Meedoen voor leden is gratis!
Sprookjes schrijfwedstrijd
Meedoen is niet meer mogelijk!

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 1 mei t/m 20-07-2018 (24.00 uur).

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

De notaris schraapt zijn keel, trekt zijn stropdas recht en laat de punt van zijn paraplu stevig op de kinderkoppen tikken. Met lichte huivering kijkt hij toe hoe het anders zo rustgevende dorpsplein is veranderd in een bont zootje ongeregeld van vuile arbeiders, hollende kinderen en schreeuwerige kermiskramen. Het duizelt hem, maar hij is een man met een missie. Hij moet vooruit. Met suizende oren gaat hij de kolkende mensenmassa tegemoet, recht op zijn doel af.

‘Ah, monsieur le notaire!’ sist een koude vrouwenstem vlakbij zijn rechteroor. Hij herkent de stem meteen als die van Germaine Vandurmen, de enige dochter van wijlen de bankdirecteur. Ze had hem enkele maanden geleden openlijk een bedrieger genoemd, nadat bleek dat zij niets van haar ouders erfde omdat haar moeder elke cent van het familiefortuin erdoor had gejaagd. Mevrouw Vandurmen had hem, de zevende generatie van notarissen en een uiterst plichtsbewust man, ervan beticht enkele miljoenen van de familie Vandurmen te hebben verduisterd. Een onderzoek van de rijkswachter had hem misschien wel vrijgepleit, zijn goede naam was voor eeuwig door het slijk gehaald. Het geval had zelfs in de dorpskrant gestaan. De familie Vandurmen geloofde nadien trouwens nog steeds niet in zijn onschuld.

Hij beantwoordt haar groet met een beleefde knik en beent door voor ze de kans krijgt een gesprek aan te knopen. De glimmende paardenmolen torent enkele meters verder statisch boven het plein uit. De combinatie van zachtroze en snoepjesgeel maakt hem misselijk. Het snerpende deuntje van het draaiorgel doet hem aan zijn eigen jeugd denken, zo’n goeie veertig jaar geleden. Als kind deed hij niets liever dan een rondje op de molen zitten, tot hij in een poging de flosj te vangen in een duikvlucht met zijn gezicht op de metalen rand van de molen was gevallen. Zijn volledige kostschooljaren had hij zonder tanden doorgebracht, zijn linkeroog hangt vandaag nog steeds lichtjes omlaag.

Aan de vertraging van de molen merkt hij dat deze ronde bijna voorbij is, het draaiorgel spuwt krakend haar laatste noten uit. Hij moet snel zijn nu, hij heeft maar enkele minuten tijd tussen het einde van deze beurt en het begin van de volgende.

Uit de binnenzak van zijn gesteven wollen jasje haalt hij het telegram dat hij vorige week aankreeg. Anoniem.

‘Onder de pompoenkoets op de paardenmolen zal een zwarte agenda voor u klaarliggen. De inhoud ervan zal u kritieke informatie verschaffen over de moord op baron de Celles. Neemt deze boodschap serieus, alleen u kan deze zaak ophelderen. Moge recht geschieden. En vertrouw niemand.’

Ongeduldig wacht de notaris af tot het laatste joelende kind van de molen is gestapt en merkt zelfs haast niet dat diens beschonken vader een guts bier over zijn tweed jasje kapt.  Op het juiste moment springt hij de molen op, duikt bij de pompoenkoets op zijn knieën en tast de onderkant van de pompoen af. Voorzichtig laat hij zijn vingers in de holte onder de koets glijden en tast het gat af. Niets. Hij duwt zijn arm tot aan zijn ellenboog naar boven in de holte. Bijna onmiddellijk voelen zijn vingers de gladde textuur van varkensleer. Hebbes! Ondertussen weerklinkt de bel voor de volgende ronde al, een nieuwe groep joelende kinderen bestijgt de molen. Hij heeft nog twintig seconden. Duizelig van opwinding haalt hij de zwarte agenda tevoorschijn en slaat de kaft open.

‘Zijne heer Baron de Celles’, staat er in krullende letters geschreven.
Als inktpatronenverzamelaar ziet de hij meteen dat zwarte inkt van Oost-Indische makelij is, en dus peperduur. Zo snel als hij kan klimt hij de molen af, baant zich en weg door de menigte op het marktplein en keert langs het park naar zijn eigen woning. De agenda brandt in zijn binnenzak. Hij houdt even halt bij het statige kasteel van de baron, ademt diep in, en knikt goedkeurend. Al eeuwen behartigt zijn familie de notariële belangen van het geslacht de Celles. Hij zal deze moord oplossen. Hij zal de dader achter de tralies krijgen, dat zweert hij op het hoofd van wijlen zijn vader.

Dit artikel delen?
Pin It
Een link naar jouw website op Schrijverspunt
sprookjeswedstrijd

Wil je ons ook ontmoeten op de sociale media?

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018