Hanne Lemahieu

De hersenvreter

© Hanne Lemahieu op 04.12.2022.

Karel Loogveldt was opgewonden toen hij bij de studio aankwam. Het dringende telefoontje van Michel Van Voorde had hem uit een belangrijke online vergadering weggeroepen en de onwelkome onderbreking zou voor enkele collega’s die hem liever kwijt dan rijk waren de ideale gelegenheid zijn om zijn positie nog verder te verzwakken.
Het was doodstil terwijl hij door de nauwe gangen van het gebouw zijn weg zocht naar studio 2. Hij hield zich in om de deur niet wagenwijd open te gooien en luid te vragen welk drama er aan de gang was. In plaats daarvan deed hij de deur heel zacht open op een kier die juist breed genoeg was om zijn hoofd erdoor te steken.
De studio was verlaten. Geen spots. Geen publiek. Geen knappe presentator. Geen gasten. Het enige licht kwam uit de hoek waar de fantasieprinter stond. De schuifdeur van de buisvormige cabine stond open. Loogveldt begreep meteen wat er gebeurd moest zijn en het idee raakte hem als een mokerslag. Hij had nooit veel geloof gehecht aan de stelling dat gedachten als tastbare dingen beschouwd dienden te worden. Laat staan dat je die dingen uit het menselijk brein kon ‘printen’ zoals een computerbestand. Loogveldt was geen IT-specialist maar volgens hem bestond er nog steeds een groot verschil tussen een computer en bits enerzijds en het menselijk brein en gedachten anderzijds.
Een spoor van natte of slijmerige pootafdrukken liep van de cabine over het platform voor een groot projectiedoek langs en over een van de trappen door de tribune tot aan de deur waar Loogveldt stond. Loogveldt boog zich voorover om de afdrukken te bekijken. Ze waren duidelijk te groot om gemaakt te zijn door menselijke voeten. Bovendien telde hij bij alle afdrukken maar vier tenen. Dat betekende dat degene die dit spoor had achtergelaten geen schoenen droeg. De gast, een enigmatoloog, zou al moeite genoeg hebben om het publiek te overtuigen zonder uitspattingen zoals mensen die blootvoets door de tv-studio liepen. Toen zijn ogen aan het donker gewend waren, kon hij in het gangpad voor hem een gedaante onderscheiden. Hij twijfelde een ogenblik voor hij tussen de – beestachtige? – voetafdrukken door naar het lichaam toeliep. Het was een cameraman. Enkele meters verder lag een camera naast een omgevallen statief. Loogveldt haalde opgelucht adem toen hij een hartslag voelde in de man zijn hals. Op het platform net buiten de kring van licht dat uit de cabine van de printer kwam, lag een tweede lichaam. De oudere assistente van Michel. Ook bewusteloos.
Ondanks zijn groeiende nervositeit nam Loogveldt even de tijd om na te denken. Wat was er aan de hand? Waarom had Michel hem naar hier gelokt? Met trillende handen tastte hij in zijn zak naar zijn iPhone en belde Michel. Toen Michel opnam klonk zijn stem hees, bijna verstikt. Loogveldt viel meteen uit: “Wat heeft dit te betekenen, verdomme?”
Van Voorde leek zijn telefoontje verwacht te hebben maar zijn stem klonk bezwaard en ongeduldig toen hij zonder plichtplegingen antwoordde: “Luister, Karel. Ik doe dit niet graag, maar het is de enige manier om mijn hachje te redden. En aangezien jij nog bij mij in het krijt staat, ben jij de ideale, en in feite de enige, persoon aan wie ik dit kan vragen…”
Loogveldt ontstak meteen in woede. Vragen?! Hij werd domweg overvallen met de vraag om… Zijn hart stond een ogenblik stil voor hij snauwde: “Waar is Jasper?!”
Er klonk een klik aan de andere kant van de lijn. Van Voorde had opgehangen.
De klootzak!
Loogveldt zuchtte diep. Jasper zat vandaag alleen thuis. Als hij zijn vrouw moest vertellen dat hun zoon ontvoerd was, zou het zoals altijd zijn schuld zijn. Heel even had Loogveldt de impuls om de hele zooi te vergeten en er uit te trekken. Maar dat was nog geen optie. Wat zouden de media van hem maken als hij niet alleen zijn vrouw maar ook zijn zoon in de steek liet?

Michel Van Voorde opende de deur van de tax free shop waar Karel Loogveldt als enige erfgenaam van zijn vader eigenaar van was. Het meeste werk liet hij echter over aan de uitbater en zijn boekhouder. Michel betwijfelde of Jasper die traditie zou voortzetten. De jongen had geen interesse in een leven als zelfstandige of zakenman. Zijn hart lag bij sport en kunst. Dat had Michel meteen begrepen toen hij daarstraks in de auto aangenaam met Jasper gepraat had. De jongen had een rijke fantasie. Zijn ogen waren beginnen fonkelen bij het idee om op zoek te gaan naar de hersenvreter. Het had Michel dan ook geen moeite gekost om hem mee te lokken naar de winkel en op te sluiten in het magazijn waar de hersenvreter lag te slapen.
Loogveldt haastte zich naar de luchthaven. Al van buiten hoorde hij het irritant schelle geluid van een alarm. Binnen werd hij tegengehouden door agenten. “Sorry, meneer, u mag niet door.”
“Ik weet wat er aan de hand is. Laat me door. Mijn zoon is…” Hij probeerde langs de breedgeschouderde wetsdiender heen te komen maar de man gaf hem een duwtje tegen zijn schouder. “Orders zijn orders, meneer. We kunnen u niet doorlaten.”
“Maar luister dan toch, ik…” Op dat moment klonk er een zware bonk die snel gevolgd werd door een tweede en glasgerinkel. Een tweede alarm ging af. Loogveldt duwde de agent ruw opzij en begon te rennen naar zijn winkel. Voor de deur stonden minstens zes agenten. Twee van hen hielden een stormram vast waarmee ze zonet de deur ingebeukt hadden. “Meneer!” schreeuwde de breedgeschouderde agent. “Luister, ik ben de eigenaar van deze winkel. Ik neem aan dat u mij al hebt proberen te bereiken?” Hij haalde zijn iPhone uit zijn zak die geen krimp meer gaf. “Platte batterij.”
De agent knikte. “We hebben inderdaad geprobeerd u te bellen. Mijn excuses, meneer…?”
“Loogveldt.”>
“Weet u wat er gebeurd is?” vroeg de tweede agent, eveneens een getrainde kerel, terugkoppelend naar wat Loogveldt gezegd had voor ze onderbroken werden.
“Michel Van Voorde heeft de hersenvreter tot leven gewekt met zijn fantasieprinter.”
“De hersenvreter? Van die stripreeks?”
“Precies. Zoals u misschien weet, houdt hij zich op dit moment bezig met een praatprogramma over paranormale wetenschappen.”
De agent maakte een wegwuivend gebaar. “Ik vrees dat u overspannen bent en dringend rust moet nemen.”
“U gelooft me niet? Doorzoek de winkel. U zult er mijn zoon Jasper vinden. Michel heeft mij kortgeleden gebeld. Hij wil dat ik een getuigenis afleg over een zekere gebeurtenis waarvan bepaalde elementen volgens hem overduidelijk paranormaal waren. Nu is het zo dat ik sinds enkele maanden mijn handen afgetrokken heb van hem en zijn clubje enigmatologen. Om mij te straffen, en eveneens om mij onder druk te zetten een laatste getuigenis af te leggen in de volgende aflevering van Enimatology heeft hij mijn zoon ontvoerd om hem hier samen op te sluiten, samen met de hersenvreter.”
“En u gelooft hem?”
“Ik geloof dat mijn zoon hier is, opgesloten.”
“Als dat zo is, dan zullen we hem snel vinden.”
Op dat moment hoorden ze een schreeuw: “Papa!”
Een jongen van een jaar of twaalf stormde op Loogveldt en de twee agenten af, gevolgd door twee agenten van het groepje dat de winkel doorzocht had, op zoek naar de oorzaak van het alarm. De jongen sloeg zijn armen om Loogveldt heen en begon te huilen. Loogveldt maakte zich snel los uit de armen die hem omknelden zonder de jongen al te bruusk te behandelen. De jongen keek naar hem op, zijn ogen groot en haast gekwetst, alsof hij niet begreep waarom hij niet meer affectie kreeg van zijn vader nadat hij ontvoerd was en opgesloten had gezeten.
Er kwam opnieuw een schreeuw uit de winkel “Hé!”, gevolgd door een tweede: “Hier!”
De breedgeschouderde agent liep de winkel in, gevolgd door een zijn collega’s. Een agent hield Loogveldt tegen toen die hen wou volgen. Niettemin volgde hij de agenten die naar de vernielde deur liepen. Vanwaar hij stond in de deuropening, kon hij perfect zien en horen wat er zich binnen afspeelde. In een vergeten hoekje van de winkel lag een jongetje. Een van de agenten voelde of het kind nog een hartslag had. “Niets.” Hij keek naar het gezicht. “Vind jij ook niet dat hij veel lijkt op die andere jongen?” vroeg hij aan zijn collega.
“Welke andere jongen?”
“Wel, de zoon van de eigenaar. “Hij knikte in de richting van de deur en Loogveldt.
“Nu je ’t zegt. Ja, hij lijkt er wel sterk op. Stel je voor…”
“Wat?”
“Nou…”, zei de agent nu onzeker, “Neemt de hersenvreter niet de vorm aan van zijn slachtoffers?”
“Ach, man!” barstte de ander uit. “Je gelooft toch niet in die onzin die Loogveldt en Van Voorde vertellen? Het is gewoon een bizar toeval. Ik bel de wetsdokter.” Hij draaide zich om en botste tegen Loogveldt op. “Mag ik even?”, vroeg deze en Zonder op antwoord te wachten, knielde hij bij het lichaam neer.
“Ik regel het wel”, zei de andere agent zacht.
Toen ze alleen waren, keek Loogveldt de overgebleven agent aan. “Knap gespeeld.” Van Voorde zette zijn politiepet af. “Ik wilde met eigen ogen zien wat er gebeurd was. Als de hersenvreter zo snel had toegeslagen, en daar ziet het wel naar uit, moest ik jou tegenhouden voor je de situatie tegen mij kon gebruiken.” Hij haalde een plastic zakje uit zijn binnenzak waarin een geheugenkaart zat en een USB-stick uit zijn zak en hield die omhoog. “Laten we schoon schip maken. In ruil voor jouw getuigenis, de beelden die hierop staan-”, hij hield de USB-stick en de geheugenkaart omhoog, “en jouw toestemming om deze te gebruiken, zwijg ik over Victor. Je kan je getuigenis zo aanpassen dat niets nog rechtsreeks naar jou of hem wijst. Victor zijn gezicht zal uiteraard onherkenbaar gemaakt worden. Niemand kan jou beschuldigen en jij hoeft niet bang te zijn dat je vrouw je uit verdriet door haar vader laat ruïneren. Je kunt de eer aan jezelf houden als je haar verlaat, opnieuw beginnen en eindelijk je eigen baas zijn. Nadat je getuigd hebt in mijn programma. Zo niet, dan zou ik bepaalde feiten uit het verleden wel eens helemaal anders kunnen uitleggen.” Loogveldt voelde de woede opnieuw in zich opborrelen maar beheerste zich. Hij nam de geheugenkaart aan. “Ik wil eerst zeker weten wat hierop staat. En daarop.” Hij gebaarde met de kaart naar de USB-stick. Van Voorde haalde zijn schouders op. “Zoals je wilt. Vanavond. Dan breng ik het draaiboek vast mee.”
Loogveldt stak de stick naar hem uit als een mes. “Een aflevering.”
“Een aflevering. Die ene getuigenis. Dan ben je van me af.”
Loogveldt liet het zakje met de geheugenkaart in zijn de zak van zijn jas glijden. “Reken niet op champagne.”
Van Voorde grijnsde. “Ik ben al lang tevreden met een eenvoudig appelsapje.”

Beste kijkers, welkom bij alweer een nieuwe aflevering van Enigmatology Proven True. Elke religie en elke stelling heeft haar voor-en tegenstanders. Dat geldt ook voor de enigmatologie. Vandaag hebben we als gast een oude vriend van mij, Karel Loogveldt. Karel geloofde lange tijd dat er meer is tussen hemel en aarde, zoals wij dat allemaal doen. Tot hij zijn jongste zoontje Victor verloor. Victor was pas zes jaar toen hij…”
De dood van Victor had hem doen inzien dat zijn vrouw en hij als koppel niet zo sterk waren als ze hadden gedacht. Het kwam zelfs zover dat hij voor zichzelf besloten had dat hij zijn familie zou verlaten. Hij moest het alleen uiterst voorzichtig aanpakken vanwege hun tweede zoon, Jasper. Bovendien was zijn schoonvader nog hoofdaandeelhouder van het bedrijf waar hij werkte en kon heel wat invloed uitoefenen op bepaalde van zijn superieuren.
“Na zijn zoontje Victor van zes is vorige week ook zijn oudste zoon Jasper, pas twaalf jaar, gestorven. De oorzaak van Jasper zijn dood blijft tot nu toe zowel voor de wetenschap als zijn moeder onbekend. Maar wij weten wel beter. Hier zijn bovennatuurlijke krachten aan het werk.”
Loogveldt schudde het hoofd en ging liggen met zijn laptop balancerend op zijn buik. Het had hem een déjà-vu gevoel gegeven om de beelden van toen te bekijken terwijl zijn eigen stem op de achtergrond het verhaal opdreunde hoe hij Victor aangetroffen had in de winkel op die fatale dag.
“Ik vond het een paar weken geleden. Het monster. Orgold. Uit een of andere animatieserie, neem ik aan. Ik weet niet precies hoe het heet. Het vreet edelmetaal. Zoals u gemerkt hebt, verkopen we heel wat juwelen in de winkel. Ik gaf het af en toe een ring of ketting uit de winkel te eten. Lang kon ik dat natuurlijk niet volhouden zonder dat de uitbater en anderen ontdekten dat er van alles verdween. Bovendien was er bijlange niet genoeg om de honger van het monster te stillen. Mijn eerste intentie was alles te verzwijgen, maar waarom zou ik niet proberen om er eveneens munt uit te slaan? Toen de uitbater mij aansprak over de verdwijning van een peperduur halssnoer, wees ik hem meteen op verschillende andere verdwenen spullen en opperde zelf het idee om de politie te bellen én na het bezoek van de politie de beveiligingsapparatuur te controleren. We gaven verschillende voorwerpen op als gestolen en zouden een flinke som opstrijken van de verzekering. Victor hielp mij soms in de winkel. Er was een ontevreden klant die erop stond dat ze een oerlelijke armband die ze een paar weken geleden voor haar vertrek naar Tenerife had gekocht mocht omruilen. Jasper zocht mij op in het magazijn waar ik zogenaamd bezig was met de inventaris. Ik zou nooit verwacht hebben dat dat kereltje al zo pienter was. Hij begreep onmiddellijk dat wat ik deed niet pluis was toen hij mij zag met de rugzak. In paniek vertelde ik hem de waarheid maar hij geloofde me niet. Zonder een woord draaide hij zich om en liep weg. Hij moet iemand op de hoogte gebracht hebben. Wie weet ik niet, ik vermoed de uitbater. Ik kon die verrader al sinds een paar dagen niet meer bereiken. Ik vermoedde meteen dat hij op onderzoek gekomen was en het monster trof. Victor zal uit nieuwsgierigheid hetzelfde gedaan hebben en hetzelfde lot ondergaan hebben.”
De koele, onaangedane manier waarop hij dit laatste gezegd had, had de interviewervzijn wenkbrauwen doen fronsen. De man deed een verdienstelijke poging om zijn ongenoegen te verbergen maar Loogveldt merkte het toch op. Het kon hem niet deren. Integendeel. Het toonde alleen aan dat hij werkelijk een Oscar verdiende. Bestempeld als ‘zwakzinnig’ en ‘gechoqueerd’, geloofde niemand zijn verhaal. Van Voorde had de juiste relaties om ervoor te zorgen dat het nooit tot een veroordeling kwam mits Loogveldt instemde met een psychologisch onderzoek, wat hij dan ook deed. Maar Loogveldt had meer gedaan dan dat. Enkele weken nadat dit onderzoek plaatsgevonden had, had hij ieder contact verbroken met Michel of ‘zijn club van paranormale wetenschappers’. Hij was ervan overtuigd dat Van Voorde op wraak zinde en dat hij het hele gedoe met Jasper had opgezet om hem, Loogveldt, in een slecht daglicht te stellen bij zijn vrouw en haar vader. Loogveldt stak loom een sigaret op en ademde de rook diep in tot zijn longen protesteerden. Dat teken van kwetsbaarheid deed hem bijna goed. Hij was dan
toch geen almachtige God. Terwijl hij dit dacht, zwol zijn borst niettemin van trots en, moest hij erkennen, pure arrogantie. Van Voorde had immers niet alleen zijn wraakplannen moeten staken omdat hij zijn getuigenis zo broodnodig meende te hebben. Terwijl de hersenvreter om Loogveldt zijn middel had gehangen in de gedaante van de arme, ontvoerde Jasper, had het monster zijn uiterste best gedaan om zijn schedel te doorboren om zijn hersenen te kunnen ‘scannen’ en zijn intellectueel vermogen op te zuigen. Maar Loogveldt was niets gewaar geworden. Hij was niet flauwgevallen. Hij was niet duizelig of misselijk geworden. Hij kreeg geen hoofdpijn. Hij was immuun gebleken voor de aanval van de hersenvreter. Nadat Loogveldt een officiële verklaring had afgelegd en hij eindelijk naar huis kon, had Van Voorde hem bij zijn auto aangeklampt. Hij had zich voorgenomen om er zijn levenswerk van te maken om het geheim van Loogveldt zijn immuniteit te ontdekken. En zodoende had Loogveldt hém heel diep in zijn zak. Loogveldt wilde het niet toegeven maar het intrigeerde hem ook waarom de hersenvreter hem niets had kunnen doen. Daarom had hij erin toegestemd om de hersenvreter voorlopig onder zijn hoede te nemen. Hij keek naar het hoopje uiterst doorzichtige vacht dat op zijn borst was komen liggen en hem het zicht op zijn laptop belemmerde.
“Hé, daar. Heb je honger?”
De hersenvreter leek het woord ‘honger’ in mensentaal perfect te verstaan en knikte zowaar met zijn kop, of wat Loogveldt aannam dat de kop was. Het beest was zodanig doorzichtig dat zijn lichtblauwe kleur en lichaamsvorm nog amper waarneembaar was. Het was een wonder dat de camera’s het wezen hadden kunnen filmen.
“Oh, oké, dan. Dan sta ik wel even op.”
De hersenvreter sprong met een sierlijke sprong op de grond waarbij hij een paar ogenblikken in de lucht bleef hangen. Loogveldt fronste zijn wenkbrauwen. Het was een warme avond. Zijn hotelkamer op het gelijkvloers had een mooi terras dat naadloos overging in het plantsoen voor het hotel. De hersenvreter leek het er best naar zijn zin te hebben. Uit veiligheidsoverwegingen durfde Loogveldt hem alleen ’s avonds en ’s nachts buiten te laten. Het monstertje jankte ongeduldig. Loogveldt stak vermanend een vinger op, maar glimlachte toen. “Kom maar niet te snel terug thuis, lastpak.”
De hersenvreter verwaardigde zich niet hierop te reageren. Met enkele zweefsprongen was hij uit het zicht verdwenen achter een rij geparkeerde wagens. Loogveldt liep terug naar binnen, schakelde de tv en het licht uit en ging slapen zonder de porte-fenêtre te sluiten.
De volgende morgen zat hij aan een vroeg ontbijt toen de porte-fenêtre piepte. Loogveldt keek op van de krantenkoppen op zijn iPad terwijl de hersenvreter zijn bolle gestalte naar binnen wurmde. Op het balkon van de kamer naast de zijne hoorde hij stemmen: “Echt waar schat! Ik heb het toch zelf gehoord, zeker.”
“Je was zat. Je bent nog steeds zat.”
“Ik heb maar twee glaasjes gedronken. Teveel om erna nog te rijden, ik geef het toe, maar te weinig voor delirium. Ik weet wat ik gehoord heb.”
“Kan best zijn, maar al die de anderen waren zeker en vast wel dronken.”
“Lees dit maar even.”
Een krachtige vrouwenstem las luidop voor: “In een rustige woonwijk werden vannacht twee studenten getuige van een bizar fenomeen. Door een onbekende oorzaak verloor een van hen plots het bewustzijn… Dronkenschap en hartproblemen werden alvast medisch uitgesloten. De tweede student bracht zijn vriend naar de spoed. Daar vertelde hij aan de dienstdoende artsen dat hij zelf ‘iets gewaar
werd dat hem een ogenblik duizelig had gemaakt’, maar niets meer.”
De vrouw snoof even. Dan las ze verder op aandringen van haar gezel: “Dit voorval bleek voor hem een ‘gelukkige’ toevalstreffer. Terwijl hij en zijn vriend wachtten terwijl de administratie omtrent hun bezoek voltooid werd, werd hij plots onwel. Na luttele seconden gleed hij van zijn stoel op de grond. Met moeite slaagde men erin hem kortstondig te wekken. Haastig genomen scans en foto’s toonden ‘onrustwekkende elementen’. Hierover zijn voorlopig geen verdere details bekend…”
Loogveldt luisterde niet verder. Dat was het dus. Die student was immuun gebleken voor de aanval van de hersenvreter omdat hij medisch iets mankeerde in zijn hoofd. Hij luisterde opnieuw maar zijn buren waren intussen al aan het discussiëren over of ze die avond al dan niet naar het casino zouden gaan. Hij keek naar de hersenvreter die voldaan op het bed lag en zich op zijn rug rolde. Loogveldt kon er niet aan weerstaan zijn hand over zijn buik te halen die duidelijk boller stond dan toen hij de vorige avond was vertrokken. “Je hebt je zo te zien alsnog overdadig tegoed kunnen doen.”
De hersenvreter antwoordde door te knikken. Vijf minuten later krulde hij zich op en viel in slaap.

 

Enthousiast over deze inzending?

We nodigen je graag uit om je mening te geven over deze publicatie. Dat is mogelijk door een commentaar van jou toe te voegen en/of door een waardering te geven. Klik hieronder s.v.p. op het gewenste item!

  • Jouw commentaar toevoegen? Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Dat is mogelijk in de tekstbalk

    Voeg hier je commentaar toe...
    You are a guest ( Sign Up ? )
    or post as a guest
    Loading comment... The comment will be refreshed after 00:00.

    Wees de eerste om commentaar te geven.

    Je kunt ook een waardering geven voor deze publicatie!
  • Graag jouw waardering voor de kwaliteit van deze inzending: 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.
    Schrijf een commentaar
    PLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVEPLG_VOTE_STAR_INACTIVE
     
    Je kunt ook een commentaar toevoegen voor deze publicatie!
  • Toelichting

    Op Schrijverspunt kun je in principe bij elke publicatie, d.m.v. een commentaar en/of een waardering, je mening geven. Alleen als een auteur feedback niet op prijs stelt is de mogelijkheid niet zichtbaar. De praktijk heeft geleerd dat de meeste auteurs feedback op prijs stellen. We nodigen je dan ook graag uit om je mening te geven over een publicatie. Dat is op twee manieren mogelijk:

    Commentaar

    Je kunt jouw commentaar geven op een publicatie of reageren op een ander commentaar of reactie.
    • Je kunt jouw commentaar toevoegen in de tekstbalk (Voeg hier je commentaar toe...) van het blok commentaar. Je commentaar is dan direct zichtbaar. Bij je commentaar kun je b.v. ook een emoji toevoegen.
    • Wil je een reactie toevoegen bij een ander commentaar of reactie? Klik dan bij het betreffende commentaar op 'Reageer'. ook dan verschijnt er een mogelijkheid om je tekst toe te voegen.
    • Elk commentaar is welkom. Dus geef gerust aan als je de publicatie met plezier hebt gelezen, maar ook opmerkingen over de stijl en het taalgebruik van de publicatie worden op prijs gesteld. Een mooie manier voor auteurs om eigen schrijfwerk te verbeteren.
    Commentaren of reacties lezen.
    • Bij elke publicatie kun je de commentaren of reacties lezen. Op de homepagina is daarnaast ook nog eens een overzicht van de actuele commentaren/reacties te vinden.
    • Wil je een bericht ontvangen van nieuwe commentaren/reacties dan kun je dat bovenin het blok Commentaar aangeven bij 'Ontvang een bericht bij nieuwe commentaren' of als je zelf een commentaar of reactie geeft.
    • Wil je alleen de commentaren zien bij een publicatie en geen reacties daarop? Klik dan bovenin het blok Commentaar op 'Inklappen alles'.
    Voorwaarden:
    Schrijvers en dus ook wij stellen een commentaar bij een publicatie erg op prijs. We proberen daarbij de mogelijkheid op Schrijverspunt om feedback te geven liefst zonder regels te laten. Dat vraagt alleen soms wat tolerantie en misschien wat invoelingsvermogen voor de ander. Samengevat respecteer elkaar.
    Is een commentaar of reactie volgens jou ongepast? Door met je muis over het commentaar of de reactie te gaan verschijnt er rechts een vlaggetje. Klik daar op om dit te melden bij websitebeheer.

    Waardering:

    Je kunt  commentaar geven op een publicatie, maar het is ook mogelijk om een waardering in cijfers te geven. Bij een waardering gaat om een beoordeling door jou van de kwaliteit van de publicatie. Je kunt kiezen uit 5 mogelijkheden om op te stemmen. 1=minimaal, 2=matig, 3= voldoende, 4=goed, 5=perfect.  De waardering is anoniem.
Hits: 70
Lekkerboek voor betaalbaar leesplezier
Tweedehands boeken
Nu opruiming!

Mason Deaver: Ik wens je het allerbeste

- Klik hier!-

Meer publicaties lezen of zelf meedoen aan een schrijfactiviteit?

Klik op een van de mogelijkheden.