Voor schrijvers, door schrijvers
SF & Fantasy
5 publicaties

Ook jouw artikel is welkom en meedoen is gratis.

SF & Fantasy

Science fiction en Fantasy vallen beide onder een speculatief fictiegenre waarin veel elementen, personages en instellingen worden gecreëerd uit verbeeldingskracht en speculatie in plaats van uit de realiteit en het dagelijks leven. Er is echter een duidelijk verschil tussen science fiction en fantasy. Science fiction is gebaseerd op wetenschap en technologie en geeft daarom scenario's weer die op een dag waar zouden kunnen zijn. Fantasie daarentegen heeft betrekking op veel bovennatuurlijke elementen en vindt plaats in een wereld die niet bestaat en nooit kan bestaan.

34 Hits

Publicatie op:

Op zoek naar schrijfwedstrijden?

Toekomstige ontwikkelingen

Toekomstige ontwikkelingen.

Jeroen zat aan zijn koffie te nippen. Naast hem zaten een paar mensen zacht te praten. Achter hem zat een vrouw te kwetteren aan de telefoon.

Hij ging altijd naar dit café als hij de dag even rustig wilde overdenken. Er stond geen harde muziek en er waren nooit dronken mensen. Verder waren er altijd lekkere koekjes bij de koffie. Perfect voor hem.

De tetterende vrouw ging weg. Een grote groep vrouwen kwam binnen. Al snel veranderde het rustige café in een soort kippenhok. Jeroen zuchtte diep en keek op naar hen. De mensen die naast hem hadden gezeten waren al vertrokken, hij had ze niet eens zien gaan. Zijn ogen vielen op iets dat er niet hoorde; een zwart boekje. Waren ze dat vergeten? Hij pakte het en keek erin. Het was een extreem goedkope, zwarte agenda. Voorin stond: klas van 2046. Was het een hele grote school met meer dan 2000 klassen? Of telden ze gewoon klassen door? Hij raakte geïnteresseerd en bladerde verder. Er stond niet heel veel in. Her en der wat aantekeningen: Formules, stukjes historische feitenkennis, aantekeningen over maatschappelijke en psychologische onderwerpen. Gek genoeg stonden er helemaal geen afspraken in.

Op de laatste bladzijde stond: Roze dino, Dr Who ontbrekende delen eerste serie, arm van Venus of Milo, Excalibur.

Daaronder stond: Veel succes!

 

Dit was bijzonder vreemd. Vreemd genoeg om de agenda mee naar huis te nemen. Vooral om de formules te bestuderen. Iets daarin sprak hem heel erg aan. Alsof er iets op het puntje van zijn tong lag maar er niet uit wilde.

Die avond was hij met de agenda bezig toen er geluid klonk vanuit zijn keuken. Wat was dat dan? Hij woonde alleen en had geen huisdieren. Voorzichtig ging hij kijken. Donkere schaduwen stonden aan zijn achterdeur te morrelen. De deur ging open nog voor hij 112 kon bellen en er kwamen mensen binnen in donkere kleding met bivakmutsen op het hoofd. Hij knipte het licht aan. De inbrekers gilden, hij gilde en besprong een van hen, ondanks de lichte verblinding door het licht. Twee anderen doken bovenop hem om hem tegen te houden. Een vierde, zo te horen een meisje, riep hard: “Niet vechten, we mogen niets veranderen, stoppen! Missie afbreken!”

Jeroen was in de war, maar niet genoeg om de jongen los te laten. Dus terwijl zijn vrienden er vandoor gingen, hield hij hem tegen de grond geworsteld. Hij wist de bivakmuts af te trekken en zag, tot zijn stomme verbazing, dat het een donker meisje was dat onder hem lag te snakken naar adem met grote, angstige ogen. Hij sleurde haar overeind en trok haar mee zijn woonkamer binnen.

“Ik bel de politie! Zitten, jij!”

“Nee, alstublieft, geen politie. We wilden alleen onze agenda terugkrijgen!”

“Jullie agenda?”

“Ja. Ik ben van de klas van 2046. Dat is onze agenda. Zonder die agenda kunnen we niet slagen voor onze eindtoets.”

“Jullie eindtoets?”

“Ja. Dit is het laatste dat we moeten doen en dan zijn we geslaagd!”

Jeroen dacht even na. Die formules waren behoorlijk ingewikkeld en dit meisje was hoe oud? 18? 19 misschien? Iets klopte er niet aan haar verhaal.

“Weet je wat ik denk? Ik denk dat je een afgewezen asielzoeker bent die nu illegaal in Nederland verblijft. Ik vraag me af wat er met je gebeurt als ik je aan de politie overhandig. Wordt je dan uitgezet?”

Haar donkere huid werd zeker drie tinten bleker.

“Alstublieft, geen politie erbij, dat maakt de zaken alleen maar complexer. Echt, we wilden  alleen maar onze agenda terug.”

“Die agenda was van volwassen mensen die vlak bij mij koffie dronken, niet van tieners.”

“Dat waren onze leerkrachten, die hebben het voor ons neergelegd.”

“Als hij er voor jullie lag, kun je me vast wel vertellen wat dit voor formule is.”

Ze keek er wanhopig naar. “Dat is een formule die we nodig hebben om eindexamen te doen.”

“Waar is hij voor?”

“Gewoon.”

“Goed, ik bel nu de politie.” Weer greep hij naar de telefoon.

“Nee, wacht, alstublieft. We moeten hem hebben om de opdracht te kunnen maken.”

“Dus, wat doet die formule?”

“Zelfs al zou ik het weten, dan zou ik het niet kunnen zeggen. Maar ik weet het niet, echt niet!”

“Hoe kun je er mee werken als je niet weet waar het voor is,” zei hij geërgerd. 

“Ik ben maar een MBO studente, dit is gemaakt door WO professoren. Ik snap niet hoe het werkt, ik weet alleen hoe ik het moet gebruiken. Het is net als…,” ze zocht even naar woorden, “net als een computer. De meeste mensen weten niet precies hoe hij werkt. Iedereen weet wat je ermee kunt, maar hoe de informatie van de ene naar de andere computer gaat, hoe de computer weet wat hij moet doen als je dingen aanklikt, dat snapt bijna niemand. Niet echt, in elk geval. Nu ja, ik snap het niet.”

Jeroen keek haar enigszins verbijsterd aan. Ze leek oprecht.

“Waarvoor gebruik je het dan?”

“Om…dat mag ik niet zeggen.”

“Ik zou het maar snel doen, voor ik de politie bel.”

Het meisje slikte en keek naar buiten. Maar buiten was alleen duisternis te zien, en hun eigen weerspiegeling in de ramen.

Ze liet haar hoofd hangen.

“We reizen ermee door de tijd.”

“Jullie….” Hij was even stil. De scepticus in hem zei dat dit onmogelijk was. Dan weer, die formules…Het klonk niet eens onlogisch. Zijn hoofd spon. Tijdreizigers? Van een school?

“Op wat voor een school zitten jullie eigenlijk?”

“Een gewone MBO. Op de afdeling toeristisch tijdreizen.”

Zijn hoofd tolde. Kon dit waar zijn? Konden mensen over zo’n vijfentwintig jaar tijdreizen? Maar als dat zo was…Hij hoorde weer iets in zijn keuken.

“Mijnheer? Mogen we alstublieft Marsha terug hebben? En onze agenda, alstublieft?”

Jeroen slaakte een diepe zucht.

“Kom erin.”

De jongeren hielden hun bivakmutsen dit keer in hun handen: een roodharig meisje met vlechtjes, een blond meisje met te dikke make-up en een jongen met een Arabisch uiterlijk en stekeltjeshaar.

“Dus, waarom braken jullie in?”

“Om onze agenda terug te halen, mijnheer.”

“Deze jongedame vertelde me vreemde dingen daarover.”

De anderen keken ongemakkelijk.

“Tijdreizen?” hielp hij hen.

Ze keken zo mogelijk nog ongemakkelijker.

“Dat had ze niet mogen zeggen,” zei rode vlechtjes.

“Waarom, als jullie die agenda zo graag hadden willen hebben, zijn jullie niet gewoon teruggereisd in de tijd om hem te pakken voor ik het deed?”

Ze keken elkaar dom aan.

“Nooit in me opgekomen,” verzuchtte de Arabische jongen.

Jeroen schudde zijn hoofd. Zijn eigen universitaire studenten waren ook soms zo oelewapperig.

“Ben ik van jullie af als ik hem aan jullie geef?”

Tenslotte had hij alles allang gescand en veilig in zijn computer gezet.

“Ja, mijnheer,” zei rode vlechtjes.

Hij gaf hem aan hen.

Jeroen zat aan zijn koffie te nippen. Achter hem was een groepje dames gaan zitten die luidruchtig kwebbelden. De mensen die naast hem hadden gezeten waren al vertrokken, hij had ze niet eens zien gaan. Opeens kreeg hij een geweldig idee. Meteen pakte hij zijn notitieblok en begon te schrijven onder het kopje: ‘tijdreizen’.

 
Noot van de schrijver: Ik ontvang graag feedback

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Toekomstige ontwikkelingen"

03.05.21
Feedback:
Met plezier gelezen!
  • Schrijfkwaliteit
    5.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig