Sprookjes

Sprookjes op Schrijverspunt

  • Sprookjes op Schrijverspunt

    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. Tegenwoordig zijn "sprookjes" kinderverhalen met levenslessen.
    De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze rubriek bieden we de mogelijkheid om verzonnen sprookjes te lezen of toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.

  • Wil je ook een sprookje publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis). De tekst mag niet meer dan 750 woorden bevatten. 
  • Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Reuzegroot of superslim

giant and girlEr was eens een reus die zo groot was dat hij over de hoogste berg van het land kon kijken.
Op een dag kwam de reus een meisje tegen dat heel klein was. Neen, niet zo klein als Klein Duimpje van het sprookje maar veel groter was zij ook niet.
“Dag meneer de reus,” sprak het meisje toen zij de reus zag. “Wat ben jij groot, zeg.”
“Dag meisje,” zei de reus: “dat komt omdat jij zo piepklein bent.”
De reus en het meisje moesten daar heel hard om lachen.
“Zeg, reus, wat kan jij zoal dat ik niet kan? ”vroeg het meisje.
“Ik, euh, ik kan heel snel lopen,” zei de reus.
“Maar niet sneller dan ik,” zei het meisje.
“Oh, nee, dat zullen wij zien,” antwoordde de reus, die zich klaar zette om een reuzegrote stap te zetten van wel honderd meter ver.
Maar, omdat ze zo klein was zag de reus niet dat het meisje snel de veter van zijn schoen had vastgenomen. Net voor hij zijn voet neerzette liet het meisje zich los en kwam net voor de reus in het zand terecht.
“Zo, waar bleef jij zolang?” vroeg het meisje aan de reus, die zijn ogen niet kon geloven dat zij voor hem stond.
“Ben jij hetzelfde meisje van daarnet of ben jij misschien haar tweelingzusje?” vroeg de reus.
“Neen, ik heb geen zusje,” zei het meisje: “maar ik heb wel een broertje en die is nog kleiner dan ik want die is nog maar pas geboren.”
“Zo, die is dan niet piepklein als jij, maar pieperdepieper klein,” lachte de reus.
“Kan je wel iets dat ik niet kan?”, vroeg het meisje opnieuw aan de reus.
“Natuurlijk, kleintje, ik kan over die hoge berg daar kijken”, antwoordde de reus.
“Ok, doe maar en zeg me daarna wat je hebt gezien,” zei de kleine meid.
“Even mijn hoed opzetten want de zon schijnt anders in mijn ogen,” zei de reus.
Het meisje stond naast de grote hoed van de reus. Zij kon zich nog net aan de rand van de hoed vasthouden toen de reus hem op zijn hoofd zette.
Boven op het hoofd van de reus kon zij ver achter de bergen meekijken. In de verte zag zij de blauwe zee met een hoge witte vuurtoren. Op het water lag een groot roodgeverfd schip met bruine zeilen.
Even later hoorde zij hoe de reus zuchtte en toen ze zijn grote hand naar zijn hoed zag komen hield ze zich weer stevig vast aan de rand. Gelukkig legde de reus zijn hoed voorzichtig neer op een stoel en zag hij niet dat het meisje zich snel langs de poot van de stoel naar beneden liet glijden.
“Waar ben jij nu heen?” riep de reus , die rondkeek om het meisje te vinden.
“Hier ben ik, meneer de reus,” zei het meisje. “Ik zal jou drie dringen zeggen die jij achter de berg hebt gezien.”
De buik van de reus schudde van het lachten. “Akkoord wijsneusje, zeg op,” zei hij.
“Ten eerste was er een blauwe zee,” zei het meisje.
De reus deed zijn ogen wijd open.
“Ten tweede was er een grote witte vuurtoren.”
Nu trok de reus zijn wenkbrauwen op.
“Ten derde was er nog een groot rood schip op de zee.”
De mond van de reus viel wijd open van verbazing.
“Dat kan niet. Dat is toverij,” stamelde de reus.
“Oh ja, reusje en heb jij die rare kleur van de zeilen van dat schip gezien? Die waren niet wit zoals gewoonlijk, maar bruin.”
De reus kon zijn oren niet geloven.
“Hoe kan dit nu toch, dit is onmogelijk,” sprak de reus ten einde raad.
“Zal ik je wat verklappen, reusje lief?” vroeg het meisje.
“Ja, zeg mij alsjeblief hoe dit allemaal kan,” smeekte de reus.
“Wel, reusje,” lachte het meisje: “ wie niet groot is, moet slim zijn!”
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 81
(Gemiddelde waardering 4 met 4 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Top 10: Hoogste beoordeelding in deze rubriek

Top 10 : Meest gelezen in deze rubriek

Recente inzendingen voor schrijfactiviteiten met een hoge waardering van bezoekers.

Haiku bij aquarel

sept 21, 2019 Poëzie Guido Aerts

ziek zijn

okt 12, 2019 Poëzie Sherina aka.sheri

Meer schrijfactiviteiten