Welkom op Schrijverspunt

De Schrijversplek

Tags

niets gevonden

Andere artikelen

Für Elise

Het hotel waar ik logeer ligt in een smalle straat. Er tegenover huizen. Er achter, bossen. Het weer is zacht en in mijn kamer staan de ramen open. En op het moment dat ik een slok thee neem klinken aan de overkant wat onzekere pianoklanken. 
Luisterend naar de klanken neem ik een slokje. Dan zet ik de thee neer. Tegen deze pianoklanken kan geen thee op.
 
Nog steeds klinkt het pianospel onzeker, maar er begint lijn in te komen. Er zit een gedachte achter de aangeslagen noten. Vraag me af of het een jongen of een meisje is, die nu speelt. 
Toch kun je het aan het spel niet horen, het kan net zo goed ook een volwassene zijn.
In ieder geval heb ik de piano nog niet eerder gehoord en ik zit hier toch al drie dagen. Het komt ergens schuin aan de overkant vandaan. Misschien hoor ik het voor de eerste keer omdat het zo vroeg is. Halfzeven 's morgens. Dan slaapt de buurt nog. Over een half uurtje dendert het verkeer langs en hoor je overal Sky Radio en God weet wat nog meer.
 
De pianist stopt plotseling met spelen.
Maar niet lang, even later zweven de melodieuze klanken weer door mijn raam naar binnen. Ik hang met mijn bovenlichaam uit het raam om maar niets te hoeven missen. En dan hoor ik welk stuk de pianist speelt. Foutloos en zonder aarzeling nu, klingelt für Elise van Beethoven, gedragen door een licht briesje, mijn raam binnen.
Door het briesje zweven alle klanken van links naar rechts en van boven naar beneden. Maar uiteindelijk komen alle klanken weer samen en vormen weer een geheel.
 
Dan stopt de piano, even abrupt als hij begonnen was. En ik hang nu nog verder uit het raam en kijk in de richting waar de klanken vandaan kwamen. Hopend op meer. In plaats daarvan hoor ik een krijsende vrouwenstem. De stem komt uit het huis waar de piano speelde. De winterbries waait de krijsende stem naar mij toe. “Die piano staat hier voor de verkoop, rund. Blijf met je vingers van dat ding af. En je ken helemaal niet spelen. Klinkt nergens naar.”
Een meisje begint te huilen.
 
Für Elise. Nog nooit hoorde ik dat stuk zo mooi op de piano spelen…
 
 
 


op februari 21 at 1:25

Reacties (2)

Schrijverspunt: Voor schrijvers, door schrijvers!