Voor schrijvers, door schrijvers

Taste of Talent

Lastig om een keuze te maken uit de vele inzendingen welk verhaal of gedicht je wilt lezen? Wij bieden je de mogelijkheid om, random, gebruik te maken van een automatische selectie. En elke keer anders!
Kort verhaal

SUBTEKST

| Asko De vries robles | Kort verhaal

 

 

Subtekst is de impliciete betekenis van een geschreven of gesproken tekst. Datgene wat niet wordt uitgesproken, maar uit de tekst kan worden opgemaakt. 

‘Asko, Asko luister je wel?’

Ik schrik, geroezemoes alom, dertig paar ogen staren mij aan. 

‘Asko, kun je aub je licht laten schijnen over het voornoemde onderwerp?’ 

De leraar, een boom van een kerel staart mij aan, met priemende ogen en kolenschoppen van handen.

Zijn rechterhand rust zwaar op de lessenaar, als één man houden wij onze adem in ...

Buiten barst een hevige onweersbui los.

Poëzie

Acrostichon 5: Luxemburg

| Stijn Luyten | Poëzie

Acrostichon 5: Luxemburg

Luxemburg is een adembenemende hoofdstad voor dit land

Uitjes maken in vele dorpen en steden

Xanten ligt op 272 km van Luxemburg

Echternach is een stad in het Müllerthal met een mooi meer

Maak een tussenstop om goedkoop te tanken

Buurlanden zijn België , Duitsland en Frankrijk

Universiteit Luxemburg is gesticht in 2003

Remich is een stad in het zuiden

Gezondheidszorg in het land is een van de beste ter wereld

Poëzie

vrij

| joke scholten | Poëzie
ik voel me een vlinder
nog gevangen in een cocon
langzaam aan
vecht ik me vrij
weg onder het juk
van mijn ouders
die hebben gesponnen
een cocon om mij
straks ben ik
die vlinder
en dan ben ik vrij...

LAKS

| Bounder | Column
De verkiezingen komen er aan, dit maal doet een record aantal partijen mee. Aanvankelijk hadden zich 81 partijen aangemeld, maar die kwamen lang niet allemaal door de ballotage. Uiteindelijk zijn het er 31 die de strijd aangaan en een gooi doen naar een zetel. Daarvan zullen -zoals het er nu naar uitziet- circa 15 de kiesdrempel halen. Tragisch, maar diep van binnen weten de meeste kandidaten al, dat hun partij geen enkele zetel zal veroveren. Mocht dat toch gebeuren, dan zitten ze met hun zielige partijtje, veelal met slechts een of twee verkiezingsthema’s, moederziel alleen in de 2e kamer. In het bijna onwaarschijnlijke geval, dat er meer zetels worden veroverd, is de kans groot, dat de fractie ruzie krijgt en opsplitst in meerdere kleinere fracties, een en ander volgens traditioneel Nederlands recept.

Maar ik zal met geen woord reppen over al die infantiele partijen, het zou een heel boek vullen. Ik was ook niet van plan een column hierover te schrijven, totdat ik hoorde dat LAKS –het Landelijk Aktie Komitee Scholieren- ook zou deelnemen aan de verkiezingen. Er knapte iets in me. Zijn deze jonge lieden waarvan de hersens weliswaar nog in ontwikkeling zijn, maar tegelijkertijd nog niet zo vergiftigd of geïndoctrineerd als bij vele volwassenen, nou helemaal gek geworden? Was dit een geintje? Nee, want het bericht is door LAKS zelf de lucht in geslingerd.

Een combinatie van verbazing, lichte woede, ongeloof en meligheid leidde vervolgens tot een tweet van mijn kant:

Stel je voor dat #LAKS in de 2e kamer komt: kantine moet ranja schenken, Duplo en Lego & misschien zelfs Pampers hebben (was er al voor #50Plus)

Daar zag niet iedereen de lol van in. Er kwamen meerdere -overwegend negatieve- reacties, waarbij er één opviel, namelijk die van de nummer 6 op de kieslijst van LAKS. Zij antwoordde op Twitter:

Kom eerst maar met een echte onderbouwde verdediging; op deze manier moddergooien is pas écht kinderachtig.

Pang! Die zit. Ik dacht nog even haar te corrigeren door terug te tweeten, dat ze beter moest opletten in de klas, aangezien modder gooien’ twee woorden zijn, en niet één, maar dat terzijde. Ik begreep haar tweet niet. Er valt niets te onderbouwen, het is gewoon (goed bedoelde maar misschien wel slechte) humor. Die was op haar tenen getrapt. De politieke ambitie druipt er dwars doorheen. Wie was ik om dat neer te sabelen met ranja, Lego en Pampers? Eigenlijk had ze daarin gelijk. Moest ik zo’n initiatief, waarover de hardcore van LAKS ongetwijfeld meermalen tot diep in de nacht had vergaderd, op deze manier afbranden? Neen, zeer ongepast en ik stond op het punt haar te berichten, dat ik personen met ambities bewonder en haar veel succes toewens in haar politieke carrière.

Twee dagen later blijkt het nepnieuws te zijn, een hoax (wie heeft dat woord uitgevonden?), door LAKS zelf in de wereld gezet. Zijn we dus allemaal voor schut gezet. Gezien de felheid van de reactie van nummer 6 op de kieslijst van LAKS vraag ik me alleen af, of zij zelf op de hoogte was van deze hoax. Sterker nog: ik vraag me af of iemand bij LAKS wist dat het een hoax zou worden. Volgens mij waren ze allemaal bloedserieus en wilden ze wel degelijk voor zetels in de 2e kamer gaan strijden.

Het is juist mijn tweet geweest, die ze tot inkeer heeft gebracht. Na spoedberaad binnen de topgelederen van LAKS, besefte men ineens, dat er geen Lego zou zijn en dat ranja niet op het menu stond van de kantine. Kinderopvang is er ook niet. Onoverkomelijk voor de toekomstige 2ekamerfractie van LAKS en dus werd de hoax gelanceerd. Met dank aan mijn tweet en nummer 6.

Bounder
Toeter

Toeter

| Eelco Visser | 55 woordenverhaal

Een student komt op een elektrische deelscooter toeterend door de bocht. Zijn vriendin die achterop zit roept: “Wat doe je?"

“Ik probeer richting aan te geven maar weet niet waar het knopje zit,” zegt hij met een glimlach op zijn gezicht. 

Ik denk voor haar: ik hoop dat hij beter in de liefde is. 

Koele zomeravond

| mommystoryteller | Kort verhaal
Zomer 1993, kan het mij heugen als de dag van gisteren. Deze zomer was het anders dan verwacht, koel en nat.Heerlijk dus om boswandelingen te maken. Ik houd van de natuur, vooral de deur van dennenbomen. Had mijn regenpak en kaplaarzen al bij de voordeur staan. Het was om precies te zijn 9 juli 1993, stond door het venstertje van de voordeur te gluren. Zware bewolking, ik vroeg mij af of het zou gaan spetteren. Voor de zekerheid trek ik mijn regenpak en kaplaarzen aan. Daar ging ik vol goede moed richting het Amsterdamse Bos. Het was een druk bezochte dag, overal spelende en gillende kinderen. En de geur van barbecue kwam mij bij de ingang al tegemoet. Mijn vriendinnen Anna en Maartje ontmoette ik bij de waterfietsen. Het was een stuk naar binnenlopen, maar aan de geluiden die steeds dichterbij leken komen hoefde ik niet lang meer. Bij de eerste stap op het grasveld hoorde ik, 'Lisa, Lisa', hier zijn we, riepen Anna en Maartje van een afstand.  Zij lagen op het gras alsof het een heerlijke zomerse dag was. Op naar de waterfietsen, zei Lisa. Zo gezegd, zo gedaan, zaten zij op de waterfiets. Het was een heerlijk tochtje. Onze haren wapperde door de zachte wind. Langzaam maar zeker kleurde de wolken steeds donkerder. Tot nu toe hadden we geluk en was het droog gebleven. De tijd was om, de fiets moest terug. Anna en Maartje hadden zich voorgenomen dat we met z'n drieën uiteten zouden gaan. Ik stemde in met hun idee en wij liepen richting de uitgang. Bijna bij de uitgang, voelde ik een druk op mijn blaas. Meiden, ik ga nog even naar het toilet, zei ik! Ik liep zo snel mogelijk terug naar het toilet. Het begon al te schemeren, hoorde plots krakende en piepende geluiden. Ik keek achterom, maar er was niets te zien. Tot mijn grote verbazing kwam er een lompe blanke man met rossig haar op mij aflopen. Eerst dacht ik, die heeft gedronken en kan zijn balans niet vinden. Hij kwam steeds dichterbij en mompelde wat. Help! Help! Schreeuwde ik het volgende moment, geen ziel te bekennen.Hij trok een zak over mijn hoofd en weg was ik!Het enige dat ik voelde waren hobbels van de autoweg. Waar was ik en waarom? Anna en Maartje zullen zich nu wel ongerust maken, hoe kom ik weer terug bij ze? Er spookte van alles door mijn hoofd. Heen en weer ging ik, door de gierende banden werd ik weer wakker. Geen beweging meer, waren we gestopt? De kofferbak ging met een ruk open. Kom maar meisje jij gaat met mij mee, dat was het volgende dat ik hoorde. Ik voelde mij benauwd worden en mijn hart klopte 10 keer sneller. Hij maakte mij los en zei; niet gillen dan blijf je leven! Het zweet brak mij uit van de angst en het enige dat ik wilde was mijn vriendinnen weer zien. Wees stil meisje, samen zullen wij zijn voor altijd!!
Poëzie

Nep

| Robert Hoogenboom | Quote
Je Dromen zijn echt! tot je ontwaakt en beseft
Dat de realiteit ze in de werkelijkheid verdrijft.
De schrijfopdracht

schrijfopdracht

| marianne de vries | Schrijfopdracht
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet.
Dat was mijn bank, mijn naam stond er natuurlijk niet op, maar ik zat daar altijd zonder dat ik werd gestoord door dat iemand erbij zou komen zitten. Of dat iemand anders daar zou zitten. Maar nu was het helemaal anders. Ik raakte erdoor van slag. Want hier kon ik altijd even ontsnappen aan de realiteit. Om even helemaal alleen te zijn met mijn innerlijke demonen. En dan zou niemand het zien als ik dan heel subtiel een traan zou laten lopen omdat ik eigenlijk heel bang word van mijn innerlijke demonen. Dit was dan ook de enige plek waar ik dat nog kon doen. Want in mijn eigen realiteit moest ik sterk blijven, sterk blijven zodat niemand kon zien hoeveel pijn ik met me meedroeg. Want ik moest er voor alle anderen zijn. Om alle anderen te kunnen helpen, en omdat te kunnen moest ik wel sterk blijven. Want wanneer het niet goed met mij zou gaan, kon ik de anderen ook niet helpen. Tenminste dat was wat ik denk wat de anderen dan dachten. Ik bedacht me dat ik twee dingen kon doen, of opzoek gaan naar een ander bankje voor mezelf of erbij gaan zitten. Ik besloot om erbij te gaan zitten want ik had de energie er niet meer voor om opzoek te gaan naar een andere plek. Met heel veel twijfels was ik toch maar gaan zitten op dat bankje wat al bezet was. Aarzelend keek ik naar de persoon die naast me zat. Het bleek een oudere mevrouw te zijn die me aan iemand deed denken. Maar ik kon niet bedenken waar ik haar van herkende. Heel voorzichtig kon ik een zachte hallo uitbrengen. Mijn stille hallo werd beantwoord met een vriendelijke glimlach en een knikje. De oudere mevrouw zag aan mij dat ik in strijd was met iets wat mij in mijn hoofd bezighield. En zei heel vriendelijk: lief kind voor mij hoef je je niet te schamen voor wie je bent. Ooit was ik ook zoals jou vertelde de oudere mevrouw mij. Ze vertelde mij dat ze haar eigen demonen had overwonnen en buiten had gezet. Buiten als uit haar gedachten gebannen. Lief kind zei ze weer, het heeft heel lang geduurd voor dat ik weer van mijn leven kon gaan genieten. Ze wist me te vertellen dat ze wist dat het ook voor mij nog heel lang zou gaan duren voor dat ik dat ook zou kunnen. Maar weet je ging ze verder: ooit komt er een dag dan kun jij het ook overwinnen en je innerlijke demonen uit je gedachten bannen en dan kun je net zoals ik nu iemand anders helpen om zijn of haar demonen te verbannen. Ik hoopte dat ik die hoop niet zou kwijtraken. Dag lief kind en ze stond op en toen zat ik weer alleen. Alsof ze er niet gezeten had.
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.

letterzetter *WILLEN*

| Elly Cat | Poëzie
letterzetter WILLEN 2012 04 08

Opgelost

| Ewald Hagedorn | 55 woordenverhaal

Irene weet als geen ander dat Egbert geen kritiek verdraagt. Wanneer ze met een overduidelijk sardonisch genoegen opmerkt dat hij toch wel vaak in herhalingen valt, springt ie overeind, grist de koperen kandelaar van de schoorsteenmantel en slaat haar de hersens in.      
‘Bijzonder origineel,’ zegt hij zelfvoldaan, ‘werkelijk origineel,’ en tevreden hervat hij zijn schrijfwerkzaamheden.

Existentie

| Hans Van Battel | Quote
Moest de wereld bestaan uit voorwaardelijke vooronderstellingen, dan had deze tekst een existentiële zin.
 (Dezelfde existentie als moest ons kat een koe zijn)
 {simratings id:1}

Barry Callebaut

| Tiny Vanhalewyn | 55 woordenverhaal

Ik smelt voor zijn smaak en geniet ten volle. Wat ik proef is hemels en verslavend.

Zonder scrupules zondig ik, maar word bruusk met de neus op de feiten gedrukt.

Mijn favoriete zomerjurk werkt tegen.

Onder me zie ik de wijzer de verkeerde kant opgaan.

Einde van de euforie!

Morgen komkommers en bedsport.

Stilstand

| Eelco Visser | Quote

Gelijkgestemdheid is de dood in de pot en houdt vernieuwingen tegen.

Poëzie

Dicht bij het deurtje van mijn hart

| Elise Feuerberg | Poëzie
Jij woont nog steeds bij mij
dicht bij het deurtje van mijn hart
waar je in en uit kan vliegen
Poëzie

De zomer van 2020

| Bennie Sieverink | Poëzie

Blote armen, blote benen

tien roodgelakte tenen

helder biertje, witte wijn.

 

Hoe had het kunnen zijn?

 

Al een heel stuk beter

met ook de muggen

op anderhalve meter.

Paniek

| Connie van Vuuren | 55 woordenverhaal
Ontkleed staat ze voor het raam. Ze mist een arm. Buiten is het guur en koud. Voorbijgangers haasten zich, weggedoken in warme sjaals en jassen. Verscholen onder paraplu's. Een enkeling kijkt. Ze lacht. Een bontjas ligt aan haar voeten. Daarnaast het ontbrekende lichaamsdeel. Paniek in de winkel. De pop was pas een week oud.
Column

All you can eat

| Edo Elzenga | Column

Mijn lief en ik eten wel eens bij het Sushirestaurant bij ons om de hoek. We kiezen altijd voor het all you can eat menu. De regels van het Sushirestaurant luiden: elke gast mag vijf rondes van vijf hapjes bestellen. Heerlijk is dat, elke keer opnieuw de lekkerste gerechten mogen aanwijzen en weten dat er een kok is die dat speciaal voor ons staat klaar te maken. Steeds als het eten op is, neem je de menukaart weer ter hand en kun je vijf nieuwe lekkernijen aanwijzen. Vroeger gebruikten we daarvoor een papieren bestelformulier maar tegenwoordig kan het met de iPad. Met een druk op de knop is de bestelling geactiveerd en een paar minuten later wordt het lekkers gebracht.
De eerste keer dat mijn lief en ik bij een Sushirestaurant gingen eten, het was in Amsterdam, viel ik bijna van verbazing van m'n stoel. Wat was dit een ongelooflijk fijn en relaxed concept. Al gauw kwamen we erachter dat mijn maag groter was dan die van mijn lief. De verhouding vijf voor jou en vijf voor mij veranderde al snel in: drie voor jou en zeven voor mij. Geen ober die controleert wie wat in z'n mond stopt.

Het leuke van een Sushirestaurant is dat je elke ronde opnieuw kunt kiezen waar je op dat moment zin in hebt. Meestal begin ik mijn maaltijd met Osuimonosoep. Daarnaast bestel ik veel vis met rijst eronder. De Sake en Naguro, met zalf en tonijn, komen bij mij in elke ronde voor. Deze lekkernijen passen in één hap in mijn mond en zijn goed op smaak te brengen met sojasaus, wasabi of gember.
Vanaf de derde ronde kies ik soms ook gegrilde gerechten. Deze vallen wat zwaarder en vullen wat beter. Wat ik ook altijd probeer is Sugoy, een schijf met knapperige groenten. Mijn guilty pleasure is de Gyoza, de kippastei. Deze laatste twee gerechten komen met twee of drie tegelijk.
Het punt dat ik wil maken is dat er qua smaak en hoeveelheden heel wat te kiezen valt in het Sushi restaurant. Het is misschien nooit mijn hoofddoel geweest om alle vijfendertig gerechten tot mij te nemen, maar met enig passen en meten kom ik meestal redelijk in de buurt. Laat ik het zo stellen: het is een keer voorgekomen dat mijn lief al uitgegeten was en dat ik in mijn laatste ronde nog tien Sake bestelde. Gewoon, omdat het kon.

Het is trouwens een hele klus om alles in de laatste ronde passend te maken. Om dat te bereiken begint  vanaf de derde ronde, enige communicatie tussen mijn maag, mijn brein en de kaart op gang te komen. Als een roostermaker op een middelbare school probeer ik zo te passen en te meten tot het uiteindelijk lukt om mijn culinaire bingokaart vol te maken. Na afloop loop ik dan met een glimlach terug naar huis, ondersteund door mijn lief.
Sinds kort heeft het Sushirestaurant het all you can eat beleid echter ingrijpend gewijzigd. Er is geen maximaal aantal ronden meer. Wat nu? Je zou misschien kunnen denken dat er nóg meer gegeten wordt. In theorie kan dat ook, al was het altijd al wel mogelijk om onwaarschijnlijk grote hoeveelheden te bestellen. Wat dacht je bijvoorbeeld van vijfendertig bakken Yasai Udon (bami). Dat doe ik natuurlijk niet, maar het kan wel.
Voor mij betekent dit vernieuwde concept echter dat ik niet meer mijn best hoef te doen om het maximale te eten, er ís namelijk geen maximum meer. En hoe kun je mikken op iets dat er niet is? Tegenwoordig eet ik tot ik denk: dat was lekker, maar ik hoef niet meer. Door meer te mógen eten, eet ik minder. Heel bijzonder.

(Gebrek aan) respect

| Machteld Berkelmans | Blog
tea lights 3612508 1920











Of er nu een aanslag wordt gepleegd, een vreselijke ramp gebeurt of door wat voor oorzaak dan ook mensen om het leven komen, het is een respectvol gebaar om dan het normale leven heel even op een lager pitje te zetten. Sommige zaken kunnen best even wachten, een concert kan uitgesteld worden, een staking kan ook volgende week. Ook de vlaggen halfstok hangen, al is het alleen bij overheidsgebouwen, is ook een mooi teken.

Toch lijkt het erop dat onze maatschappij dermate hard is geworden dat sommige mensen het nodig vinden om de noodzaak van stilstaan in twijfel te trekken. Natuurlijk, je kunt niet “voor elke mafkees de vlag halfstok hangen”. Maar een kleine blijk van medeleven voor de nabestaanden, hoe moeilijk is dat. Zijn wij dan zo vreselijk gewend geraakt aan aanslagen en het vallen van slachtoffers dat we onze schouders ophalen en gewoon doorgaan?

Ik mag toch hopen van niet.

En natuurlijk, ik hoor onze premier zijn blijk van medeleven uitspreken. Voor de zoveelste keer. Ik zie weer het bericht dat de koning laat publiceren. Dezelfde woorden die een verlies absoluut niet goed kunnen maken. Maar moet je dan maar niks doen? Is het voor de nabestaanden toch niet een klein beetje troost dat er mensen zijn die meeleven. Die in hun hart gelukkig zijn dat het niet hun geliefden betreft maar die er bij stilstaan dat dat zomaar wel had kunnen zijn. En dat zij dan de rouwenden waren.

Laten we daarom respect blijven tonen. Aan slachtoffers, nabestaanden, vrienden en bekenden. In de hoop dat zij dat ook voor ons doen als het ons overkomt.

 

 

Digitaal en overheid of digitale overheid

| Henny A.J. Kreeft | Blog

Nu had ik hier al eerder wat geschreven over ‘Ervaring met software’ en ‘Digitaal: snelweg of doodlopende steeg’ en - ondanks het feit dat ik hele dagen (7 dagen per week) achter de pc zit - nog steeds geen of weinig verstand van software heb, zeg ik maar steeds, moet ik toch toegeven dat ik in goed gezelschap verkeer, nl. jawel: … de overheid.

 

Waren er al vele ICT-projecten van de overheid, die het predicaat ‘geslaagd’ niet hebben ontvangen, of sterker nog, nooit zullen ontvangen, daar de projecten voortijdig zijn afgeblazen, de lijst schijnt steeds langer te worden.

Zomaar een rijtje: de rechtspraak (moet overnieuw door gebrek aan leiding bij het project, kosten minimaal 200 miljoen euro), de Belastingdienst (geflopt, ruim 200 miljoen), landelijk persoonsregister (totaal mislukt, 90 miljoen euro), het UWV (veel te duur project, onduidelijke kosten door te vele projecten, maar laatste cijfers gaven 500 miljoen aan), de politie (ruim 100 miljoen) en daar komt dus nu het project van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit bij, dat nu al is afgebroken.

 

Nu heb ik eerlijk toegegeven dat ik geen of nauwelijks verstand van software heb, maar m.i. zouden dat meerdere mensen kunnen doen. Ik vraag me elke keer af, waarom het bij de overheid zo mis gaat bij ICT. Het is een ongeschreven wet dat grote organisaties altijd achterlopen bij nieuwe ontwikkelingen op ICT-gebied en meestal ook met updates e.d. Het is ook bekend, dat grote organisaties regelmatig aanpassingen en updates aan software niet uitvoeren, wegens … zeg het maar … druk, onderbezet, onbekend is onbemind en ga zo maar door.
Thuis gaat bij mij de pc en het mobiel en tablet zelf de updates zoeken en downloaden, meestal hoef ik daar niets aan te doen, behalve dat alles dan even staat te rammelen en dat je dan het bericht krijgt:  “Pc niet uitzetten, updates worden gedownload”, wat ik dan ook meestal trouw doe.

Echter bij grote(re) organisaties moeten de beslissingen over vele schijven heen en moeten meerdere ICT-kopstukken een handtekening zetten, voordat een update tenslotte uitgevoerd mag worden, wat soms met zich meebrengt, dat er wat vergeten wordt.

 

Hetzelfde geldt natuurlijk bij grote projecten: hoe groter de organisatie, hoe meer mensen, hoe meer ideeën om de software te implementeren. En de softwareleveranciers maar in de handen wrijven, je kan de eurotekens in de ogen zien schitteren; alhoewel tegenwoordig de nieuwe vragen en suggesties van de klant op een ‘schraplijst’ gezet worden, wat inhoudt, dat als er meer organisaties zijn met dezelfde vragen, deze hoger op de lijst komen en andersom dus ook: minder vragen, lager op de lijst met de mogelijkheid dat het idee best wel eens van de lijst kan komen te vallen.

 

Ja, dat is de weg van de software binnen een organisatie en dus ook binnen de overheid, die zelfs een digitale agenda uitgeeft, waar bij punt 5 staat: ‘Klaar voor de toekomst’. de site van de overheid ziet er mooi uit, maar ik denk nog steeds dat ik me in goed gezelschap bevind, als ik zeg dat ik geen verstand van software heb. Ik heb gezegd !

Blog

Wat een rare wereld

| Machteld Berkelmans | Blog

Stef blog kleinWat er nou precies aan de hand is, weet hij niet helemaal zeker. Het vrouwtje is de hele dag thuis maar zit wel achter dat rare kastje waar steeds andere dingen op verschijnen. En een paar keer per dag gaat ze naar haar kamertje boven, dan mag hij niet mee. “Overleg”, zegt ze dan tegen het baasje. Die knikt begrijpend. Hij snapt er niet veel van. Hij heeft eens meegekeken toen het vrouwtje “overleg” had met iemand, maar die moest alleen maar heel hard lachen. En wat er nou zo lachwekkend was aan het feit dat hij bij het vrouwtje op schoot zat, dat weet hij nog steeds niet.

Wat ook wel raar is, is dat ze met dit mooie weer niet naar de camping gaan. Hij heeft Yana en Luna al lang niet meer gezien. En wat te denken van Indy, die zal wel flink gegroeid zijn sinds vorig jaar. Toen was ze nog zo’n slungelige puberhond. Hij is benieuwd of ze een mooie dame is geworden. Ook zijn vriendjes Eggy en Monique heeft hij al lang niet meer kunnen knuffelen. Hij hoort het baasje en het vrouwtje er soms wel over praten maar ze gaan er nog steeds niet naar toe. Dat gekke woord, corona, wordt nog steeds genoemd als de oorzaak. Mensen zijn toch eigenlijk wel zwakke wezens hoor.

Het is toch wel te hopen dat ze deze zomer nog naar de camping gaan. Hij moet toch wel gaan kijken hoe het met iedereen is. En bovendien, het is ook gewoon gezellig. Lekker ’s morgens met het vrouwtje naar het bos, achter de bal aan rennen met het baasje en ’s avonds naar het vuur kijken dat het vrouwtje zo graag stookt.

En weet je wat ook zo raar is, als hij nu met het vrouwtje gaat wandelen, tussen de middag, dan komen ze ook helemaal niemand tegen. Ja, die gekke Husky, die altijd naar iedereen grauwt omdat zijn baasje hem al superkort houdt als er 100 meter verder op een andere hond aan komt. Arm beest, hij wordt bijna gewurgd. Dan zou hij zelf ook wel lelijk gaan doen tegen anderen. Maar verder bijna niemand, het is maar een enkele keer dat het vrouwtje een praatje kan maken.

Hij heeft gehoord dat de kinderen inmiddels weer naar school mogen. Dat schijnt voor veel vaders en moeders goed nieuws te zijn. Geen idee waarom, maar het zal wel. Hij vindt het alleen maar fijn als iedereen bij elkaar is. En met kinderen kun je vaak lekker spelen. Ook dat mist hij van de camping.

Nou ja, het voordeel is wel dat hij van het vrouwtje wat meer snoepjes krijgt. Maar als hij dat moet inleveren om weer “normaal” op pad te kunnen, dan doet hij dat graag. Zo is het ook allemaal maar saai.