Doe mee aan onze wensactie in december
Maak kans op een boekenpakket!
Wintertijd
Fijne feestdagen
Gezocht: nieuwe columns voor Schrijverspunt!
Kijk bij Schrijfactiviteiten

Welkom op Schrijverspunt

De Schrijversplek

Andere artikelen

Muzikaal

Eigenlijk kom ik uit een best creatieve familie. Zeker van mijn moeders kant waar alle oud tantes en ooms instrumenten speelden, zangtalenten waren, rekwisieten bouwden en grimeerden. Maar ook van mijn vaders kant, waar mijn opa prachtige schetsen maakte van de Wester en Montelbaans toren. Gevonden in een schetsboek pas na zijn dood in 1981. Hij speelde ook trombone bij TWM (Vereniging Tuindorp Watergraafsmeer) en mijn vader speelde er dwarsfluit. Zijn oudere zus en mijn tante speelde piano. En ook mijn moeder speelde al op jonge leeftijd piano.
Toen wij een jaar of 5 waren en mijn opa en oma hun huis gingen herinrichten kwam de piano van mijn moeder bij ons te staan. Eentje met zo'n hoge kast en aan iedere kant een kaarsenhouder. En vanaf dat moment was er vaak muziek bij ons in huis.
Mijn moeder speelde regelmatig. Eine kleine Nachtmuzik, schlafe mein Prinzchen en Für Elise waren wel mijn favorieten. Maar als het ook maar eventjes niet lukte met de noten, dan klapte ze de klep met een klap dicht en zei "Zo!"  Op zich was dat raar want de klep was nooit dicht en op het plankje stond altijd wel een boek van Chopin of Chzerny of Mozart. 
Een paar jaar na de piano kwam er een rood katertje bij ons wonen. Een schriel en zielig ziek hummeltje wat we Gijsje noemde en waarvan mijn vader zich afvroeg of we hem ooit levend van Heilo naar Amsterdam konden krijgen. Nadat Gijsje door de dierenarts in Osdorp was opgepept met pillen en poeiers en een paar dagen flink verwend was met in de room geklutste eitjes waar dan een bruine boterham in geweekt werd en tot pulp gemalen runderhart e.d. rende het schrieltje middenin de nacht als een dolle over de toetsen van de piano. Oren plat, staart als een pijpenragertje. Gijsje was beter en groeide op tot een enorme gezonde sterke Beer en de klep van de piano ging vanaf dat moment dicht als er niet op gespeeld werd.
Wij kregen les van Jan Mekkes, de organist van het Tuschinski theater. Toen al wat ouder en met pensioen gaf hij privé les. Hij schreef eenvoudig weg de noten in letters onder de notenbalk, legde ons uit waar ze lagen op de piano en tikte de maat met een stok op het hout van de piano. Dat noten opschrijven was voor mij ideaal. Ik kan nl geen noten lezen en doordat hij ze opschreef kon ik het stuk ook spelen. Na 4 keer kende ik het dan uit mijn hoofd en had ik de noten niet meer nodig. Iedere dag oefenden wij onze toonladders en opgedragen stukjes en op zaterdagmorgen was daar meneer Mekkes om te horen hoe we vorderden en met nieuwe huiswerkopdrachten. En tussen door speelde mijn moeder Für Elise, Eine kleine Nachtmuzik en Schlafe mein Prinzchen. En heel soms als we de klep vergaten dan speelde Beer zijn versie van Cats.
Kort nadat we uit Amsterdam verhuisden werd Jan Mekkes ziek en de pianolessen stopte. In het begin werd er nog regelmatig op gespeeld maar de klank van de piano liep terug door het nieuwe huis en om nou steeds een pianostemmer uit Amsterdam te laten komen was ook zo wat. Een vriend van mijn broer en later ook van mij speelde er nog wel eens op en toen mijn ouders nieuwe meubels kochten ging de piano naar hem. Jaren later heeft de harp nog een tijd aan de voorgevel van zijn huis gehangen. Voor de sier.
Toen de oudere zus van mijn vader met haar man een vleugel kochten kreeg mijn broer haar oude studie piano. Het was er net zo één als wij vroeger thuis hadden alleen met iets minder tierelantijnen op de kast. En weer later toen mijn broer een vleugel kocht kwam de piano naar mij. Ik had indertijd al een gitaar en speelde regelmatig als er niemand was. En zo ging het ook met de piano. Mijn toenmalige partner had er weinig goede woorden voor over en uiteindelijk werd de piano vervangen voor een grote tv en belandde de gitaar in een stoffige hoek waar hij ook nog zomaar zonder dat er ooit een dader bekend werd zwaar beschadigd raakte. 3 Van de 6 stemknoppen waren helemaal verbogen. 
Er was nog mijn blokfluit. Het verplichte instrument op de opleiding. En makkelijk om kinderliedjes mee te begeleiden. Hoewel met 30 leerlingen tegelijk de hoge E aanblazen terwijl sommige klasgenoten het ding aanzagen voor een tuba toch niet echt een fijn gehoor was. Maar in de kleuterklas voldeed hij.
Mijn gitaar is gerepareerd en voorzien van nieuwe snaren en ook de blokfluit is mee verhuisd naar waar ik nu woon. Zodra ik probeer te spelen doet papegaai Jacco dapper mee. Ik moet nog wennen aan het idee dat ik weer spelen kan wanneer ik dat wil. En ooit hoop ik weer een piano te hebben. Een kleintje, een digitale, met kast en koptelefoon. En dan schrijf ik net als vroeger de noten weer als letters onder de notenbalk. Want noten lezen lukt me nog steeds niet.


op november 10 at 9:54

Reacties (0)

Schrijverspunt: Voor schrijvers, door schrijvers!
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/