Meedoen voor leden is gratis!
Schrijfwedstrijd De Zwarte Agenda
meedoen

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 1 mei t/m 20 juli 2018 (24.00 uur).

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Ella

Ergens aan het spoor, op niet verder dan een steenworp afstand van het centraal station, staat een eenzaam ogend en bevuild tentje. Het was oorspronkelijk gebroken wit, maar de tand des tijds heeft flink gebeten in het bevlekte tentzeil en de uitlaatgassen lieten in de loop der jaren hun remsporen achter, met als gevolg dat het wit een grijzige gloed kreeg.

Terwijl de wind zachtjes langs de wanden van deze slaapplaats waait en een ruisend geluid veroorzaakt, ontwaakt degene die zich binnen bevindt uit een roes waarvan hij niet zeker weet of deze onder de categorie slaap viel of niet. Als verdoofd blijft hij nog een poosje liggen, de schaduwen van de bomen aanschouwend. Ze worden vervormd geprojecteerd op het tentzeil. Hij ziet de contouren van het lichaam van zijn kleine Ella, bladeren vormen haar prachtig mooie zwarte krulletjes. Iedere dag leeft hij met de herinnering aan zijn dochter aan zijn zijde. Hij herinnert zich haar niet kaal, hij beloofde zichzelf haar namelijk op haar mooist voor te blijven stellen. Iedere morgen zweert hij dat deze dag haar gedachtenis levendiger zal zijn dan ooit, maar wat blijkt is dat alles wat ooit bestond in de loop der jaren vervaagt.

Zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd en hij voelt zich ineens zo opgesloten dat hij met een ruk overeind komt. De realiteit duwt hem weer tegen de grond. Zijn lijf is namelijk te versleten voor vlugge handelingen als deze. Een goederentrein raast met een zodanig hels kabaal voorbij dat hij de grond onder zijn lijf voelt trillen. De stilte die kortstondig valt na het razen, zorgt ervoor dat hij even in balans met zichzelf is, maar dat is niet van lange duur. Daar begint namelijk het trillen van zijn ledematen, tegenwoordig een korte periode nadat hij ontwaakte. Zijn gedachten gaan alle kanten op, zijn demonen zijn meteen hard aan het werk om hem te overwinnen. Met bevende vingers zoekt hij in de linkerzak van zijn leren jas naar een laatste beetje kleingeld. Voor het schamele bedrag van vijftig eurocent kan hij gelukkig nog net een halve liter bemachtigen.

Als hij in de rij van de kassa bij de supermarkt staat, voelt hij de ogen van de mensen achter hem in zijn rug prikken. Zonder dat hij naar hun gezichten kijkt, kan hij hun minachtende blikken voelen. Omdat hij blijkbaar toch nog iets van schaamte voelt voor zijn trieste verschijning, houdt hij zoals gewoonlijk de schijn schoon door naar de inpaktafel te lopen en het blik zo goed als mogelijk te bedekken met cadeaupapier. Alsof het leven één groot feest is en hij de jarige van vandaag gaat verrassen met een halve liter bocht van de bovenste plank. Terwijl zijn gerimpelde hand naar de plakband reikt, stuit zijn blik op een zwarte agenda, die balanceert op het randje van de tafel. Louis Vuitton, hij is niet van gisteren. Het gevoel voor taxatie uit zijn vorige leven stelt vast dat dit een zeldzaam exemplaar is. De duistere stemmen in zijn hoofd fluisteren bedragen die hij omrekent in grammen coke, maar het laatste beetje van zijn fatsoen wint de discussie en hij kijkt om zich heen of hij de eigenaar nog kan traceren. Hij kan zich nog best goed voor de geest halen hoe de vrouw die voor hem aan de beurt was eruit zag, zij was zwart gekleed en ze had net zulke mooie zwarte krullen als zijn dochter. De troebelheid van zijn gedachten zorgt ervoor dat hij enkel een schelle kreet kan produceren als hij haar na wil roepen. De vrouw draait zich om en hij ziet dat zij vluchtig naar het meisje achter de sigarettenbalie kijkt. Ze wisselen de blik met elkaar die hij al veel vaker bij mensen heeft gezien. Hij herkent hem uit duizenden; het is de blik van medelijden. Zonder dat hij iets kan zeggen ontvangt hij de twee euro die de vrouw hem toestopt. “Koop daar maar iets lekkers van.” Ze maakt zich uit de voeten voordat hij erop in kan gaan. Hij draait zich om naar het meisje achter de balie, maar haar blik zegt de woorden die hij niet wil horen. Gepikeerd legt hij de agenda op de toonbank en hij wil wegstrompelen, maar het meisje kijkt hem argwanend aan en kan hem toch nog net wat woorden toeschuiven: “Daar krijg je echt geen pak peuken voor, vieze junk. Ga lekker ergens anders mensen lastigvallen. Je stinkt een uur in de wind.” Ze schuift hem zonder te kijken de agenda weer toe, hij draait zich om en vervolgt strompelend zijn weg van vandaag. Op naar een volgende supermarkt, op naar een volgende inpaktafel, op naar een volgende illusie.

De pesterige en denigrerende blikken, de minachtende opmerkingen en het gefluister van zijn omstanders heeft hij de afgelopen jaren leren wegslikken met sloten pils. Het geeft allemaal niet, hij weet zelf ook wel dat hij er absoluut niet meer mag en hoeft te zijn en dat de wereld hem tegenwoordig lever kwijt dan rijk is.

Naarmate de hoeveelheden alcohol in zijn lijf toenemen en hij het trillen steeds meer in bedwang kan houden, vertroebelen zijn gedachten meer en meer. Nog net gebruikt hij het laatste beetje capaciteit van zijn hersenen om in de agenda te kijken en toch het adres van de eigenaresse op te zoeken. Zijn mond valt open van verbazing als de letters als donderslag bij heldere hemel een geheel vormen in zijn hoofd: Mortemstraat 6. Zijn mondhoeken krullen om tot een voldane glimlach. Dit had hij niet verwacht.

De weg naar haar huis hoeft hij aan niemand te vragen. Voorheen nam hij zuinige slokken om ervoor te zorgen dat hij niet te vlug door zijn voorraad raakte, maar nu heeft hij een reden om met grote teugen en in een kort tijdsbestek de vier blikken leeg te drinken die hij van de twee euro heeft gekocht die de vrouw hem gaf. Bij iedere teug splijt voor hem de hemel meer en meer open. Al lopende kijk hij naar boven en ziet de donkere wolken in zijn hoofd en in de lucht langzaam verdwijnen. Hij ziet het schitterende van de bosjes en de bomen om hem heen, de bladeren dansen op het ritme van de ontstane muziek in zijn hoofd. Met de vertrapte schoenen al tikkende op de stenen danst hij op zijn eigen levensmuziek. Hij ziet haar in alle kinderen die hij om zich heen ziet en deze waarneming doet hem dansen te midden van het plein bij de supermarkt. Met de agenda in de ene hand en zijn pils in de andere, spreidt hij zijn armen richting de hemel als hij het adres bereikt heeft.

Langs het spoor, op niet veel verder dan een steenworp afstand van een prachtig in bloei staande weide, staat een vervallen boerderij. NIET BETREDEN, staat er op een vergeeld en omgekruld papier dat tegen de restanten van het raam is geplakt. Ook hier heeft de tand des tijds flink huisgehouden. Wie de boerderij toch binnen zal gaan, zal meteen een hand voor de mond slaan om de stank van rottend vlees te weren. Wie er oog voor heeft zal, als men naar buiten kijkt, twee verschijningen hand in hand over de weide zien wanen. Het zijn de schimmen van een verwaarloosde man en een klein meisje met krullen. Hun mondhoeken zijn omgekruld tot een glimlach.

Dit artikel delen?
Pin It
Ook gek op korte verhalen?
schrijfwedstrijd agenda

Wil je ons ook ontmoeten op de sociale media?

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018