Meedoen voor leden is gratis!
Sprookjes schrijfwedstrijd
Meedoen is niet meer mogelijk!

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 1 mei t/m 20-07-2018 (24.00 uur).

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Structuur

Meestal vind ik het wel goed zo. De gesloten gordijnen zorgen voor een permanente schemering. Geen idee hoe laat het is. Ik lig op de bank en luister naar voorbijrijdende auto’s. 

Nee. Sorry, ik lieg. Ik vind het helemaal niet goed. Maar ik kan niet anders. Dus zeg ik tegen mezelf dat ik tevreden ben.

Heel soms heb ik een goede dag. Echt goed, bedoel ik dan. Niet het goed waar ik het hierboven over had. Op een goede dag lukt het me om te douchen en aan te kleden. Als Jorieke op zo’n dag langskomt kan het zomaar zijn dat we naar buiten gaan. Dan neemt ze me mee naar de supermarkt om groente te kopen. Ik laat haar het karretje volgooien met paprika’s en bananen. Als ik een beetje meewerk wordt ze niet boos als ik er op het eind en paar pilsjes bij gooi.

Jorieke zegt dat ik mensen moet ontmoeten, dat dat goed voor me is. Papa en mama komen niet meer. En zij heeft nu Pim, de baby. Ze heeft niet meer zoveel tijd. Ze zegt dat als ik iets afspreek met mensen ik meer ritme in mijn dagen krijg. Dat ik dan iets heb om voor op te staan. Ik denk vooral aan alle woorden die de mensen tegen me zullen spreken. Jorieke kent me al sinds ik geboren werd, die weet wanneer ze stil moet zijn. De mensen weten het niet. Ze zullen hun woorden over me uitstorten. Tot ik alleen nog losse letters zie die net zolang rondjes draaien tot ik duizelig ben. En dan ga ik schreeuwen en maak ik de mensen bang. Dus blijf ik liever op de bank. Daar schrikt niemand van me.

Vandaag heeft Jorieke een agenda voor me meegenomen. Het is een zwarte, met een elastiekje erom. ‘Dan kun je je afspraken erin zetten’, zegt ze enthousiast. Ik kijk naar de kuiltjes in haar wangen als ze lacht. ‘Je zult zien dat je je beter voelt als je meer structuur in je dag hebt.’ Ze legt de agenda op de keukentafel. Dan gaat ze naar huis.

Op het aanrecht staan onze koffiekopjes. We drinken altijd koffie samen. Ik heb alleen Nescafé. Een pot die mama meenam toen ze nog langskwam. Voordat ik haar sloeg. Mijn kopje heeft een lepeltje. Jorieke drinkt zonder suiker. Ik pak het lepeltje en tik het tegen mijn kopje. Eerst tegen de ene kant, dan tegen de andere kant. Steeds sneller tot het een hoog rinkelen wordt.

Ik wil op de bank liggen om uit te rusten, maar dat kan niet. Want dan moet ik langs de keukentafel. En daar ligt de zwarte agenda. Als ik hem zie moet ik een afspraak erin zetten, dat heeft Jorieke gezegd. ‘Gewoon mee beginnen. Waarom bel je Johan niet, hij vindt het vast leuk om van je te horen.’ Johan is onze buurjongen van vroeger. Jorieke speelde altijd balletje trap met hem. Ze zeurde net zolang aan zijn hoofd tot ik ook een keer mee mocht doen.

Ik gluur naar de agenda. Als ik het snel doe lukt het misschien. Mijn maag trekt samen. Mijn speeksel smaakt zuur. Met ingehouden adem zet ik een stap . En nog één. Ik sta al bijna naast de tafel. Nog één.

Te laat. In een tiende van een seconde slokt de agenda de keuken op. Hij vermaalt me tussen zijn kaken. Overal is zwart en blikkerende tanden. Ik krimp ineen. Het zwart wordt nog zwarter en dikker en omringt me als teer. Ik hap naar adem. Op de tast vind ik een stoelpoot. Ik klamp me vast als een drenkeling en wacht tot het weggaat.

Uren later vindt Jorieke me. Ze masseert mijn verkrampte armen en maakt een grote pan spaghetti. Na het tweede bord voel ik me iets beter. Joriekes eiland van licht wordt langzaam groter, tot het teer zich terugtrekt tot buiten mijn flat. Ik probeer uit te leggen dat het door de agenda kwam, maar ze snapt het niet. Ze glimlacht. ‘Een agenda werkt, je zult het zien. Het geeft je net dat duwtje in de rug. Weet je wat, ik zet je eerste afspraak erin: onze volgende afspraak samen. Over twee weken, als ik weer terug ben van vakantie.’ Oh ja, ze gaat met Max en Pim naar een huisje op de Veluwe. Toen ze het vertelde ben ik snel ergens anders over begonnen. Ik wil niet dat ze gaat. Ik kijk naar de lieve sproetjes op haar armen als ze de afspraak in de agenda zet. ‘Jorieke komt langs’, schrijft ze. Ze tekent er een lachend gezichtje bij. ‘Zo, nu ga ik. Beloof je dat je wat met de agenda zult doen?’

Als ze weg is ligt de agenda vals te grijnzen op tafel. Ik weet het zeker dat hij me grijpt zodra ik het weer probeer. In een razendsnelle beweging pak ik een stoel en duik in elkaar. De agenda blijft stil. Ik neem de leuning van de stoel in mijn handen en strek me zover mogelijk uit naar voren. Met een stoelpoot duw ik tegen de agenda. Hij glijdt met een klap van tafel. ‘HAHAHA! Daar heb je niet van terug!’ Triomfantelijk gooi ik de stoel op de grond. Joelend ren ik door de keuken naar de kamer. Nog even een extra rondje om de bank voor ik neerplof. Het is gelukt!

Als ik op de bank lig uit te hijgen gaat de bel. Ik reageer niet. Hij gaat weer, langer nu. Misschien wil Jorieke nog even dag zeggen en is ze haar sleutel vergeten? Ik open de voordeur een stukje en zie het gezicht van Elly, de benedenbuurvrouw. Ze kijkt bezorgd. ‘Gaat het wel goed Frits? Ik hoorde van die rare geluiden, en nu Jorieke op vakantie is… Zal ik even binnenkomen?’ Zonder het antwoord af te wachten duwt ze de deur open. ‘Kom, we drinken samen koffie. Gezellig.’

Ik zet water op en spoel de kopjes op het aanrecht om. Ze mag het kopje van Jorieke want ze drinkt ook zonder suiker. Ze vertelt over haar zoon die zijn huis verbouwt, en dat ze gordijnen genaaid heeft. Hij blijkt verkeerd te hebben gemeten, de gordijnen hingen op de grond. Ze hebben er zo om gelachen. Nu is ze de gordijnen aan het inkorten. Het praten is leuk en ik voel me zo op mijn gemak dat ik ja zeg als ze vraagt of ik aankomende zaterdag kom eten. Haar zoon is er dan ook en we kunnen het vast goed met elkaar vinden. ‘Mooi, dat is dan afgesproken. Dan ga ik nu weer verder met de gordijnen.’ Met een glimlach schuift ze haar stoel naar achteren. Ze wil opstaan. Bukt zich. ‘Hé, er is iets op de grond gevallen. Kijk, alsjeblieft.’ Ze legt de zwarte agenda terug op tafel.

Dit artikel delen?
Pin It
Een link naar jouw website op Schrijverspunt
sprookjeswedstrijd

Wil je ons ook ontmoeten op de sociale media?

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018