Meedoen voor leden is gratis!
Schrijfwedstrijd De Zwarte Agenda
meedoen

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 1 mei t/m 20 juli 2018 (24.00 uur).

Gebruikerswaardering: 2 / 5

Ster actiefSter actiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Haar huis had zich inmiddels gevuld met de bloemige geur die door de overdadig aanwezige boeketten werd afgegeven.  Ze houdt van bloemen, maar deze gelegenheid had ze graag aan zich voorbij laten gaan. Ze kon niet genieten van de weelderige kleuren en geuren in haar huis, ondanks dat ze er voor had gekozen om ze niet achter te laten bij het crematorium. Ergens voelde ze hiermee nog een soort van verbondenheid met Max.

Ze liep doelloos naar de slaapkamer en zag zijn pakken in zijn kleding kast hangen. Ze wist dat ze dat allemaal moest gaan opruimen., maar nu nog niet. Ze pakte een colbert vast en trok het naar zich toe, rook eraan en liet haar tranen de vrije loop met haar gezicht in de mouw. Dit pak had hij aangehad tijdens hun 25 jarig huwelijksfeest. De herinneringen schoten als flitsen door haar hoofd. Terwijl ze haar tranen probeerde te drogen, viel haar oog op een laptop tas in de hoek van de kast. Max had niet eens een laptop. Haar nieuwsgierigheid overheerste haar verdriet en voorzichtig pakte ze de tas uit de kast. Ze ging op het bed zitten en ritste ze de tas open. Vol verbazing zag ze de verschillende papieren die in de tas verborgen waren. Rekeningen van hotels en restaurants, van een juwelier. Juwelier? Wat heeft  hij gekocht dan? Op de factuur stond geschreven dat er een gouden armband is gekocht met een ‘closed for ever’ schakel. Heeft ze een armband van hem gekregen? Niet dat ze zich kon herinneren. Misschien ligt het ergens verstopt, omdat hij deze nog aan  haar wilde geven. Ze keek naar de datum, twee jaar geleden? Hoe kan dat nou? Dan had hij hem toch allang aan haar kunnen geven? Ze raakte een beetje opgewonden en voelde met haar hand wat er nog meer in de tas zat. Een agenda. Een zwarte agenda. Wat raar, Max noteerde al zijn afspraken altijd in zijn smartphone. Wat moest hij nou met een agenda? Ze maakte het drukkertje van de agenda los en deed hem open,  er viel gelijk een foto uit. Een foto van een jonge vrouw. Enige minuten lang zat ze naar de vrouw op de foto te staren. Wie is deze vrouw? Was ze vandaag ook in de aula? Op de achterkant stond niets. Voorzichtig begon ze te bladeren in de agenda. De persoonsgegevens waren niet ingevuld. De dagen waren leeg. Bladzijde voor bladzijde ging ze de agenda door. Daar! Bij 15 april stond de naam van een hotel. Hetzelfde hotel waarvan er een  rekening in de tas zat. Ze pakte de rekening erbij en door haar tranen heen zag ze dezelfde datum op de rekening staan, 15 april. Het verwarde haar.  Ze voelde de tranen weer opkomen maar ze wist niet of het tranen van verdriet waren of tranen van woede. Dit kon ze er nu even niet bij hebben, maar ze kon het ook niet negeren. Ze bedacht zich dat Max dit voor een vriend of een collega in bewaring hield, dat was de enige verklaarbare reden. Met dat gevoel bladerde ze verder door de agenda. Er zat een klein cadeaulabel in met daarop geschreven ‘voor mijn liefste Max’.  Een gevoel van onmacht overmande haar, alsof ze door de grond zakte. Haar hele wereld stortte opnieuw in. Had haar Max een affaire? Was er een andere vrouw in zijn leven waar zij niets van wist? Wie was die vrouw? Wat moest ze van Max? Hoe lang was dit al aan de gang? Allerlei vragen spookten door haar hoofd. Uit woede gooide ze de agenda naar de andere kant van de kamer met de papieren uit de laptop tas en de tas zelf er achteraan. 

Ze schrok van de bel. Ze liep de trap af naar de voordeur waar een jongeman van een jaar of achttien haar bezorgd aankeek. “Sorry dat ik u stoor mevrouw” zei hij voorzichtig, “maar ik kom iets ophalen van mijn vader”. Ze keek hem verbaasd aan “Je vader, wie is je vader dan?”  vroeg ze geïrriteerd. De jongen weifelde even en terwijl hij naar de grond keek zei hij dat zijn vader op hetzelfde kantoor werkt als Max en dat Max voor zijn vader een zwarte agenda in bewaring hield. Zijn vader wilde deze graag terug. Ze keek de jongen  streng aan en zei dat ze niets wist van een zwarte agenda. Dat Max net dood is en dat ze zijn spullen nog niet heeft uitgezocht. Als ze een zwarte agenda tegenkomt, zal ze hem apart houden. Dat hij over een paar weken maar weer eens terug moet komen om te horen of ze hem gevonden heeft. Daarop deed ze deur voor de neus van de jongen dicht. Wat denkt hij wel, op de dag dat Max is gecremeerd al gelijk spullen opeisen? Stelletje aasgieren!

Overmand door emoties liep ze weer naar boven naar de slaapkamer en pakte alle spullen uit de laptoptas, die ze eerder in een hoek had gegooid, weer bij elkaar en begon het te sorteren op datum. Het oudste is van bijna drie jaar geleden. “Van welk jaar is de agenda eigenlijk?” bedacht ze ineens.  Hmm, van twee jaar geleden. Ze kon niets recents vinden. Ze begon weer te bladeren in de agenda en kwam na 15 april nog een paar notities tegen van hotels, waarvan ook een rekening in de tas zat. Ze pakte haar smartphone en zocht in haar agenda deze data op. Dat is vreemd, op 15 april was zij met Max in Amsterdam. Op de andere data was zij ook samen. Tijdens het bladeren in de agenda kwam ze nog een foto tegen. Op deze foto staat de vrouw die ook op de andere foto staat, samen met een man. Ze keek nog een keer naar de foto van de jonge vrouw, maar herkende haar echt niet. Er waren vandaag ook zoveel mensen bij de crematie dat ze niet met zekerheid kon zeggen of deze vrouw er wel of niet bij was. De man kwam haar wel bekend voor, maar ze kon even niet plaatsen waar ze hem van kent.  “Zal dat vader van die jongen zijn?” dacht ze. Op de achterkant van de foto staat een datum. Ze zocht de datum op in de agenda en  daar stond weer een hotel afspraak bij. De rekening van deze datum lag op het bed. Deze stond op naam van Max. Ze snapte er niets van. Net toen ze de agenda wilde wegleggen zag ze in een vakje van de omslag een envelop zitten met daarin een identiteitsbewijs, een bankpas  en een briefje van Max. Op de ID kaart zag ze een pasfoto van de man die ook op de andere foto staat met de persoonsgegevens van Max. Langzaam begon het dagen. Deze man heeft de identiteit van Max gebruikt en Max is daar achter gekomen. Dat kan niet anders.  Op het briefje had Max geschreven “Deze bankpas is van een rekening welke ik speciaal voor jou heb geopend. Voor jou en niemand anders. Gebruik het wanneer je het nodig hebt.” Onderaan het briefje had hij een code geschreven.

Opgelucht, verward, verontwaardigd en verdrietig stopte ze de envelop  met inhoud in haar vestzak en deed de agenda en alle papieren weer in de tas. Voor  als de jongen weer komt.

Beneden liep ze naar het boeket witte rozen dat ze voor de crematie van Max besteld had. Met een diepe teug snoof ze de geur van de bloemen op en hield het even vast. Ze genoot, heel even.

Dit artikel delen?
Pin It
Tijd voor een column?
schrijfwedstrijd agenda

Wil je ons ook ontmoeten op de sociale media?

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018