Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Sprookjes

    Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. Tegenwoordig zijn "sprookjes" kinderverhalen met levenslessen.
    De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze rubriek bieden we de mogelijkheid om verzonnen sprookjes te lezen of toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.

  • Meedoen?

    Wil je ook een sprookje publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis). De tekst mag niet meer dan 750 woorden bevatten. 
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Sprookje

Jouw sprookje hier toevoegen?

Het blaadje

Het was november en bar koud. ’s Ochtends was de zon nauwelijks tevoorschijn gekomen. Hij had er geen zin meer in om zijn warmte en licht te delen met de aarde en haar bewoners. In plaats daarvan kwam zijn collega Meneer de Wind om de hoek zeilen en greep als een bezetene om zich heen, rukkend aan alles was hij in zijn vlagen kon krijgen. Die gouden boom straalde hem te veel. De triomfantelijke grijnsjes op die bladeren irriteerden hem een beetje, hij zou ze eens even weg wissen voor eens en altijd. Weg met de vrolijkheid. Met een woest gebaar maaide hij door de massa takken die geschrokken heen en weer deinden. De boom sidderde en niet alleen van de kou. Veel minder zelfverzekerd bibberden de gele blaadjes bij elkaar. Sommigen lieten zich vallen, berustend in hun lot. Anderen klampten zich stevig vast aan hun tak.

“Nog even,” smeekte één

toen werd de wind gemeen

en gooide het arme angstige blaadje een paar keer door de lucht, voordat het op de grond dwarrelde.

“Ach ja, aan alles komt een eind,” zuchtte de ander en liet zich naar beneden suizelen op de deinende wind. O, was dat even heerlijk! Alsof hij zachtjes heen en weer werd gewiegd. Onhoorbaar kwam hij op de grond terecht waar anderen al weken lagen en hun frisse kleuren inmiddels hadden ingewisseld voor een bruingrijs pak. Grauw en moedeloos zagen ze eruit. Gekreukeld, dor, futloos. Sommigen bijna zwart. Bepaald niet een prettig toekomstbeeld.

Beteuterd keek hij omhoog naar de boom waar hij sinds mei aan één van de takken had geleefd als fris groen blad, boordevol jeugdige energie. Toen was het leven mooi en kon hij stil genieten van de roze, paarse en witte bloemen die uit hun knop kropen en zich ontpopten tot ware schoonheden. De zon die heerlijk warm door zijn nerven trok, de regendruppels die voor verkoeling zorgden als het te benauwd werd ‘s zomers. Wat dat betreft was de herfst voor hem een akelig jaargetijde. Onberekenbaar en grillig. Hem eerst verwennend met zonnegoud om hem vervolgens te verrassen met natte kledder en een lastige ruwe wind. In de herfst kon hij zich nauwelijks meer verstoppen achter of onder de andere bladeren.
Toch zou hij er wat voor geven om weer in die boom te wonen, bengelend aan een tak, wachtend op wat komen ging. Het kon nooit erger zijn dan op de grond liggen te verrotten en vergaan tot niets. Er moest toch méér zijn in het leven.

Ho! Wat was dat, wat ging er nu gebeuren. Verbijsterd voelde hoe hij omhoog gezogen worden. Zou zijn wens verhoord worden? Twee lange rozige dingen grepen hem vast, streken hem glad op een blauw bebroekte knie. Verbijsterd keek hij naar het rode wezen op twee benen dat verrukt naar hem staarde.

“Kijk, mama, zo mooi. Al die kleuren. Die plak ik in mijn herba...herbar,” de kinderstem hakkelde. Het was ook zo'n moeilijk woord om uit te spreken.

“Herbarium,” hielp haar moeder.

“Ja. Daar plak ik hem in.”

Wat was het herfstblaadje trots. Hij was mooi! Zij vond hem mooi. Zie je wel, er wás meer in het leven, zei hij even later tegen zichzelf toen hij een poosje later op een schoon wit stuk papier werd gelegd. Bah, wat voelde die witte kleverige rommel koud aan zijn rug. Moest dat nou? Voor hij kon protesteren klapte ze het schrift dicht. Nu zag hij niets meer. Alles was één groot grijs vlak geworden. Nou ja, in ieder geval lag hij op een warme en droge plek. Hij had het erger kunnen treffen. 

Dit artikel delen?
  • Hits: 192
(De gemiddelde waardering is 4 door 2 stem(-men)

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 

Reacties   

# Het BlaadjeRudy DE RIDDER 01-01-2020 21:05
Mooi verhaal, goed geschreven. Ook de leessnelheid zit mooi in de geschreven tekst verweven. Compliment.
# RE: Het BlaadjeE E (©Inspiratiewater) 01-01-2020 22:34
Dank je wel, Rudy, voor het lezen en je compliment.
Blij verrast, dat je hierop reageerde.

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal