Meedoen voor leden is gratis!
Schrijfwedstrijd De Zwarte Agenda
meedoen

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 1 mei t/m 20 juli 2018 (24.00 uur).

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 

Hi there buddy,

Ik zit er weer eens goed doorheen, terwijl het gisteren juist zo goed ging. Gek word ik van die mood-swings. Maar het ding is, zeg maar, dat ik mezelf gewoon totaal niet kan uitstaan. Soms vraag ik me af of andere mensen ook zo over zichzelf denken? Zouden ze zichzelf moedwillig pijnigen, slaan, snijden of uithongeren? Zouden ze zich haten tot het einde van het universum en weer terug? Ik hoop van niet, want het is nou niet bepaald prettig. Ik weet nog precies wanneer deze zelfhaat is begonnen en waardoor het heeft kunnen uitgroeien tot de omvang dat het vandaag de dag heeft. Tien jaar was ik toen het begon. Ideeën over dat ik niet goed genoeg was, iedereen me als een teleurstelling zag en dat mijn lijf niet aan de standaarden voldeed. Daarna kwamen de opmerkingen zoals “Eet je drie boterhammen? Ik dacht dat je veel minder at!” of “Je moet altijd direct twee koekjes, waarom kan je niet gewoon met eentje beginnen? Je lijkt net een hamster!” En geloof het of niet, maar na al die jaren doet het nog steeds pijn om hier aan terug te denken. Dat was het begin van een hele waslijst aan psychische problemen met als hoofdrolspelers: anorexia nervosa, zelfbeschadiging, Asperger en een angststoornis. En na jaren vechten, ben ik er eigenlijk best wel klaar mee. Steeds vaker heb ik geen zin meer in het leven. Soms sta ik op het punt om iets doms te doen, maar ik ben er nog dus toe nu toe gaat het best oké. Toch weet ik zelf ook wel dat het zo niet verder kan gaan. Maar wat dan wel? Ik weet het allemaal even niet meer…

Met een zucht sla ik mijn agenda dicht. Zachtjes strijk ik over de zachte, zwartfluwelen omslag waardoor een tinteling door mijn vingers trekt. Iedere keer voelt het weer als een bevrijding als ik mijn gedachtes van me af heb geschreven. Het zorgt voor wat rust in m’n kop, om het zo maar te zeggen. Eigenlijk was dit boekje helemaal niet bedoeld om te gebruiken als uitlaatklep. Oorspronkelijk had ik het aangeschaft om gewone agenda-taken uit te voeren; afspraken noteren en erachter komen in welke week we eigenlijk leven. Maar op een dag had ik opeens de behoefte om mijn hersenspinsels op papier te zetten en pakte ik simpelweg het dichtstbijzijnde, lege vel papier dat ik voor handen had. Sindsdien zijn de agenda-functies steeds meer verdrongen door neerslachtige krabbels. Oké, oké het is niet allemaal negatief. Af en toe zit er iets motiverends of verrassend vrolijks tussen. Ik sla het boekje weer open en laat mijn vingers langs de pagina’s ritsen. Na even bladeren heb ik de passage gevonden waar ik naar op zoek was:

Hi there buddy,

Waarschijnlijk voel je je nu behoorlijk klote en heb je de neiging om jezelf te slaan totdat je flinke hoofdpijn hebt, je armen open te snijden of te stoppen met eten. Maar wat nou als je een paar keer diep ademhaalt en me gewoon eventjes aanhoort, ‘kay? Want je bent goed zoals je bent, het is oké.

Zover mij bekent zijn er een aantal doelen die je nog wilt bereiken, een lijst met dingen die het waard is om voor te vechten:

  • Nieuwe vrienden maken
  • Studeren en op jezelf wonen
  • Gaaf werk vinden
  • Een gezin stichten en een rolmodel voor je kinderen zijn
  • Gelukkig worden

En vergeet niet:

  • Skeletten zijn niet mooi
  • Aardig zijn tegen jezelf is geen teken van zwakte
  • Stel je kwetsbaar op
  • Jezelf pijnigen is onnodig
  • Jij bent jij en dat is goed genoeg

En, voel je je al iets beter? Zo niet, vraag iemand om hulp want dat ben je waard! Je bent sterk, mijn lieveling, echt waar.

Ik staar naar het boekje en laat de woorden die ik zojuist heb gelezen op me inwerken. Iedere keer zorgt het voor een warm gevoel dat door mijn hele lijf trekt. Het geeft me een gevoel van hoop. Hoop dat het beter kan worden en hoop dat het zo niet hoeft te eindigen. Ik kijk uit het raam, buiten raast een trein voorbij. De gedachte schiet door m’n hoofd, maar vandaag handel ik er niet naar. Schrijven helpt.

Dit artikel delen?
Pin It
Ook gek op korte verhalen?
schrijfwedstrijd agenda

Wil je ons ook ontmoeten op de sociale media?

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018