Meedoen voor leden is gratis!
Sprookjes schrijfwedstrijd
Meedoen is niet meer mogelijk!

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 1 mei t/m 20-07-2018 (24.00 uur).

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Kop is verbranden

   De eerste weken had hij de groene jurk mee naar bed genomen, die had ze als laatste gedragen. De zijdezachte stof langs zijn blote borst, haar geur. Een kussen in de jurk gestopt, zijn benen eromheen geslagen. Hij had gehuild. Soms uren, soms maar even, om vervolgens in slaap te vallen, een slaap vol beelden, vol van haar. Naarmate de tijd verstreek was de jurk meer naar hem gaan ruiken dan naar haar. Op een sterke dag had hij besloten haar kleding te wassen en nu rook het naar Lavendel.Eén voor een liet André de jurken door zijn handen gaan, vouwde ze netjes op en stopte ze in de vuilniszakken. Hij was er nog niet klaar voor. Wanneer zou hij dat wel zijn? Haar ondergoed liet hij ongemoeid, de rest verdween in grijze Komo zakken. Bij de groene jurk aarzelde hij even. Vijftig tinten groen grapte ze altijd. 

   Hij vond de agenda in de onderste la van haar nachtkastje. De kaft was zwart met grijze rondgaande strepen, zoals een barista sporen trekt in het schuim van een cappuccino.  Een zilverkleurige sluiting met het kleine sleuteltje er gewoon naast. Met een zachte klik sprong het slotje open. Terwijl hij de bladzijden snel door zijn vingers liet ritselen drukte hij zijn gezicht tegen het papier. Een heerlijke papiergeur, als van een nieuw boek dat voor het eerst wordt geopend, streelde zijn neus. De datum op de eerste bladzijde was van ruim een jaar geleden. De tekst, geschreven met een blauwe pen, duidelijk het handschrift van Marjan. Met een klap sloot hij de agenda en legde het op het nachtkastje. Dit was geen gewone agenda, dit was een dagboek. Zijn eerste instinct was om het te lezen. Wilde hij dat wel? Wilde hij deelgenoot worden van een deel van haar leven dat ze niet met hem had willen delen? Haar gedachten, haar wensen, haar geheimen. Had zij ook geheimen voor hem gehad? 

   André trok de sjaal nog wat dichter rond zijn nek. De wind loeide tussen de kale bomen. Een dikke laag bruine bladeren dempte het knarsen van de kiezels onder zijn schoenen. Sinds een maand had het graf een steen. Hij haalde de witte roos van vorige week uit het vaasje, zette de nieuwe erin en vulde het water bij. Haar kist had vol gelegen met witte bloemen. Dat er driehonderd mensen waren gekomen had hem troost gegeven. Sommigen kende hij niet eens, collega’s, heel groep zes met hun ouders, mensen van de yoga, vrienden uit haar studietijd. Iedereen had hem gezegd wat een schok het was geweest. Veel te jong, vreselijk. 
   Voor altijd in mijn hart. Met behulp van Google had hij de tekst bepaald. Hij sloot zijn ogen, wilde iets zeggen, zoals hij altijd even met haar praatte als hij daar stond, maar de woorden kwamen niet vandaag. Elke week stond er een nieuw grafkaarsje in de rode plastic houder. Van de ouders van Marjan, dacht hij.  Een rilling gleed over zijn ruggengraat.

   ‘Je bedoelt dat je, je leven laat bepalen door hoe een muntje valt,’ vroeg André.
   ‘Nee, dat is juist het mooie aan deze methode, het is geen toeval. In je onderbewuste weet je namelijk allang wat je wilt. Je moet het alleen nog even transporteren naar je bewuste. En daar gebruik je dat muntje voor.’
   ‘Ik snap het niet.’   
   ‘Het gaat zo. Je kan bijvoorbeeld niet kiezen tussen auto A en auto B. Vervolgens bepaal je dat kop auto A is en munt auto B. Dan gooi je het muntje en zie je wat het geworden is en dat is het cruciale moment. Je onderbewuste laat je op dat ogenblik weten wat het wil. Je krijgt, soms best lang, soms extreem kort, maar het is er altijd, een gevoel van teleurstelling of euforie.’     
   ‘Dus op welke kant het muntje valt maakt niet uit? Het gaat om je gevoel erbij?’
   ‘Precies. Om het voorbeeld af te maken, je gooit munt, je voelt teleurstelling, dan koop je auto A.

    Hij had de agenda wel honderd keer in zijn hand gehad, had het geopend en weer gesloten. Keer op keer streelden zijn vingers over het reliëf van de kaft. Hij had de bladzijden bekeken door zijn ogen tot spleetjes te knijpen, onscherp, soms een woord onderscheidend om vervolgens het weer dicht te klappen. Het hele huis had hij doorzocht op zoek naar andere agenda’s. De laatste dag dat ze erin had geschreven was de dag voor het ongeluk. Wat was erger, leven met de wetenschap dat ze niet meer van hem hield, dat ze elke week smachtend uitkeek naar de ontmoeting met haar lover, of de wetenschap dit nooit te weten, overgeleverd aan zijn eigen fantasie, zijn eigen achterdocht. 

   Hij liet het muntje door zijn vingers gaan. Het was Italiaans, tweehonderd lire. Bewaard van hun vakantie in Venetië.  Marjan had het in een fotoalbum geplakt, het kwam makkelijk los. Hij sloot zijn ogen en zag zichzelf op zijn knieën op de Rialtobrug. Warm en druk was het, ze had meteen ja gezegd. Geen enkele twijfel was er bij haar geweest. Een glimlach gleed over zijn gezicht. Met zijn ogen nog steeds gesloten zei hij hardop, ‘munt is Lasagne, kop is bloemkool’, en gooide hij de tweehonderd lire omhoog.  Met het muntje op de rug van zijn hand liep hij naar de keuken. Het was kop. Hij opende de koelkast, haalde het bakje lasagne van de Albert Heijn eruit en zette het in de magnetron. Zevenhonderd Watt, zeven minuten.

Hij kleedde zich uit, langzaam. Hij wilde de tijd nemen, nu het kon. Eenmaal naakt keek hij naar zichzelf in de grote passpiegel. Zijn lid in een halve erectie. Verder dan dit kwam hij niet. Marjan had het geaccepteerd. Hij niet. Al ruim twee jaar hadden ze geen seks gehad. Hij had het gemist, had zichzelf vaak voor de spiegel afgetrokken, maar miste de echte seks, het intieme. Hij miste de zilte geur van haar vagina, het binnendringen, zijn lul omringd door vocht en warmte, het schurende zweet tussen hun lichamen.   
   Haar dure lingerie setjes hingen op kleine kledinghaakjes in de kast. Hij pakte het setje dat hij had uitgekozen en trok het aan. Het slipje was rood en zat wat te straks, net als altijd. Eva was groot geweest voor een vrouw. Het broekje stond licht open. Hij keek naar zichzelf en nam de tijd. Soms vroeg hij zich af of zij ervan had geweten. 

   Kop is verbranden, munt is lezen. André staarde in de vlammen van de houtkachel. Met zijn duim liet hij het muntje tussen zijn vingers keer op keer omklappen. Het dagboek lag naast hem te wachten. Als een hond die honger heeft en eten ruikt had het hem achtervolgd. Hij had het teruggelegd onder de slipjes in de la, het geprobeerd te negeren. Met een resoluut gebaar gooide hij het muntje omhoog, ving het op met rechts en draaide het om op de rug van zijn linkerhand, zijn rechterhand er nog steeds bovenop. Hij ademde diep in, haperde even en ademde toen met kracht uit. Met zijn rechterhand duwde hij hard op zijn linker, alsof het muntje niet mocht vallen. Langzaam tilde hij zijn rechterhand op. Het was kop. 

  
  
  
 
Dit artikel delen?
Pin It
Een link naar jouw website op Schrijverspunt
sprookjeswedstrijd

Wil je ons ook ontmoeten op de sociale media?

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018