheid waar iedereen die niet in het onderwijs werkt waarschijnlijk en terecht jaloers op is. Voor mij is het dit jaar niet alleen de vrijheid van het werk. Nog een paar weken en dan ben ik officieel gescheiden. Ik weet dat deze rubriek Terugblik heet en het bovenstaande meer een Vooruitzicht is, maar dat is waar ik mij de afgelopen maanden aan vastklampte.

Het liep natuurlijk al een tijd niet helemaal lekker, scheiden doe je niet zomaar, zeker niet als er kinderen bij betrokken zijn. De eerste keer dat het grote S-woord viel, schrokken we allebei, zagen de fundering onder ons gezamenlijke bestaan wegzakken en besloten tot een grondige renovatie. Toch bleven de scheuren in ons huwelijk terugkomen, groter, dieper en uiteindelijk onherstelbaar. Eind maart besloten we om onze relatie onbewoonbaar te verklaren.

Om praktische redenen wonen we nog steeds bij elkaar, alleen onze bedden zijn alvast gescheiden. Het is gek om bij iemand te wonen bij wie je niet meer wil zijn. Zeker als dat degene is met wie je het meest heb gedeeld in beter tijden. De eerste weken nadat we hadden besloten uit elkaar te gaan, gingen we elkaar vooral uit de weg. Hij in de woonkamer, ik in de keuken. Als we samen zaten was dat om aan het scheidingsplan te werken. Na een paar weken vonden we onszelf toch weer gezamenlijk om de televisie aan het eind van de avond. Het werd soms zelfs per ongeluk gezellig. Maar meestal hing er spanning in het huis als we er allebei waren. Alles waar je in een huwelijk tegen aanloopt, vind je in het kwadraat terug bij een scheiding.

De afgelopen maanden heb ik me vastgehouden aan de gedachte dat ik van de zomer weer vrij vrouw zal zijn. Met een eigen plekje, waar ik een nieuw bestaan kan gaan opbouwen. Dat ik door de zure appel heen zou moeten bijten. Ik had het gevoel dat de tijd, mijn leven, stilstond, dat ik niets deed. Wat natuurlijk niet zo was, want ik was vreselijk druk met het regelen van alle rompslomp die een scheiding nou eenmaal met zich meebrengt. Twintig jaar zijn we bezig geweest onze levens tot een hecht geheel te verweven. Nu moest het hele vlechtwerk draadje voor draadje weer ontrafeld worden. We moesten afspraken maken, documenten aanvragen, adviseurs in de arm nemen. Ik was er een maand lang elke avond mee bezig.

Vorige week reden we samen naar Oss, waar onze gezamenlijke advocaat kantoor houdt. We ondertekenden het scheidingsconvenant en het ouderschapsplan. De dagen ervoor was ik verdrietig geweest, een weemoedig soort verdriet. Na het tekenen, terug in de auto had dat gevoel plaatsgemaakt voor opluchting. Ik draaide het raampje open en voelde de bijna-zomerzon op mijn gezicht. Ik haalde diep adem, rook de aankomende vrijheid in de lucht, als lentegeur in februari.

Kort verhaal

Twee vaders in de jaren zestig

| Han Maas | Kort verhaal
Mijn vader, ik, Bart, Barts vader. Twee generaties op een houten bank met voor het gemak een kussentje. We spraken nooit af, maar troffen elkaar op de tribune.
Beurtelings trakteerden de vaders op een zakje chips met een minuscuul zakje zout erin.
‘De mof heeft hem te pakken gehad,’ wist mijn vader. ‘Als je naar strafkamp Farge werd gestuurd, kwam je niet of als een kasplantje terug.’
Barts vader liep krom, mijn vader had littekens; ook van opengesneden karbonkels. Op de tribune werd over voetbal gesproken, want daarvoor kwamen we. Twee in vrijheid opgroeiende jongens. Twee getraumatiseerde vaders. Hun ‘zout in de pap van de jaren zestig’ naast zich op de tribune – hoop ik. Anders was alles voor niets geweest.

Oogkleppen sieren ons niet!

| ©Inspiratiewater EE | Poëzie

Ik zie maar steeds

al dat hondenvlees

ik vergeet

niet gauw het leed

in trouwe hondenogen

zo wreed door het leven bedrogen

 

Elke zomer rond zonnewende

begint deze gruwelijke ellende

gaan duizenden honden groot en klein

letterlijk door een hel van angst en pijn


In veel te kleine kooien geplet

vrije ademhaling belet

geblaft, gejankt, gehuild

ijzer snijdend verroest vervuild

kleeft van bloederige hondenvacht

bij elkaar geperst met kracht

Met botbreuken en open wonden

zo leven die arme, arme honden

nauwelijks kunnen ze zich bewegen

een vlugge dood is hier een zegen

want wat hen nog te wachten staat

is iets wat het begrip te boven gaat


Opdat hun vlees beter zal smaken

raken ze hen waar ze hen kunnen raken

steken met messen, haken, priemen

trappen, stompen, beulen, striemen

slaan ze op de hoofden met staven en hamers

-gelukkig tegenwoordig binnenskamers-

elektrocuteren zelfs de arme dieren

allemaal om hun beroerde festival te vieren

Na deze martelingen half dood geslagen

volgen tien walgelijke vreetdagen

en nu moet je mij toch eens vragen

hoe kun je handel drijven met zo’n land

waar men katten en honden levend verbrandt

bij volle bewustzijn geslacht, gekookt, gegrild, gevild…

Het maakt me ziek en bitter van binnen

want ik weet alleen kun je niets beginnen

zolang er zich geen invloedrijke mensen in roeren

alle overheden een struisvogelbeleid voeren

de levens van dieren niet worden geteld

en er niets belangrijkers is dan geld…

komt er nooit een eind aan dit barbaars geweld



(n.a.v. het jaarlijks Hondenvleesfestival in Yulin (China) lopend van 21 juni 2019 (zonnewende t/m 30 juni 2019)  

O, als ik maar even God mocht zijn, dan was de wereld echt te klein

Zon en tuin

| Eduard Brand | 55 woordenverhaal
De zon kijkt mijn kamer in. Door het vieze dakraam kijk ik naar buiten, naar de blauwe lucht die toch bewolkt is. Het zal straks regenen. Voor de gele zon trekt een wolk voorbij en daarna schijnt hij weer even fel de lichtgroene tuin in op het gras dat stilstaat zonder wind.
 
 
Cursiefje

Wat hebben een schoen en een obsceen krakend bed met elkaar te maken?

| Vera Bijma | Cursiefje

Kreun. Hoe kon ik nou zo stom zijn?! Laat ik onze 6-jarige zoon zijn schoentje zetten op een zaterdagavond! Terwijl zondagochtend nu net die éne ochtend is waarop hij eens uitslaapt. En wij dus ook. Al eens van een kind gehoord dat lekker uitslaapt als zijn hartje vol verwachting klopt wat er in zijn schoen zal zitten? Nee, ik ook niet.

Op een onmenselijk vroeg uur – zo voelt kwart over zes op een zondagochtend als je al jaren niet meer in de luiers zit – is zoonlief wakker. Hij wil opstaan. Maar hij moet van mij nog minstens een uur proberen te slapen (van papa vast ook, maar die slaapt rustig door alles heen). Oké, maar eerst wil hij pipi doen. Op de overloop kijkt hij halsreikend over de balustrade om een glimp van zijn schoentje op te vangen. Er verschijnt een tevreden glimlach rond zijn lippen. Zelfs vanaf hier kan hij duidelijk zien dat zijn minstens vijf tekeningen én het knutselwerkje voor Piet niet meer naast zijn schoentje liggen.

Ik sommeer hem terug te gaan slapen en kruip zelf ook weer onder de dekens. Nog geen twee minuten later meldt hij zich weer. Hij gooit het over een andere boeg: “Mama, ik begin honger te krijgen. Mogen we opstaan?” Zucht. Net nu we zelf wat later zijn gaan slapen en ik bovendien nog een tijd heb liggen woelen voor ik eindelijk de slaap kon vatten. Ik doe nog een laatste wanhoopspoging en vraag hem om het nog even te proberen.

En dan gebeurt het ondenkbare: zoonlief is terug in slaap gevallen. Maar ik lig klaarwakker. Eén keer doezel ik weg, maar het gesnurk naast me haalt me onverbiddelijk terug naar de realiteit. Nu is het de kunst om manlief de juiste por te geven: hard genoeg om hem te laten stoppen met snurken, maar niet té hard want dan wordt hij wakker en draait hij zich om. En daar wringt ‘m het schoentje – óns schoentje. Want ons bed kraakt tegenwoordig verschrikkelijk. En met verschrikkelijk bedoel ik echt obsceen hard.

Het is er een van die bekende Zweedse meubelfabrikant. Je weet wel, die waar je bij een bezoekje zeker bent dat je je 10.000 stappen die dag gezet zult hebben. Ergens in die enorme winkel mag dan wel een doorsteek zijn waarlangs je een stuk kunt afsnijden, maar als je die eindelijk hebt gevonden (ik herhaal: áls), durf je die niet te nemen uit angst dat je dan misschien nét dat ene leuke uitstallingshoekje zult missen. Je weet wel, die winkel waar je bij de kassa komt met een tentgrote tas vol prulletjes waarvan je niet eens wist dat je ze nodig had – en dan mag je nog van geluk spreken dat je geen winkelkar hebt genomen. Mocht je het nu nog niet weten: die winkel waar je een uur in de rij staat om die begeerlijke gehaktballetjes te gaan eten, die dan natuurlijk uitverkocht zijn tegen de tijd dat je aan de beurt bent.

Maar ålle gekheid öp een stokje: we hebben hier in huis ook de nodige van die test-je-relatie-door-het-samen-in-elkaar-te-zetten-meubels staan, hoor. Niks mis mee, zolang je niet verhuist. Ze zijn er namelijk niet voor gemaakt om een tweede keer in en uit elkaar gehaald te worden.

Goed, terug naar ons krakende bed waarin ik me lig af te vragen of zoonlief wakker zal worden door het gesnurk óf door het gekraak. Geen van beide, blijkt rond acht uur, als beide mannen fris en fruitig aan het ontbijt tegen een gapende mama aan zitten te kijken. Ik zie hoe mijn ventje straalt van blijdschap als hij alvast het hoofdje van de chocolade Sint en Piet mag afbijten, die hij in zijn schoentje vond. En denk: ach mens, waar maak je je druk om, het is zondag en we hoeven niets te doen. Desnoods rijden we naar die je-weet-wel winkel en zal ik de bedden wel testen.

Column

WANT ik ben een schrijver

| Karel Bayon | Column

'Want ik ben een schrijver'

Ik zit in iedereen. Tenminste, er komt een punt in bijna iedereen zijn leven dat hij of zij mij nodig zal hebben. In Nederland leer je mij kennen rond je zevende. Sommigen iets eerder en anderen wat later. Er bestaan plekken waarin mensen mij nooit leren kennen, maar toch zit ik in hun. Nogmaals, ik zit in iedereen. Wie ben ik? Weet je het al? Is het antwoord dan niet duidelijk?
Ik ben een schrijver, Ik zit in jou en in de rest van de mensheid. Iedereen kan mij gebruiken en ook bijna iedereen zal mij gebruiken. Ik kan je helpen met zoveel dingen. Ik help je zelfs vrijwel elke dag, misschien heb je dat niet altijd door, maar dat is oké. Ik zal het alsnog voor je doen, dat is waar ik voor ben.
Zal ik je vertellen waarom? Waarom ik schrijf? Het is eigenlijk best simpel. De ene keer schrijf ik omdat ik boos ben, maar ook als ik blij ben, zelfs als ik verdrietig ben. Ik schrijf omdat ik kan schrijven, er zijn ook tijden dat ik schrijf omdat ik niet kan schrijven. Ik schrijf dankzij mijn vrijheid, af en toe voor mijn vrijheid. Ik schrijf omdat ik wil, helaas soms omdat ik moet. Ik schrijf om te creëren en met een slechte bui om te verwoesten. Ik schrijf om uit te leggen, als het niet meezit omdat ik uitleg nodig heb. Ik schrijf omdat ik weet, andere keren om te weten. Ik schrijf om mezelf te testen, te falen en uiteindelijk succes te behalen. Ik schrijf voor anderen, ook vaak voor mezelf. Ik schrijf omdat ik verandering wil, tegenstellend ook om verandering tegen te gaan. Ik schrijf voor recht en voor onrecht. Ik schrijf omdat ik begrepen wil worden, maar soms juist om me af te zonderen van anderen. Met schrijven wil ik bekend worden, en toch blijf ik af en toe liever anoniem. Ik schrijf om op te biechten, net zo vaak om geheimen te bewaren. Ik schrijf omdat ik iets ergens kwijt moet, ook schrijf ik om in me op te nemen. Ik schrijf puur omdat ik het leuk vindt, echter wordt ik er vaak genoeg gek van. Ik schrijf voor liefde, zelfden voor haat. Ik schrijf en ik schrijf.

               Dat is wat ik altijd ga blijven doen. Met mijn alfabet zal ik woorden vormen, die ik omzet in zinnen en zo structureer naar een verhaal. Ik heb de macht om werelden te creëren en net zo een grote macht om deze te verwoesten, ik ben een god in mijn eigen universum. Mijn visie zal worden vastgelegd in deze wereld, met inkt vast gebrand op papier. Een schrijver zal indirect nooit sterven, honderden of duizenden jaren maken niet uit, Tijd zal een schrijver niet kapot maken, want zij zijn tijdloos. Mijn woorden zijn een zegen en ook een vloek. De juiste woorden op het juiste stukje papier kunnen de wereld ten goede veranderen, maar helaas is het tegenovergestelde net zo waar. Zonder mij hadden jullie geen kennis, geen communicatie, geen economie zonder mij zou de wereld zoals je die nu kent niet bestaan.

Begrijp je mij al? Of moet ik het herhalen? Want ik zal het blijven herhalen tot je het wel begrijpt. Niet een ziel die het tegendeel kan bewijzen, jij niet, niemand niet. Mijn excuses als ik een beetje boos overkom, ik ga niet ontkennen dat ik een beetje geprikkeld ben. Ik kan zoveel helpen, zoveel doen, ik zit echtwaar in iedereen. En toch, mensen vergeten mij, maar niet alleen dat. Mensen gebruiken mij voor het slechte, soms zonder respect en ook vaak verkeerd. Dit is niet wie ik wil zijn, want ik ben een schrijver. Dus daarom vraag ik nu één keer en echt alleen deze ene keer, gebruik me asjeblieft gewoon als schrijver.

Jouw vrijheid ligt in het besef dat niets ís, wat het lijkt..

| Paco Painter | Quote
Jouw vrijheid ligt in het besef dat niets ís, wat het lijkt..
Column

Spreidingsbeleid 2e golf

| Eelco Visser | Column

We zijn er nog niet klaar mee. Corona zal ons leven nog wel een tijdje in de greep houden. Hoe we dit virus uit gaan bannen, dat is de grote vraag. Meningen te over, maar de deskundigen zitten nog niet op één lijn. 

Volgens insiders rond het kabinet zal premier Rutte tijdens de eerstvolgende persconferentie aan Nederlanders vragen om mee te denken over het bestrijden van de 2e golf van corona. Of het slim (handig) is dat valt te bezien, want op de meest vreemde voorstellen kun je dan wachten. Zo heeft een kennis alvast de volgende regels opgesteld met betrekking tot het voldoende afstand nemen. Hij stelt de evacuatie van burgers voor uitgaande van de volgende methode:

Alle bewoners van huizen met een even huisnummer moeten hun huisnummer door vier delen. Alle mensen met een oneven nummer moeten hun huisnummer met één (1) verhogen en vervolgens het getal ook door vier delen. De burgers die na de deling, huisnummer al dan niet plus 1 en vervolgens gedeeld door 4, op een rond getal uitkomen, moeten hun huis tijdens de coronacrisis verlaten. Zij kunnen zich melden bij de ingang van een festivalterrein in de buurt. Daar zal men per gezin een tent toegewezen krijgen. De burgers die na voornoemde deling niet op een rond getal uitkomen, maar op een getal x.5, mogen in hun eigen woning blijven. Voor de laatstgenoemde groep is het overigens ten strengste verboden om zich naar welk festivalterrein dan ook te begeven. 

Mijn kennis vindt zijn voorstel verreweg de beste oplossing voor het naleven van de 1,5 meter afstand. Ik snap hem wel. Hij is vanzelfsprekend wel zo slim geweest om ervoor te zorgen dat hij kan blijven zitten waar hij zit. Hij woont op huisnummer 37 (37 + 1 en vervolgens gedeeld door 4 = 9,5) en mag dus thuisblijven. 

Als iedereen het voor zichzelf optimaal wil regelen, dan wordt het niks met het uitbannen van corona. Daarom hoop ik dat we lang verschoond zullen blijven van zowel de 2e golf corona als deze fake-oplossing.

Poëzie

Afscheid

| Sabine Gussinklo | Poëzie

Afscheid 


Weggedreven uit vertrouwen

Lopend door de verlaten stilte zoek ik naar houvast 

Uit angst voor verlies 

Kamers vol leegte waar stille muren praten

Mijn ogen tasten naar verhalen om opnieuw te kunnen beleven

Een allerlaatste blik 

Herinneringen eindigen hier

Als liefde lijden wordt

| Cora Sanders | Column
“In elke traan van verdriet, schuilt een glimlach van herinnering.” Deze woorden zijn geschikt voor op een condoleancekaart. De tekst is ook passend wanneer het individu van wie je afscheid moet nemen, niet dood is, maar springlevend in de stoel tegenover je zit. Alleen herkent die persoon je niet meer, omdat het denken en het geheugen door Alzheimer zijn aangetast. Er is weinig voorstellingsvermogen nodig om in te zien hoe diep triest een dergelijke situatie is.

Wanneer iemand sterft, is het afscheid onherroepelijk. De persoon is weg en voor de achterblijvers rest alleen nog maar herinnering. In het geval van Alzheimer is de persoon lichamelijk nog aanwezig, maar de geest is gehuld in nevelen van vergetelheid. De identiteit, dat wat eigen is aan iemand en hem/haar uniek maakt, lost op in een steeds dikker wordende mist. Iedereen die het van dichtbij mee moet (of moest) maken, weet hoe afschuwelijk het is om dit proces van aftakeling voor je ogen te zien gebeuren. Je moet afscheid nemen van een mens die er nog is, die je nog aan kunt raken.

Vroeg of laat moet je als mantelzorger de beslissing nemen om de verzorging uit handen te geven, omdat je het zelf niet meer kunt. Mijn schoonmoeder stond voor die keuze. Ze hield het bijna negen jaar vol. Dat is ongekend lang. Schoonvader had het geluk dat zijn Alzheimer-proces bijzonder traag verliep. Tot een paar maanden geleden wist hij nog dat hij een vrouw, een zoon en een schoondochter had. Zoals bij iedere Alzheimerpatiënt liep de curve van het cognitieve verval gestaag naar beneden, maar hij verslechterde zo langzaam dat schoonmoeder ongemerkt telkens dat stapje meer zette. Hij kon thuisblijven, ook al werd zijn verzorging op den duur te zwaar. Toch weigerde ze op te geven en dat zorgde voor een groot dilemma. Natuurlijk begrepen we haar, want hoe laat je je echtgenoot los, als het huwelijk al vijfenzestig jaar duurt en je door een gunstige pensioensregeling van zijn werk al achtendertig jaar dag en nacht samen bent.

In december kwam de omslag. Na een zware TIA ging het snel bergafwaarts en gebeurde het dat de herinnering aan ons vervaagde. Toen kon ze het moment niet langer uitstellen. De aanvraagformulieren voor een uithuisplaatsing werden getekend, maar dat betekende niet dat ze er klaar voor was hem te laten gaan. Uiteindelijk werd de beslissing voor haar gemaakt. Ze viel, brak haar heup en kwam in het ziekenhuis terecht. We lieten alles uit onze handen vallen en snelden naar Eindhoven. Onze ergste nachtmerrie was uitgekomen, want naast de zorgen over haar, werden we geconfronteerd met de vraag wat er met ‘ons pap’ moest gebeuren. Het antwoord kwam een paar dagen later. Via crisisopvang werd hij in het verzorgingshuis opgenomen die schoonmoeder een dag voor haar val samen met haar zoon bezocht en goedgekeurd had. Daar was net een plaats vrijgekomen. Wat een gelukkig toeval.

Eind goed, al goed? Nee, want als de liefde die je voor een Alzheimerpatiënt voelt, niet langer herkend en beantwoord wordt, gaat die liefde over in lijden. Het veroorzaakt een diepe wond die uiterst langzaam heelt, als het al geneest.

De afgelopen weken zijn emotioneel uitputtend geweest. De grootste steek in mijn hart kreeg ik op de dag dat we hem wegbrachten. Daarmee werd de scheiding definitief. ’s Avonds zette ik de televisie aan en werd begroet met het vrolijke bericht dat het dinsdag, 14 februari was. Valentijnsdag. Uitgerekend op de dag waarop de liefde gevierd wordt, werden mijn schoonouders ruw en onvoorbereid uit elkaar getrokken. Wat een wreed toeval.
Kort verhaal

De appelboom

| Han Maas | Kort verhaal
In die tijd ging je eerst inwonen bij (schoon)ouders. Die betaalden ook de bruiloft, je zou het later terugbetalen.
De huwelijksreis ging niet naar Ibiza, maar naar een camping in de Betuwe. Van iedere boom mochten we eten, behalve de appelboom – de appels waren veel te zuur.
In de geleende Kever van mijn schoonvader paste een tentje waarvoor de verwende snotneus van nu zijn neus ophaalt. Maar wij pasten in elkaar. Met de tent opzetten kregen we geen ruzie, het onweer kwam pas ’s nachts. Een wervelwind blies de tent de verboden boom in, voor het eerst bewust van onze naaktheid die we beschamend met anderen deelden.
Vele stormen later ontbreekt het ons aan niets, en dat is te veel.
Blog

maandag 13 april

| Luc Verschuren | Blog

 Eerst maar het goede nieuws: dit is het laatste DAGELIJKSE blog van mij over het herstel van de beurs. Een maand lang heb ik elke dag iets geschreven met betrekking tot beleggen in aandelen en opties op de Nederlandse beurs. Vandaag leest u dus de laatste.

Is het voorbij dan? Nee, hoor maar ipv dagelijks ga ik over op een wekelijks blog. Mocht er aanleiding toe zijn meld ik me met een extra blog.

 Terug naar de waan van de dag. Zoals gisteren al aangekondigd een lijstje met aandelen waarvan ik persoonlijk denk dat deze het in de nabije toekomst (beleggingshorizon 1 jaar of minder) erg goed zullen doen, zo niet “out performen” ofwel het beter doen dan de AEX index zelf.

 Op de weekgrafiek is de AEX bezig met een mooie solide bodemvorming in het MACD. Durfals openen een call-optie op 9 of 12 maanden OTM of ATM.

 Dan de afzonderlijke aandelen.

 Uniball romdamco westfield.

Zeer koopwaardig aandeel, reden het technisch plaatje van de weekgrafiek. Bodemvorming door het MACD en de RSI heeft de weg van onder het 20 niveau (koopniveau) weer naar boven gevonden en staat nu op 28. Koerstechnisch … hoogste koers € 261. Laagste koers, € 47,04. Huidige koers € 65,46

Adyen

Met een koers van € 775,-- het duurste aandeel uit de AEX-index. Koopwaardig, ja … en erg duur.

ASMI en ASML

Beiden koopwaardig door bodemvorming van het MACD op de weekgrafiek BOVEN de nullijn. Dit impliceert dat beide aandelen zeer stabiel zijn en de weg omhoog flink zal zijn.

 De financials en de verzekeraars, evenals de uitzenders ABN, ING, ASR en NN, Brunel en Randstad. Persoonlijk geloof ik dat deze sectoren hun beste tijd gehad hebben, ik beleg er niet in. Natuurlijk ze lijken koopwaardig maar in de toekomst hebben ze de wind vol tegen.

 Blue chips, Akzo, Dsm, Unilever, Heineken, Philips, RD Shell en Wolters Kluwer allemaal stuk voor stuk solide aandelen met een prima te verwachten (koers)rendement. Voor de rustige belegger zeker het overwegen waard.

De outperformers zullen naar mijn mening te vinden zijn in de volgende aandelen.

 Beter bed, al meerder malen getipt en beschreven.

Just eat, Takeaway, outperformer evenals AH Delhéze.

Fugro en SBM Offshore door hun unieke werkzaamheden.

Alfen en Fastned de economie van de toekomst.

Accel de fietsfabrikant, nwe economie of als resultaat van corona.

Ordina en AND publishers als goedkoop aandeel, hier ook nogmaals Beter Bed.

Core labatories en Pharming uit de Pharma hoek. Hier ook Galapagos.

 

Samen met wat blue chips een uiterst mooie portefeuille. Oefen wat op papier en koop fictief voor € 10.000,-- en verdeel dit bedrag over meerdere aandelen en kijk over een half jaar of een jaar wat u ervan gebakken heeft naar aanleiding van uw eigen keuze.

 

Fijne Paasmaandag nog!

 

Wie het weet, mag het zeggen.

 

 

Poëzie

Angstvlucht

| Anita Vlietman | Kort verhaal

Het pad naar haar huis bevindt zich tussen twee rijen bomen en is onverlicht.
Ze heeft het koud en voelt zich niet op haar gemak. Ze loopt niet graag in het donker.
Het ongemakkelijke gevoel wordt versterkt wanneer ze een geluid achter haar hoort.
Ze draait zich om en tuurt het donkere pad af. Ze voelt dat er iets is, maar dat iets is onzichtbaar. Het onbehagelijke gevoel wordt een gevoel van angst.
‘Beheers je’, zegt zij tegen zichzelf. ‘Het is de wind maar.’
Weer hoort ze een geluid.
Ze draait zich niet meer om, maar begint te lopen. Haar stappen worden groter.
Het geluid komt snel dichterbij. Niet omkijken. Haar hart klopt in haar keel, haar mond is droog en ademhalen doet pijn. Ze probeert hard te lopen zonder te rennen.
Het geluid komt steeds dichterbij. 

Een déjà vu moment. Ze is alleen thuis, haar ouders zijn met vrienden naar de film. Het is een stormachtige avond en de harde wind om het huis zorgt dat de geluiden die anders zo gewoon lijken nu ongewoon klinken. Uit angst is ze diep weggedoken onder de dekens van haar bed. Waar ze bang voor is kan ze niet uitleggen. De angst is ondefinieerbaar, maar wel identiek aan het gevoel dat ze nu ervaart op het pad tussen twee rijen bomen.    

Het geluid is nu vlak achter haar.
In haar dromen kan ze vliegen als ze in gevaar is. Ze stijgt dan op en kijkt vanaf een veilige plek hoog in de lucht naar beneden.
Ze begint te rennen. Het geluid achter haar versnelt ook. Het zijn duidelijk voetstappen.
Ze wordt achternagezeten door iemand die ze niet heeft gezien, maar voor wie ze wel heel bang is.
De persoon komt snel dichterbij. Ze probeert harder te rennen, maar harder dan dit kan niet.
Het geluid komt nu van heel dichtbij. Ze hoort het gehijg.
Haar hart slaat over en ze weet dat er iets vreselijks gaat gebeuren.
Haar huis is nog steeds niet in zicht.
Ze voelt een hand op haar schouder. Ze rukt zich los en duikt weg.
In plaats van op het pad te blijven rent ze tussen de bomen door.
Ze rent zonder na te denken steeds verder van het pad vandaan.
Struikelend probeert zij zichzelf in veiligheid te brengen.
Het geluid achter haar heeft nu ook een stem. Al vloekend rent het achter haar aan.
Dan voelt ze de kracht van een mensenlichaam tegen haar rug en valt voorover op de grond.
Iemand ligt boven op haar en begint aan haar kleren te sjorren.
Ze wordt omgedraaid en kijkt in de gemeenste grijns die ze ooit heeft gezien.
Als zij zich verzet worden er rake klappen uitgedeeld. Haar hoofd tolt en lip bloedt.
Met haar laatste kracht duwt ze de man van haar af en kruipt van hem vandaan.
Als hij voorover duikt om haar weer vast te pakken trapt ze hem hard in zijn gezicht.
Hij valt achterover op de grond. Ze staat op en begint te rennen.
Ze hoort hem ook opstaan en achter haar aankomen. Hij nadert snel.

Heel langzaam stijgt ze op en verdwijnt de vaste bodem onder haar voeten.
En vanaf haar veilige plek kijkt ze naar beneden.  

Blog

zaterdag 18 april 2020

| Luc Verschuren | Blog

 Behalve om met een zonnige dag te mogen beginnen is er weinig beter voor een technisch analist zoals ik om terug te kijken op de korte beursweek en de bevestiging te zien van je “voorspellingen”.

  Zo was er dan de langverwachte positieve uitbraak van Beter Bed. Naar aanleiding van de goede cijfers beleefde het aandeel Beter Bed een koersstijging van maar liefst 23,3 % op één enkele dag terwijl de dag ervoor al enkele procenten bijgeschreven mochten worden. Met een koers van € 1,54 is het aandeel nog steeds koopwaardig want het koersdoel ligt in eerste instantie op € 3,50.

Een koopadvies wordt bevestigd door de komst van het MA-30 in de grafiek welke volgende week van onder wordt doorkruist door het MA-10 waarmee het langverwachte koopsignaal wordt gegeven en bevestigd.

 Weet u het nog?

 De koers van Beter Bed zakte tot een ongelooflijk niveau van € 0,85 per aandeel op 19-03-2020. De mensen die toen gekocht hadden hebben de waarde van hun aandeel inmiddels zien verdubbelen binnen één maand tijd. Liever cijfers gezien? € 5,000,-- aandelen Beter Bed kun je nu van de hand doen voor € 10.000,-- Beter dan welk rendement dat geboden wordt op welke spaarrekening dan ook.

 Beleggen op de beurs heeft de toekomst, sparen op een spaarrekening bij een bank, beslist niet.

 Hoe zit het met de rest van de “aanbevelingen”?

 ASMI, nagenoeg verdubbelt in waarde in minder dan 4 weken!

ASML, koerswinst van 75%.

RD Shell, koersstijging van 60 %

Take away, meer dan 50% koerswinst in minder dan 1 maand.

 

En zo, kan het eerder opgegeven rijtje verder afgemaakt worden. Het voordeel, u kunt alles nalezen, wat, wanneer, enz.

 Blik op de komende week, herstel zet zich voort, koersen zullen verder stijgen, met enkele outperformers erbij. Deze vooral te vinden in de hoek van technologie, pharma, bezorging en nieuwe economie.

 Advies blijft onverminderd gelijk: zoek een onafhankelijk technisch analist die u van advies kan dienen. Behoudt uw geld op EIGEN rekening, dus maak niets over naar een ander. Lees je in, alles is te vinden op het internet.

 Aangenaam weekend gewenst!

 U begrijpt vast wel waarom...

 

Zwaar geschut

| Vera Bijma | Cursiefje

Het is zover. De eerste schooldag na de – op sommige momenten oneindig lijkende – zomervakantie is aangebroken.
Eerste uitdaging: zoonlief uit zijn bedje krijgen. Want o, o, wat is hij gemakkelijk in een laat avondritme gerold. Maar dat is nu voorbij. Hij moet er terug vroeg in om ’s morgens (liefst) weer fris en fruitig aan een nieuwe schooldag te beginnen. Uiteraard hadden wij, zoals ongetwijfeld vele mama’s en papa’s met ons, het voornemen opgevat om ruim van tevoren de ‘opblijftijd’ beetje bij beetje terug af te bouwen. Maar dat was buiten ons avondmensje gerekend. Hoe uitgeput hij na een dag intensief spelen ook was, hij kon de slaap niet vatten voor negen uur ’s avonds.

Ik was dan ook aangenaam verrast toen ik hem vanmorgen al tien minuten voor hij moest opstaan, naar de wc hoorde gaan. Opgetogen liep ik de hal in (ik was in de keuken al druk bezig de gloednieuwe boekentas van onze ex-kleuter te bevoorraden).
Maar te vroeg gejuicht. Zoonlief was rechtstreeks terug zijn bedje ingekropen.

In plaats van er een energie- én tijdrovend getouwtrek van te maken, besloot ik meteen de zware middelen in te zetten.
Cake dus. Nee, geen typefout.
Ik had de vorige dag een cake gebakken en riep richting zoonliefs slaapkamer:
“Wil je een klein stukje of een groot stuk cake mee naar school?”
“Groot!” klonk er luid en duidelijk.

Tijd voor stap twee: “Hoe groot? Zo groot… of zó groot?”
En ja hoor, daar verscheen een slaperig kopje op de overloop om me met zijn handen de gewenste grootte te tonen (groter dan de cake zelf uiteraard).
Ik: “Kom maar laten zien hoe groot dan precies.”
En hopla, daar was hij al. We kwamen zelfs – geheel tegen onze oude gewoonte in – ruim op tijd op school aan.   

~

Op de fiets naar huis vertelt hij dat de juf zijn stuk cake wel wilde opeten. Ik vraag hem of hij haar een stukje heeft laten proeven.
“Nee, want toen ik even niet keek, had ze het hele stuk opgegeten.”
Ik kijk hem ongelovig aan en vertel hem dat hij straks thuis best nog een stukje cake mag (hij is er zo dol op), maar dat hij niet mag liegen.

Hij zwijgt en ik stel hem dan maar voor om de juf een berichtje te sturen om te zeggen dat ze zijn cake niet meer mag opeten.
“Nee, het was eigenlijk niet de juf. N. (klasgenootje) heeft het gedaan”, beweert hij nu.
Ik: “Ah, dan moet ik daar maar even naartoe bellen.”
Hij: “Maar mama, N. moet natuurlijk uitrusten na school. Ze gaan nu écht niet opnemen, hoor.”

Inmiddels zijn we thuisgekomen en geef ik hem een stukje cake en een beker melk om bij te komen van zijn eerste schooldag. Hij geniet er zichtbaar van en biecht spontaan op: “Dit is eigenlijk mijn tweede stuk cake vandaag.”

Ik wist wel dat ik de waarheid boven tafel zou krijgen. Piece of cake.

500 dagen

| Louisa | Poëzie

Ik voel me vreemd genoeg hetzelfde,
en huil niet vaker dan voorheen

Koffie smaakt nog steeds naar koffie
Ik voel me ook niet echt alleen

Zo lang gevreesd voor dit moment
Zo angstig voor de dag

Dat je niet meer bij ons bent
en ik alleen verder mag
 
Zo bezig met het hier en nu
dat ik nauwelijks heb bedacht

Dat jij er ook niet bent over 500 dagen
wanneer weer van alles van mij wordt verwacht

Dat je de dag die ik had moeten vrezen
niet aan een zwarte rand herkent

Dat is de dag dat ze verder zijn gegaan
en je een herinnering geworden bent

 

 

 

Een nieuw begin

| Hilde Kema | Poëzie
verloren verlies
reden tot rouwen
woelend draai ik geluk tegemoet

klamme hand trillend
al tastend reiken
leren voelen, opnieuw, ondanks jou

gekoesterde pijn
vertrouwde zweepslag
minder gemis, je slaat niet meer raak

LAKS

| Bounder | Column
De verkiezingen komen er aan, dit maal doet een record aantal partijen mee. Aanvankelijk hadden zich 81 partijen aangemeld, maar die kwamen lang niet allemaal door de ballotage. Uiteindelijk zijn het er 31 die de strijd aangaan en een gooi doen naar een zetel. Daarvan zullen -zoals het er nu naar uitziet- circa 15 de kiesdrempel halen. Tragisch, maar diep van binnen weten de meeste kandidaten al, dat hun partij geen enkele zetel zal veroveren. Mocht dat toch gebeuren, dan zitten ze met hun zielige partijtje, veelal met slechts een of twee verkiezingsthema’s, moederziel alleen in de 2e kamer. In het bijna onwaarschijnlijke geval, dat er meer zetels worden veroverd, is de kans groot, dat de fractie ruzie krijgt en opsplitst in meerdere kleinere fracties, een en ander volgens traditioneel Nederlands recept.

Maar ik zal met geen woord reppen over al die infantiele partijen, het zou een heel boek vullen. Ik was ook niet van plan een column hierover te schrijven, totdat ik hoorde dat LAKS –het Landelijk Aktie Komitee Scholieren- ook zou deelnemen aan de verkiezingen. Er knapte iets in me. Zijn deze jonge lieden waarvan de hersens weliswaar nog in ontwikkeling zijn, maar tegelijkertijd nog niet zo vergiftigd of geïndoctrineerd als bij vele volwassenen, nou helemaal gek geworden? Was dit een geintje? Nee, want het bericht is door LAKS zelf de lucht in geslingerd.

Een combinatie van verbazing, lichte woede, ongeloof en meligheid leidde vervolgens tot een tweet van mijn kant:

Stel je voor dat #LAKS in de 2e kamer komt: kantine moet ranja schenken, Duplo en Lego & misschien zelfs Pampers hebben (was er al voor #50Plus)

Daar zag niet iedereen de lol van in. Er kwamen meerdere -overwegend negatieve- reacties, waarbij er één opviel, namelijk die van de nummer 6 op de kieslijst van LAKS. Zij antwoordde op Twitter:

Kom eerst maar met een echte onderbouwde verdediging; op deze manier moddergooien is pas écht kinderachtig.

Pang! Die zit. Ik dacht nog even haar te corrigeren door terug te tweeten, dat ze beter moest opletten in de klas, aangezien modder gooien’ twee woorden zijn, en niet één, maar dat terzijde. Ik begreep haar tweet niet. Er valt niets te onderbouwen, het is gewoon (goed bedoelde maar misschien wel slechte) humor. Die was op haar tenen getrapt. De politieke ambitie druipt er dwars doorheen. Wie was ik om dat neer te sabelen met ranja, Lego en Pampers? Eigenlijk had ze daarin gelijk. Moest ik zo’n initiatief, waarover de hardcore van LAKS ongetwijfeld meermalen tot diep in de nacht had vergaderd, op deze manier afbranden? Neen, zeer ongepast en ik stond op het punt haar te berichten, dat ik personen met ambities bewonder en haar veel succes toewens in haar politieke carrière.

Twee dagen later blijkt het nepnieuws te zijn, een hoax (wie heeft dat woord uitgevonden?), door LAKS zelf in de wereld gezet. Zijn we dus allemaal voor schut gezet. Gezien de felheid van de reactie van nummer 6 op de kieslijst van LAKS vraag ik me alleen af, of zij zelf op de hoogte was van deze hoax. Sterker nog: ik vraag me af of iemand bij LAKS wist dat het een hoax zou worden. Volgens mij waren ze allemaal bloedserieus en wilden ze wel degelijk voor zetels in de 2e kamer gaan strijden.

Het is juist mijn tweet geweest, die ze tot inkeer heeft gebracht. Na spoedberaad binnen de topgelederen van LAKS, besefte men ineens, dat er geen Lego zou zijn en dat ranja niet op het menu stond van de kantine. Kinderopvang is er ook niet. Onoverkomelijk voor de toekomstige 2ekamerfractie van LAKS en dus werd de hoax gelanceerd. Met dank aan mijn tweet en nummer 6.

Bounder