Loading...
Sprookjes

Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. Via de orale traditie kregen zij de moraliserende verhalen mee. Tegenwoordig zijn "sprookjes" kinderverhalen met levenslessen.
De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze rubriek bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.

Wil je ook een sprookje publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst een te loggen. De tekst mag niet meer dan 750 woorden bevatten. 

Sprookjes

Hidde en de Roze Draak

Het was herfstvakantie in Aadorp. Hidde wilde gaan voetballen op het schoolplein, maar er was verder niemand. Bah, het begon ook nog eens te hagelen. Hij rende naar de zwerfkei die midden op het schoolplein stond. Die kei was bijna net zo hoog als de school, en wel duizend jaar oud. Om zich te beschermen tegen de hagel kroop Hidde dicht tegen de steen aan.  

 Plotseling viel Hidde zomaar om en belandde in een geheime grot onder de kei. De grot werd verlicht door fakkels. Hij nam er een in zijn handen en liep een stukje verder tot hij per ongeluk over een touw struikelde die aan een bel vast zat. Het geluid van het klokkenspel echode door de grot: bim-bam, bim-bam.  

 ,,Wie is daar?” klonk een bromstem vanuit het donker. Hidde voelde hoe de grond trilde tot er een paar grote voeten met gebreide sokken recht voor hem stopten.  Twee neusgaten snuffelden aan zijn gezicht.  Dat kriebelde nogal en Hidde moest ervan lachen.

,,Hallo, ik ben Hidde en ik heb nog nooit een echte draak gezien.”

De draak glimlachte en zei dat hij nog nooit een echt mensje had gezien.  

 ,,En mijn naam is Roze Draak, aangenaam.’’

 

Hidde stak de fakkel in de lucht om de draak beter te kunnen zien.

,,Je lichaam is helemaal grijs, waarom heet je dan eigenlijk Roze Draak? En waarom kijk je zo verdrietig?”

,,Ik ben zo alleen”, snikte de draak en hij snoot zijn neus in een tafellaken.

,,Een gemene dinosaurus heeft mijn familie betoverd. Ze zitten opgesloten achter een dikke rotsmuur die niet open kan. Van verdriet ben ik mijn warme roze vacht verloren en heb ik sokken tegen de kou gebreid.”

 ,,Weet jij hoe je de betovering kunt verbreken?” vroeg Hidde.

,,Er is hier een vruchtbare plek waar je aardbeien kunt vinden. Als ik daar een taart van bak, is de vloek weg. Het fruit groeit achter een gespleten rots. Maar ik ben veel te groot om door de opening te kruipen.”

,,Misschien pas ik er wel door”, zei Hidde.

,,Kom draak, breng me erheen.”

 

Ze volgden de geur van zoete aardbeien tot ze er waren. Hidde paste nét door de opening in de rots. Er viel zonlicht door kieren in het plafond en er vielen regendruppels op de aarde. De vruchten waren zo rood als bloedkoraal en Hidde plukte er zoveel als hij maar kon.

 

De draak trok zijn schort aan en bakte een overheerlijke aardbeientaart. Daarna spoot hij er wel tien flessen slagroom overheen.  De taart was zo groot dat Hidde vanaf het topje helemaal naar beneden kon glijden.  

Maar er gebeurde helemaal niets. De betovering werd niet verbroken. Roze Draak ging verslagen op zijn nest van donsveertjes liggen.

,,Zal ik mijn familie ooit nog zien?”

Hidde troostte hem en aaide over zijn kop.

,Roze Draak, weet je zeker dat je me alles verteld hebt?” De draak wees naar tekeningen op de rotswand. Hidde zag een afbeelding van een draak, een kind, een aardbei, de letter C en een sleutel. Het was een puzzel en Hidde zocht naar de oplossing. 

 

,,Doe je mond eens open Draak!” Hidde duwde er een kilo aardbeien in.  

,,In aardbeien zit vitamine C en dat is gezond!”

De draak slikte de aardbeien door en kleurde van grijs naar roze.

,,Ik voel me stukken beter”, riep de draak en maakte een dansje. Maar de blijdschap duurde maar kort.

 Ineens verscheen de valse dinosaurus.

,,De puzzel is bijna opgelost, maar deze sleutel, die op alle deuren past, krijgen jullie niet!” Hij lachte gemeen en sprong wild in het rond. Hidde pakte een bus met slagroom en spoot de grond helemaal vol. De dinosaurus gleed uit en brak zijn nek. Hij was morsdood. De sleutel, die van glas was, vloog door de lucht. Hidde maakte een sprong en ving ‘m net op tijd op. De sleutel veranderde in goud en de rotswand schoof opzij.

 De familie van Roze Draak was eindelijk vrij. Ze kusten en knuffelden elkaar. Om dit te vieren aten ze de overheerlijke aardbeientaart tot de allerlaatste kruimel op.

Hierna bracht de Roze Draak Hidde terug naar de kei. Met de sleutel opende hij de deur naar het schoolplein.

 ,,Dank je dappere Hidde. Wij zijn je voor eeuwig dankbaar.”

 Sindsdien staat er voor Hidde elke dag een portie sappige aardbeien klaar bij de grote kei. Voor zijn verjaardag kreeg hij de gouden sleutel cadeau.

Als niemand kijkt, opent Hidde stilletjes de geheime toegangsdeur, en eet hij nog steeds aardbeientaart met de Roze Draakfamilie.   

 

 

 

 

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 201
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.