zaterdagavond

KLIK HIER VOOR HET GRATIS TOEVOEGEN VAN EEN VERHAAL!

Alleen voor leden! (lid worden is gratis)
Wil je een meedoen aan onze schrijfwedstrijd en een verhaal inzenden? We publiceren nieuwe verhalen in volgorde van binnenkomst, maar controleren eerst. Je verhaal is dus niet gelijk te zien! 

Een verhaal toevoegen?

Eerst inloggen!


Toelichting bij het toevoegen van een verhaal:
  • Vul bij 'Titel' een titel in
  • Voeg je tekst toe in het tekstblok en bewerk de tekst desgewenst.
  • Meer invullen is niet noodzakelijk. Klik alleen nog op--> Opslaan. We controleren eerst dus het kan enige tijd duren voor publicatie zal plaatsvinden.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 
Peter werkte als hulpkok in een restaurant aan zee. Ze hadden net de laatste klanten bediend en dronken een afzakkertje met de collega’s. Voordat Peter naar huis ging, zou hij om een hapje gaan in het frietkot. Hij nam afscheid van zijn baas die op het punt stond om de zaak te sluiten. Peter nam zijn fiets en stopte onderweg naar zijn appartement aan frituur 't Hazegras.

Peter had altijd een hongertje na het werk, het sporten of tijdens een festival. Ofwel had hij een pint in zijn hand ofwel iets om te smullen. Peter was een goedlachse bourgondiër: klein en gezet van postuur, kortom de vriendelijkheid zelve. Zoals zo vaak na de late shift ging Peter om zijn favoriete snack naar de frituur, waar ze hem er maar al te goed kenden.

Het is begin juni en Peter heeft een fix bedrag in cash gekregen als voorschot op zijn wedde want hij is van plan om een mooi cadeau voor zijn petekind, die volgende woensdag jarig is, te kopen. Zo hoeft Peter geen geld af te halen en dat is weer een zorg minder de volgende week. Hij heeft iets groots en moois in gedachten, zijn petekind is alles voor hem.

Tegen de tijd dat Peter zijn bakje friet en curryworst op had was het al behoorlijk donker, hij was op weg naar zijn appartement enkele kilometers verder. Peter nam zijn blikje bier en spoelde de laatste restjes van zijn snack door. Daarop nam hij zijn fiets en vervolgde zijn weg langs het park. Nog nagenietend van de drukke avond op het werk zong Peter een deuntje van The Beatles. Zo goed als het kon reed hij verder, alles leek tip top naar wens te gaan, straks was hij thuis en kon hij eens goed uitrusten want de volgende dag had hij weer de late shift.

Het fietspad langs het Maria Hendrikapark was pikdonker en Peter had moeite om te zien waar hij reed. Enigszins door de drank aangeschoten bolde hij lichtjes zwalkend over het fietspad. Heel even dacht Peter schimmen te zien op een honderd meter voor zich. Het zal een illusie geweest zijn moet Peter gedacht hebben en hij reed verder terwijl hij luidkeels zong: “when i get to the bottom i go back to the top...” Over een kwartier zou Peter aan zijn appartement aankomen en dan kon hij zijn roes uitslapen.

Ik ken Peter al van toen hij een kleine jongen was, we groeiden op in hetzelfde dorp. Hij was een opgewekte en vrolijke gast, altijd in voor een grapje en paraat als helpende hand. We hebben samen in de jeugdbeweging gezeten en later in een recreatieve volleybalploeg. Peter was spelverdeler en ik was libero. Ik was een zevental jaar geleden gestopt met spelen wegens overbelasting van mijn knieën, zo zag ik Peter maar sporadisch meer: op een festival of op café. Daardoor raakte dit verhaal mij.

Ondanks zijn gezangen hoorde Peter plotseling een geritsel in het dichte struikgewas. Totaal uit het niks moet er iemand uit het struikgewas opgedoken zijn, een tel later voelde hij een dreun op zijn achterhoofd en viel hij bewusteloos op de grond. Geen idee wat zich dat moment allemaal afspeelde, het ging allemaal zo snel, niemand had het zien gebeuren. Als een dief in de nacht sloeg het noodlot toe, op een steenworp van zijn thuis lag Peter bloedend op het fietspad.

De volgende dag zag ik Bob in het café, ik was een aperitiefje gaan drinken. Bob vertelde me dat de politie hem gecontacteerd had om iemand te identificeren die hij misschien kende. De hulpdiensten hadden een jongeman, met een levensbedreigende hoofdwonde in het ziekenhuis binnengebracht. Omdat zijn portefeuille en telefoon verdwenen waren, kond de politie niet direct achterhalen om wie het ging. Aan de hand van foto’s vroegen ze aan Bob of hij de gewonde niet kende; het bleek om Peter te gaan. Bob vertelde dat de foto’s er niet fraai uitzagen. In het café weerklonk David Bowie met “Never Getting Old”.
Pin It

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen