Sprookjes

Sprookjes behoren tot een oude orale traditie en bevatten vaak een zedenles of diepere wijsheid. Het woord sprookje is afgeleid van het middeleeuwse 'sproke', dat verhaal of vertelling betekent. Als ongeschreven vertelling richtte een sproke zich tot ongeletterde volwassenen. Via de orale traditie kregen zij de moraliserende verhalen mee. Tegenwoordig zijn "sprookjes" kinderverhalen met levenslessen.
De bekende sprookjes kennen we natuurlijk allemaal maar we lezen/horen ook graag verhalen die zelf verzonnen zijn. In deze rubriek bieden we de mogelijkheid om zelf verzonnen sprookjes toe te voegen. Gewoon om lekker voor te lezen voor kinderen of wie ze ook maar horen wil.

Wil je ook een sprookje publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst een te loggen. De tekst mag niet meer dan 750 woorden bevatten. 

Sprookjes

De koning knielt

In de middeleeuwen leefde er in een ver en mooi land een oude koning. Hij bezat een vredelievend koninkrijk maar het waren allerminst vredelievende tijden. Het koninkrijk werd regelmatig aangevallen door barbaren die het mooie land in bezit wilden nemen. Maar de koning en zijn onderdanen waren altijd slimmer en sterker en wisten telkens de aanvallen te weerstaan.

William Morris King Arthur and Sir LancelotDeze koning had een “rechterhand” die hem altijd bijstond. Het was een dappere, wijze ridder met een groot inzicht op het slagveld en iemand die in staat was het vertrouwen van anderen te winnen. Soldaten en andere onderdanen waren allen bereid om hun leven voor de koning en de ridder te geven, al vroegen zij dat nimmer van hen. Het was een vertrouwd beeld om de oude en zichtbaar vermoeide koning in vredestijd op zijn troon te zien zitten terwijl de ridder in zijn witte gewaad aan zijn rechterhand stond.

Wanneer de onderdanen iets aan de koning wilden vragen betraden zij de troonzaal, knielden voor de koning en vroegen hem om een gunst. Het was een gebruik. Nadat de koning hen dan had gemaand weer op te staan overlegde hij  vaak kort met de ridder waarna hij hen een antwoord gaf. Het was de zoon van de koning - die later zijn vader zou moeten opvolgen - opgevallen dat hij eenieder in het paleis wel eens voor zijn vader de koning had zien knielen. Iedereen, behalve de ridder.

Toen hij zijn vader ernaar vroeg zij de oude koning: “onthoud goed. Niemand van deze mensen buigt voor mij. Ze buigen voor het symbool dat ik als koning ben. Ze betuigen daarmee geen respect aan mij persoonlijk maar aan ons fijne land dat wij zo graag willen behouden. Maar echte vrienden, die buigen nooit voor elkaar”. De zoon begreep niet veel van die woorden. Hij was net 25 jaren oud geworden toen de koning stierf. Nu werd hij koning en nam hij plaats op de troon. De ridder stond hem vanaf die dag bij als raadsman.

Al gauw werd voor de jonge koning duidelijk dat hij nog veel moest leren. Er werden vragen aan hem gesteld waar hij zich ongemakkelijk bij voelde, eenvoudigweg omdat hij de antwoorden niet wist. De ridder bleef echter altijd rustig en hielp hem dan met advies. Maar in plaats van dankbaarheid leidde dat steeds meer tot afgunst bij de jonge koning. Afgunst voor de wijsheid van de ridder die zoveel meer wist dan hij. Hij was als koning weliswaar de machtigste man van het land, maar toch voelde hij zich onzeker en de mindere van de ridder. Steeds vaker nam hij besluiten die anders waren dan wat de ridder hem adviseerde. Niet omdat hem dat beter leek maar omdat het hem een gevoel van macht gaf dat hij kon bepalen wat er gebeurde, zelfs als dat niet zo goed was.

Op een ochtend zat de jonge koning op zijn troon en betrad de ridder de zaal om zijn plek naast hem in te nemen. Hij boog zijn hoofd eervol voor de jonge koning maar toen hij daarna de traptreden op wou lopen zij de koning tegen hem: “kniel voor mij!”. De ridder keek een ogenblik verschrikt. Het waren niet eens de woorden maar de manier waarop die werden uitgesproken door de jonge koning die hem deden verstijven. Er had zoveel machtslust en disrespect uit geklonken. De ridder werd door 2 gewapende lijfwachten gedwongen te knielen. En toen hij de koning daarbij aankeek zag deze hoe een traan van verdriet over de wang van de dappere ridder liep.

In de dagen die volgden bleek dat de ridder was vertrokken uit het mooie land. De koning was aanvankelijk blij want zo werd hij niet meer steeds geconfronteerd met zijn eigen onwetendheid. Maar langzaam begonnen er wel wat dingen in de soep te lopen. De mensen in het koninkrijk raakten ontevreden, oogsten mislukten en er ontstond steeds meer chaos en armoede. Al die jaren regeerde de koning alleen, zonder advies van niets en niemand.

De barbaarse buurlanden zagen hun kans schoon en bundelden hun krachten. Op een dag volgde hun ultieme aanval. En hoewel de ridders en soldaten van het mooie koninkrijk het hadden zien aankomen, werden ze ver teruggedrongen in de strijd en het zag er naar uit dat ze die deze keer zouden gaan verliezen. De jonge koning was wanhopig. Zou dit de prijs zijn die hij voor zijn domheid zou moeten betalen?

Alles leek verloren toen plots de witte ridder op zijn edele paard ten tonele verscheen. Na jaren afwezigheid had hij van de situatie vernomen. Hij had niet geaarzeld en was direct gekomen om zijn diensten aan te bieden op het slagveld. En met zijn komst ging er een zucht van opluchting door de manschappen en het hele koninkrijk. De wanhopige koning die zag hoe zijn koninkrijk steeds verder afbrokkelde, stortte ter aard en knielde voor de ridder. Hij smeekte hem om hem te vergeven en om hem te helpen in de strijd. De ridder zei niets maar greep de koning bij de arm en hielp hem overeind. Vervolgens organiseerde hij de troepen, zette mensen in hun kracht en ging dapper voorop in de strijd. En na een hevig gevecht werden de vijandige barbaren alsnog verslagen.  

Vastgebonden met touwen wachtten de barbaren hun oordeel op het slachtveld af. Gelet op de manier waarop de koning het koninkrijk de afgelopen jaren had geleid, was iedereen er vast van overtuigd dat de barbaarse aanvallers hun daad met niets minder dan een gruwelijke dood zouden moeten bekopen. De koning stond op om zijn oordeel uit te spreken. Opnieuw overlegde hij niet met de ridder over zijn besluit en eenieder hield zijn hart vast over wat hij zou bevelen. Zijn gezicht stond streng maar toen werd zijn blik ineens zachter. “Ga!” zei hij tegen de barbaarse aanvallers. “Ga terug naar jullie eigen land en maak er net zo’n mooi land van als dat van ons! En jullie zijn hier altijd welkom om ons daarbij om onze hulp te vragen. Maar er is één voorwaarde en dat is dat jullie steeds zullen komen en gaan in vrede.”

Het was duidelijk dat deze koning een harde maar wijze les had geleerd. Voortaan zou het koninkrijk weer in pracht en vrede kunnen bestaan. En terwijl de koning deze wijze woorden tot vriend en vijand sprak, stond de ridder ogenschijnlijk onbewogen zoals altijd aan zijn rechterhand. Maar wie goed keek zag dat er andermaal een kleine traan over zijn wang liep. En ditmaal was het een traan van geluk en ontroering.

Ook in moderne tijden valt mensen in allerlei omstandigheden macht ten deel. Het meeste merken we daarvan in ons werk, maar het speelt ook bij de opvoeding van onze kinderen. Het is en blijft een grote uitdaging voor ons allemaal om daar op de juiste manier mee om te gaan. Net als bij deze koning mag macht naar mijn mening nooit een middel zijn waarmee de machthebber alleen zichzelf en zijn ego verrijkt en waarvan hij lijkt te genieten. Zonder zichzelf te verloochenen dient macht door iemand te worden uitgeoefend enkel ten gunste van een groter doel, enkel ten gunste van anderen. Macht is op zijn sterkst wanneer het uit respect wordt verkregen. De beste en moedigste leiders zijn zij die hun onzekerheid durven te erkennen en die adviezen van anderen ter harte durven te nemen. 

©Roel Verdonschot – Ondernemersgevoel.nl  

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 304

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Hoogste beoordeelding:

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster