Welkom op Schrijverspunt

De Schrijversplek

Lopende band werk

 
Het afrekenen van de gewone gangbare boodschappen in de supermarkt is gewoonlijk zo gedaan. In de regel ben ik vrijwel meteen aan de beurt.

Eergisteren was ik echter op een voor mij afwijkende tijd in het dorp om boodschappen voor een paar dagen tegelijk te gaan doen. Tot mijn verbazing was het tamelijk druk! Er waren meerdere kassa’s open en bij iedere kassa stond een rijtje klanten te wachten. Ik wist gewoon niet wat ik zag.
Ik vond een plaatsje met mijn kar achter een kleine vrouw met kort wit piekerig haar die alle tijd van de wereld scheen te hebben en haar boodschapjes uitgebreid uitstalde op de lopende band, die af en toen stilhield. Ze kreeg duidelijk visite en pakte kennelijk flink voor hen uit met allerlei kleine luxe-boodschapjes die zakje voor zaje en potje voor potje met het tempo van een slak stuk voor stuk gearrangeerd werden op de lopende band.

Eindelijk was mevrouw dan zover, dat zij het bordje voor de volgende klant achter haar bananen -eindelijk een gewone boodschap- kon leggen en had ik als volgende klant de ruimte van 15 centimeter om mijn pakken volle yoghurt op kwijt te kunnen. Eindelijk kwam er schot in de zaak en kon ik de rest van mijn boodschappen er op deponeren.
Ik boog me diep over de kar heen om de artikelen er uit te vissen. Aan de rechterkant van mij was een metalen hekje, aan de linkerkant een metalen rekje, waarin de laatste gele paaskoeken in de aanbieding lagen. Daartussen in stond ik gepropt achter mijn kar al reikend en buigend over afwisselend kar en lopende band. De flappen van mijn lange wintermantel bleven ook nog eens gezellig  haken tussen de wieltjes van de kar…

Terwijl ik bezig was, leek de ruimte kleiner en kleiner te worden. Geen wonder, want de pakken yoghurt kwamen steeds dichter in mijn richting glijden gevolgd door de bananen van de vrouw, die blijkbaar niets door had. Die ellendige tros was blijven steken achter het bordje en hield het hele zaakje op. Geïrriteerd reikte ik met mijn linkerarm om de bananen achter haar bordje te duwen. Plotseling kwam de lopende band met een schok in beweging en voor ik het wist, lag ik al reikend en grijpend met mijn bovenlijf over de band heen. Ik voelde tientallen ogen op mij gericht, zich verbazend over “dat gekke mens” en herstelde mezelf weer vlug.
In de rij naast mij grijnsde een oudere man met grijs haar, die me vaag bekend voorkwam : ” Ja, ik dacht al, ze klimt er nog bovenop!”   


op februari 17 at 12:44

Reacties (9)

Schrijverspunt: Voor schrijvers, door schrijvers!