Meedoen voor leden is gratis!
Schrijfwedstrijd De Zwarte Agenda
meedoen

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 1 mei t/m 20 juli 2018 (24.00 uur).

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Gespannen nam ze de telefoon op. “Hallo.” Maar er was geen antwoord. Niemand had zelfs opgehangen, er was nooit gebeld. Met een zucht legde Sam de telefoon terug op de hoorn. Ze bewoog haar vingers die verstijfd waren van spanning en ze tintelde met elke beweging.

Ze ging terug op de stoel zitten en bleef naar de telefoon kijken. Ze had hem echt horen overgaan. Was het de spanning? Sam besloot om er niet verder mee te zitten en ging verder met haar boek.

Sam was altijd Nederlands-docent geweest totdat ze van de dokter moest stoppen met haar werk. Nu had ze als hobby om de boeken die ze las te corrigeren op hun Nederlands. Ze had ook niet veel anders te doen. Ze pakte de blauwe bic-pen op en zette hem op het papier voor haar, maar deze gleed meteen tussen haar vingers vandaan.

Verrekte zweethanden. Ze schoof de stoel naar achteren, stond op, en liep naar de wasbak in de keuken. Ze waste haar handen en het water voelde heerlijk tegen haar klamme handen. Sam deed de kraan uit en terwijl ze met de doek haar handen droog maakte viel haar oog op iets dat niet thuishoorde.

Even was ze verstijfd. Wat had dit nou weer te betekenen? Ze legde de doek neer en verschoof de plant die op het aanrecht stond om het object beter te bekijken.

Onder het keukenraam, in het licht van de zon, lag achter twee kruidenplantjes een zwart boekje verscholen. Nee, het was een zwarte agenda. Op de kaft stond duidelijk het woord ‘agenda’ in gegrafeerd. Het leek wel alsof iemand het met de hand in had zitten krassen.

Ze pakte de agenda op met haar half droge handen. De kaft was niet synthetisch maar overduidelijk van leer gemaakt. Ze rook de geur zo sterk dat ze af vroeg hoe het haar nooit eerder was opgevallen. Misschien kwam het dat ze het nooit rook omdat de kruidenplantjes ervoor stonden.

Tactisch neer gelegd dus. En het keukenraam, die had ze zo vaak openstaan dat iemand de agenda er makkelijk neer had kunnen leggen zonder dat ze het door had. Het ding lag er ook al lang. Hij was helemaal opgedroogd door de zon.

Toch voelde het boekje vertrouwd in haar handen en deed de leren geur iets van herkenning bij haar oproepen. Maar dat was niet gek, het was een standaard agenda-formaat en ze had leren laarzen in de gang staan.

Terwijl Sam haar spanning helemaal vergeten was opende ze het boekje. Bijna alsof ze een breekbaar voorwerp in haar handen had. Op de eerste pagina stond in zwart inkt geschreven: ‘notities’. Het was dus origineel een notitie boekje geweest. Ze ging verder naar de tweede pagina.

Zondag 2 mei.’ Las ze in onhandig gekrabbel. Zondag 2 mei? Wanneer viel 2 mei voor het laatst op een zondag? Ze berekende handig uit dat het 7 jaar geleden was. Een notitie van 7 jaar geleden had ze nu voor haar. Ze ging verder met lezen.

Afspraak met Harold van Dam om 14:00.’ De naam kwam Sam erg bekend voor, ze kon het alleen niet plaatsen. Ze nam een minuut om er over na te denken toen het haar binnen schoot. Dat was haar ex vriend geweest!

Maar dit was overduidelijk niet haar handschrift en ze zou nooit zijn naam zo raar voluit neerzetten. Toch was het wel een mogelijkheid, het was immers 7 jaar geleden.

Sam bladerde verder in de agenda en las alles nauwkeurig, zonder iets over te slaan. Soms zaten er maanden tussen de volgende notities, die dan op tot twee weken achtereen volgde. Het ging helemaal door tot aan een jaar terug.

Ze was er achter gekomen dat de eigenaar Anna heette. Iemand, waarschijnlijk een vriendin, had namelijk een krabbel erin gezet. Verder viel het haar op dat ze iedereen die genoemd werd in de agenda kende.

Harold, haar ex vriend. Sonja, een oud klasgenote. Valentijn, met wie ze naar de sportschool ging. Ruud, een ex collega. Nick, nog een ex vriend. Een paar oud vrienden van haar. Ex collega’s en oud klasgenoten, ga zo maar door.

Nog een ding dat Sam opviel: iedereen die in de agenda stond had ze nu geen contact meer mee. En ze vond het erg raar dat ondanks Anna en zij veel gemeenschappelijke vrienden hadden, ze elkaar nooit hadden ontmoet.

Of dat was juist het geval. Misschien had Sam Anna wel ontmoet, was ze hier langs gekomen en haar agenda vergeten. Maar waarom herinnerde Sam zich niemand met de naam Anna?

Ze vreesde dat ze weer last had van haar geheugenverlies. Dat had ze al heel lang, dat ze soms hele stukken uit haar geheugen kwijt raakte. Dan kon ze zich vergeten wat ze de week ervoor had gedaan. Het bracht haar wel vaker in problemen.

Sam sloeg de laatste pagina om. Een foto van twee mensen. Toen het tot haar doordrong wat er op de foto stond liet ze uit schrik de agenda vallen. Verschrikt keek ze naar de agenda, die opengeslagen op de grond was beland.

Voorzichtig pakte ze de agenda op, bang dat de foto opeens zou verdwijnen. Ze bladerde terug naar de laatste pagina en liet haar vinger glijden over de foto. Het was echt.

Sam stond op de foto, naast een onbekende man. Breed lachend met een hand in haar heup en haar haar zat los en warrig. Zo zou ze nooit poseren voor een foto, zo losjes. Sam altijd had dezelfde pose, een klein glimlachje zonder tanden. En ze zou nooit de deur uitgaan met haar zoals dat! Ze was daar veel te keurig voor.

Dit was zij niet. Nee, dit was een totaal andere Sam. Misschien had ze drank op? Maar de foto was overdag gemaakt en zij was geen dag drinker. Ze zocht naar een antwoord in de omschrijving onderin, maar die gaf haar alleen maar meer vragen.

Naar de kermis met Joey!’ Joey? Sam kende helemaal geen Joey. En ze kon zich deze dag, die genoteerd stond als woensdag 4 april, niet herinneren. Dit jaar was dat. Één maand geleden. Weer een week die was verloren door haar geheugenverlies.

Ze probeerde er een simpel antwoord voor te bedenken. Maar alles wat ze zich bedacht, was niet logisch. Een stalker? Iemand die haar identiteit stal? Een tweelingzus? Of...

Het antwoord was al die tijd zo duidelijk geweest. Een waarheid die ze niet kon accepteren. Het was onmogelijk. Dit overkwam haar niet, ze was altijd zo normaal geweest. Maar door die verdomde zwarte agenda moest ze nu de waarheid wel onder ogen zien.

Verloren liet ze zich in de stoel vallen. Zachtjes begon ze te snikken. Iedereen had haar gewaarschuwd. Het kwam nou eenmaal bij mensen zoals Sam voor. Het was de reden waarom ze moest stoppen met werken van de dokter. Het was niet eerlijk.

Dit artikel delen?
Pin It
Ook gek op korte verhalen?
schrijfwedstrijd agenda

Wil je ons ook ontmoeten op de sociale media?

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018