Welkom op Schrijverspunt

De Schrijversplek

Andere artikelen

Thuis

Wat ik het moeilijkste vond na het overlijden van mijn moeder vorig jaar was dat er daarna geen ouderlijk huis meer was. 
Mijn vader overleed in 2006 na een zware hersenbloeding. Hij had Parkinson en wilde niet meer leven. Dus toen hij overleed was dat een verlossing ondanks dat hij pas 73 was. 
Mijn moeder overleed aan darmkanker en ook haar is veel leed bespaard gebleven. 
 
Het huis moest worden leeggehaald en zou  verkocht worden. Wat eerst heel moeilijk leek bleek later juist te helpen in het verwerkingsproces. 
Spullen  van vroeger, zorgvuldig bewaard en die herinneren aan een gelukkige jeugd.
En de spulletjes van 2 mensen die oprecht van elkaar hielden en alles met liefde hebben uitgezocht. 
Aan alles zit een verhaaltje. En dan kan ineens een asbak of een vaas heel dierbaar worden.
Die spullen hebben inmiddels een plekje gekregen bij mij, mijn broer en onze kinderen. Het grote werk heeft het ontruim bedrijf gedaan.
 
Toen het huis leeg was wilde ik er niet meer komen en nu er nieuwe bewoners zijn eigenlijk nog niet.
Het is niet meer mijn huis. Het is niet meer ons ouderlijk huis.
Het was er altijd veilig en vertrouwd. Het was er altijd warm en je was er altijd welkom. Je mocht er jezelf zijn en er was altijd iemand die om je gaf zoals je bent. Die jou belang voorop stelde, een luisterend oor, begrip, steun, troost, een klankbord, een spiegel en ook een preek.
Spullen houden herinneringen en die neem je mee. Een ouderlijk huis heeft een sfeer en die blijft bij het huis. En als dat weg gaat is ook die sfeer er niet meer. 
Mijn ouders zijn nog tastbaar in mijn leven aanwezig. In herinneringen en in de vorm van foto's en dierbare spullen. De brieven die mijn vader schreef tijdens zijn reizen door Afrika worden levendig gehouden door de beeldjes die nu in mijn vensterbank staan. De liefde van mijn ouders voor ons en voor elkaar vind ik in de sieraden van mijn moeder. Een bedelarmband met kopjes van ons en de kleinkinderen. 
En aan sommige spullen zit nog een lucht van het ouderlijk huis. Een lucht die me nu heel dierbaar is.
Maar het huis is weg. Er wonen andere mensen in. 
 
Ik "verloor" mijn ouderlijk huis op een moment dat mijn eigen huis nog niet mijn eigen veilige plekje was. Het voelde goed en thuis en toch nog niet helemaal. Ik moest er nog in wonen, zeg maar.
De plek waar ik helemaal veilig en vertrouwd en mezelf kon zijn was weg, mijn eigen huis nog niet van mij. En die leegte kon ik toen niet vullen.
 
Nu is dat anders. Mijn eigen huis waar ik altijd mezelf mag zijn, veilig en warm en vertrouwd is nu hier.
En begint nu ook de sfeer van een ouderlijk huis te krijgen.
Nu alleen nog een plaatje van de zee aan de muur.




op november 19 at 8:23

Reacties (0)

Schrijverspunt: Voor schrijvers, door schrijvers!
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/