Gezocht: columnisten, bloggers en verhalenschrijvers
Kijk bij extra schrijfmogelijkheden
Sprookjeswedstrijd Schrijverspunt
van 1-8-2018 t/m 15-10-2018
Je boek te koop in alle boekenwinkels
Voor € 7.50 per maand
Gezocht: nieuwe columns voor Schrijverspunt!
De herfst is begonnen!
Weer tijd voor van alles....
Schrijverspunt geeft samen met jou je boek uit!
Ontvang een royalty, geen eigen kosten!
Voor schrijvers door schrijvers
Meedoen voor leden is gratis!
Sprookjes schrijfwedstrijd

Inzenden van een sprookje is mogelijk van 1-8-2018 t/m 15-10-2018 (24.00 uur).

Er was eens een tuinkabouter die het echt reuzebeu was. Martijn groette de mensen altijd met een glimlach, maar kreeg hij er ooit een terug? Nee, hoor! Als hij al een blik toegeworpen kreeg, waren ze somber, sip of stuurs. Soms hoorden er vloeken bij, zoals ‘Wat een snertweer!’ of ‘Drommels, het is koud!’. Martijn begreep de mensen dan niet zo goed. Wat is er zo snert aan in de weer zijn? Waren ze dan niet onderweg naar hun tweede warme maaltijd van de dag, knusse slofjes en kopjes thee? Boos, bedrukt en balend, kwam ook voor. Dan hoorde hij vaak: ‘Alle donders, ik ga de trein missen!’ Wat geeft dat nou? Stel je voor dat je een been mist of je vrouw? Is het niet juist fijn om tegen iemand te kunnen zeggen dat je tien minuten later zal zijn? Die mensen toch!

Martijns gedachten begonnen af te dwalen naar de tijd dat hij nog een achtertuinkabouter was. De tuin was gericht naar de zuidkant en alleen al daaraan denken, maakte hem weer warm en week. Daar waren geen duffe mensen, daar waren geen droeve knikkers. Weet je wie daar wel waren? Opa en Oma. Opa en Oma waren altijd vrolijk! Als Opa ijverig met zijn schoffel in de grond woelde, zijn onderhemd nat van het zweet, greep hij soms naar zijn rug. Dan bleef hij voorovergebogen staan, steunend op zijn werktuig om wat uit te hijgen. Op die momenten keek hij altijd naar de kabouter met een guitig gezicht dat meer paste bij een knaap dan een ouwe jaap. ‘We zijn niet meer van de jongste’, lachte hij dan en met een knipoog leek het alsof dat zijn grootste geheim was. Ook Oma deelde haar verhalen met Martijn. Ze vertelde honderduit over haar kinderen en hoe ze zich zorgen maakte over hun hebben en houden en hoe ze zelf hield, ofzoiets. ‘Geen rozen zonder doornen,’ zei ze dan, ‘nietwaar Martijnemijn?’ En hij gaf haar altijd gelijk.

Hoewel hij als voortuinkabouter meer mensen zag, werd hem nooit meer wat gevraagd. Ook Kleinzoon liep hem wars en dwars voorbij. ‘Dit zullen dan de doornen zijn’, dacht Martijn. Op een dag woei het zo hard, dat een tak brak en met een smak op Martijn viel. ‘Auw! Potjandosie! Dat deed reuzepijn!’ Alweer een week later kwam Kleinzoon aan van school en toen gebeurde er iets eigen en aardigs. De altijd haastige jongen hield nu halt en keek de tuinkabouter mistroostig aan. Martijn zag dat er tranen in zijn ogen stonden. ‘Wat nou weer? Is die dure spelconsole van jou aan gruzels?’ Maar voor hij het door had, pakte Kleinzoon hem op en hoorde hij de jongen ‘Opa’ prevelen. Is Opa misschien terug?

Er was eens een kamerkabouter die het echt reuzeleuk had. Martijn hielp Kleinzoon nu met studeren en kreeg er vele verhalen voor in ruil. Dat hij geen muts meer had, kon hem niet deren. Met een warme bol of een punthoofd, kan je toch niet leren.

Dit artikel delen?
Pinit Fg En Rect Red 20

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Rating StarRating StarRating StarRating StarRating Star Blank
 

Wil je ons ook ontmoeten op de sociale media?

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018