Sprookjeswedstrijd Schrijverspunt
van 1-8-2018 t/m 15-10-2018
Schrijverspunt geeft samen met jou je boek uit!
Ontvang een royalty, geen eigen kosten!
Ook een column schrijven voor Schrijverspunt?
Je boek te koop in alle boekwinkels
Voor € 7.50 per maand
Actueel overzicht Schrijfwedstrijden
Veel nieuwe schrijfwedstrijden!
Schrijftips nodig?
Schrijverspunt voor schrijvers door schrijvers
Blogs
Artikelen
Webshop categorieën
Webshop producten
Commentaar
PLG_SEARCH_PAGEBUILDERCKSEARCH
Leden
Tags
Weblinks
Categorieën

Inloggen

Meedoen voor leden is gratis!
Sprookjes schrijfwedstrijd
Meedoen is niet meer mogelijk!

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 1 mei t/m 20-07-2018 (24.00 uur).

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Rating StarRating StarRating StarRating StarRating Star
 

Gewichtloos draait ze om de paal. Het is Katinka, ik weet het zeker. Vroeger op school zoenden we in het fietsenhok.

Ze springt op het dansvloertje en schudt haar borsten. Een paar mannen lopen naar voren en vouwen papiergeld om haar string. Kees ook, glunderend loopt hij terug naar ons tafeltje.

'Nou, heb je spijt dat je een keer bent meegegaan?'

Ik schud traag van nee. Katinka steekt haar hand naar me op en heupwiegt op de beats naar ons tafeltje.

Ze gaat op een hoek van het tafeltje zitten. 'Hé, wat leuk dat ik jou hier tref.'

Kees stoot me aan. 'Krijg nou wat, ken je haar?'

Ik negeer hem.

'Hoe is het?' vraagt ze. Haar huid glanst.

'Ja, goed. En jij?'

Ze glimlacht en spreidt haar armen. Haar borsten negeren zou hier onbeleefd zijn. 'Een keertje afspreken?' vraagt ze. 'Om bij te kletsen.'

Ik haal diep adem en zeg: 'Oké.'

'Geef je nummer maar, heb je een pen?'

Ik pak mijn zwarte agenda waar een pen inzit.

'Lekker ouderwets,' zegt ze. 'Het lijk wel een schoolagenda.' Ze knipoogt overdreven en schrijft mijn nummer op een bierviltje. 'Ik stuur je zo snel mogelijk een berichtje.' Soepel draait ze zich om.

'Hé, man. Wat heb je?' vraagt Kees. 'Ben je dronken?'

'Nee, ik ben nog nooit zo nuchter geweest.'

 

'En hoe was het? In die club van Kees?' Marieke slaat haar boek dicht.

'Ik voelde me ongemakkelijk.'

'Ja, het is ook niets voor jou. Kom in bed.'

Marieke ligt met haar rug naar me toe, zoals meestal. Mijn telefoon gaat. Ik draai mijn arm bijna uit de kom en lees het bericht. Katinka met huisadres erbij. Ik schakel de telefoon uit en leg hem terug op het nachtkastje.

'Wie stuurt zo laat nog een bericht?'

Mijn hart bonkt, het maanlicht tekent een driehoek op het plafond.

'Nou?'

'Kees. Dat hij veilig thuis is.'

'Hij had zeker weer te veel op.'

'Ja, inderdaad.'

'Wat is er?'

'Hoezo?'

'Je stem klinkt anders.'

'Ik maak me zorgen om Kees.'

'Dat lijkt me niet nodig.'

 

De volgende morgen wis ik het bericht en schrijf het over in mijn agenda. Elk uur lees ik het een paar keer. We zijn geen 16 meer, laten we maandagmiddag neuken alsof de wereld niet bestaat. Kus, Katinka.

De speaker kraakt, dan haar stem. De deur klikt van het slot.

'Hé! Hoi.' Ze gebaart naar haar T-shirt en spijkerbroek. 'Ben net op, tot laat gewerkt. Ik heb koffie.'

Ze trekt me naar de keuken. Lege wijnflessen en vuile vaat.

Marieke verdraagt nog geen kruimel op het aanrecht.

Ze schenkt twee mokken vol. 'Kom, naar de woonkamer.'

Ze schuift een pizzadoos van de bank en trekt haar benen op.

Blote voeten. Marieke haat dat.

'Wat vind je van het uitzicht?'

Achter een vergeelde sanseveria knikt de Erasmusbrug. In de glinstering van het water verdwijnt mijn laatste twijfel.

'Prachtig, Katin. Ik houd van de rivier, het licht, de Zwaan.'

'Ja, ik ook.'

Met een snelle beweging maakt ze een paardenstaart. 'Je zei Katin, zo lief. Kom, zet je mok weg.'

Eerst zoenen we, net als vroeger.

 

Ze vouwt haar armen onder haar nek op het kussen. Het dekbed ligt gefrommeld aan het voeteneind. Ik steun op een elleboog en kijk naar buiten. Een rijnaak schuift in de schaduw van de brug. Mijn blik glijdt terug naar haar lichaam.

'Je hebt me bemind, dat is zeldzaam,' zegt ze. 'De meeste mannen zijn zo gretig. Blijf je bij me?'

 

Mijn voetstappen galmen door het trappenhuis. Seks met Katinka, hoe anders dan met Marieke – onder het dekbed, in het donker. Vanuit haar slaapkamer leek de knik van de Erasmusbrug scherper. Met een ruk trek ik het portier dicht. Op de Coolsingel rem ik abrupt voor een zebrapad. Een voetganger steekt zijn middelvinger op.

Blijf je bij me? vroeg ze. Ik heb ja gezegd. Sorry, Marieke.

Met mijn handen stijf om het stuur rijd ik naar huis. Ik zie Katinka voor me in de twijfelaar onder het raam.

 

Marieke strijkt, ze draait zich om: we geven elkaar een kus – zoals altijd.

'Wat ben je vroeg. Is er iets? Met Kees misschien?'

Ze houdt de strijkbout boven de plank, er komt stoom uit. Haar ogen herhalen de vraag. Ik haal mijn schouders op.

 

Ze legt haar vork neer. 'Dat je zomaar tussendoor kon, ze werken toch op afspraak?'

'Ja, ik moest de assistente echt overtuigen.'

'Ik dacht dat al je verstandskiezen al getrokken waren?'

Ik leg mijn hand tegen mijn wang.

'Nee, er zat er nog één. Linksboven.'

'Voor iemand die een kies heeft laten trekken, eet je makkelijk.' Haar bestek tikt op het bord. 'Je was niet bij de tandarts, hè?'

Die toon, alsof ik een kind ben. 'Nee.'

'Waarom lieg je?'

Het is al donker buiten. Wintertijd. Ik zie voor me hoe achteloos Katinka de pizzadoos van de bank schoof. Ze zal haar vrijheid niet opgeven.

'Ik heb iets doms gedaan en daar wil ik je niet mee kwetsen.'

Ze eet door, kijkt me kauwend aan, slikt en zegt: 'Zeker zo'n juriste, hoog op de benen. Ik zag je laatst wel kijken op het personeelsfeest.'

'Marieke, alsjeblieft.'

'Wie dan wel?'

'Iemand van vroeger.'

'Dan weet ik het al, die griet waar je vroeger mee zoende.'

'Toen zat jij in de brugklas.'

'Waar heb je haar ontmoet?'

'Ze werkt ik die club waar ik laatst met Kees –'

'Wat! Hoe ordinair en daar ga jij?' Haar arm schiet over de tafel en haar handpalm kletst op mijn wang.

'Stel je niet aan, we hebben koffie gedronken, over vroeger gepraat.'

'Waarom lieg je dan?'

'Omdat ... Het is toch mijn jeugdliefde. Er is niets gebeurd. Echt.'

Ze zucht. 'Sorry, dat ik je sloeg. Ik herinner me haar goed. Katinka. Was je bij haar thuis?'

'Ja, het was er een bende, aan de koffiemok kleefde een restje soep.'

Ze trekt een vies gezicht. 'Nou ja, koffie en wat praten kan geen kwaad. Doe ik ook weleens met Kees.'

Mooi, de volgende keer pak ik het slimmer aan.

 

Alle flesjes Black Label zijn leeg. Moeizaam zak ik van de vensterbank en zwalk naar de minibar voor een bier. Het deurtje klemt – als het meegeeft, val ik achterover. Mijn agenda glijdt uit mijn jasje.

 

'Ik dacht dat je het wel wist,' zei Kees.

'Nee, lul! Achter mijn rug, hoe achterbaks.'

'Stel je niet aan, man. Wat doe je zelf met Katinka?'

 

Marieke met sloddervos Kees, het is toch niet te geloven. De sloerie. Het lukt me overeind te komen. De kou van de minibar is aangenaam. Ik grijp een flesje Heineken – gelukkig met draaidop. Daarom vroeg ze niet door over Katinka. De gewiekste slet. Ik veeg mijn mond af, pak mijn agenda en waggel naar het raam. Ik had Kees voor zijn bek moeten slaan, maar sloop weg naar Katinka. Ze lag als Pippi Langkous op de bank met haar benen over de leuning. In twee zinnen deed ik mijn verhaal.

'Dus, ik dacht... Misschien kan ik bij jou?'

'Luister,' zei ze. 'Seks oké. Blijven slapen, nee.'

Ik liet mijn auto staan en slenterde het Noordereiland af. Bij het eerste hotel legde ik mijn Goldcard op de balie. Kamer met uitzicht op de Maas.

 

Ik hijs me weer op de vensterbank. Het is mistig geworden. Verderop in de straat is een feest aan de gang. Een voor een trek ik de bladzijden uit mijn agenda, scheur ze doormidden en gooi ze uit het raam als ticker-tape. Beats echoën tussen de gevels.

 

 

Dit artikel delen?
Pinit Fg En Rect Red 20
Welke rubrieken waardeer je het meest op Schrijverspunt?
  • Stemmen: 0%
  • Stemmen: 0%
  • Stemmen: 0%
  • Stemmen: 0%
  • Stemmen: 0%
Loading Small
Loading Polling
Alle stemmen:
First Vote:
Last Vote:
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018