zaterdagavond

KLIK HIER VOOR HET GRATIS TOEVOEGEN VAN EEN VERHAAL!

Alleen voor leden! (lid worden is gratis)
Wil je een meedoen aan onze schrijfwedstrijd en een verhaal inzenden? We publiceren nieuwe verhalen in volgorde van binnenkomst, maar controleren eerst. Je verhaal is dus niet gelijk te zien! 

Een verhaal toevoegen?

Eerst inloggen!


Toelichting bij het toevoegen van een verhaal:
  • Vul bij 'Titel' een titel in
  • Voeg je tekst toe in het tekstblok en bewerk de tekst desgewenst.
  • Meer invullen is niet noodzakelijk. Klik alleen nog op--> Opslaan. We controleren eerst dus het kan enige tijd duren voor publicatie zal plaatsvinden.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 
Die avond begon Dirk te vermoeden dat hij overleden was toen er na zijn spitsvondige uiteenzetting over migranten en de slabakkende economie geen reactie kwam van zijn tafelgenoten.
Slechts heel even was hij met stomheid geslagen. Toen er vervolgens ook niemand aan zijn vinger wilde trekken, was het voor Dirk echter zonneklaar: hij was zo dood als een pier.
Dat verklaarde meteen ook waarom er al de hele avond saaie klassieke muziek weerklonk en er enkel croissants met tapas te eten waren: dit was geen gezellige soiree op zaterdagavond, dit was een wake!

Zijn wake!

Dirk keek het sjieke gezelschap één voor één recht in de ogen, maar hun blik leek dwars door hem heen te gaan. Hij vroeg zich af hoelang het geleden zou zijn dat hij gestorven was en hoe.
Erg lang kon het onmogelijk zijn: aan de terneergeslagen sfeer te oordelen lag zijn verlijden hen nog behoorlijk vers in het geheugen.
Arme zielen, dacht Dirk, terwijl hij met zijn vork een olijf probeerde te spietsen. Hij voelde zich enerzijds schuldig dat hij de oorzaak was van de deprimerende sfeer, maar anderzijds deed het hem ook wel deugd dat zijn vrienden zo aangedaan waren door zijn dood.
Hij keek begrijpend naar Norbert die stiller was dan gewoonlijk en Jeanine had hij nog nooit eerder gezien in die zwarte jurk. En daar vanaf nu de herinnering aan hem aan die jurk kleefde, zou het waarschijnlijk ook meteen de laatste keer zijn dat ze hem aanhad.
Het ontroerde Dirk dat Rudy zijn emoties probeerde te verbergen achter een donkere bril, hoewel hij daar slechts gedeeltelijk in slaagde door zijn loopneus. Hij zou het vast weer aan zijn pollenallergie wijten, de arme stakkerd.

Dirk schoof zijn stoel naar achteren en verliet de tafel, de fles Chardonnay onbeschaamd met zich meenemend. Zijn vrienden hadden zijn heengaan duidelijk nog niet ten volle kunnen verwerken. En hij had zelf ook even tijd nodig om na te denken.
Hoe zou hij overleden zijn? Hoe zou de begrafenis zijn geweest – of was hij gecremeerd? – en hoeveel volk zou er op de dienst zijn verschenen? Was er veel gehuild? Wie had de muziek gekozen en op welk nummer zou hij de kerk uitgedragen zijn?

Dirk wandelde naar de tuin en schopte zijn zwarte gelakte schoenen uit. Hij maakte zijn das los, ontknoopte zijn hemd en liet zijn broek tot op zijn enkels zakken.
Als dit dood zijn is, dan kan ik er maar beter van profiteren, dacht Dirk. Hij had altijd al eens willen naaktzwemmen in het zwembad van Gaston en Juliette, maar een natuurlijke schroom had hem daar steeds van weerhouden.
Het zwembad was feeëriek omzoomd met kaarsjes en prachtige bloemen. Nu zijn lichaam tot het astrale behoorde en er geen lichamelijke bezwaren meer waren, zag Dirk zijn kans schoon en met enkel het heldere maanlicht als stille getuige dook hij zonder schroom het zwembad in.

Toen ze de volgende ochtend het naakte lichaam van Dirk vonden op de bodem van het lege zwembad had nog niemand hem al echt gemist. Het bloed dat uit de hoofdwonde had gesijpeld was gestold en maakte dat de zwembadschoonmaker opnieuw van voor af aan kon beginnen.

De vrienden van Dirk besloten dat ze die avond ter ere van zijn nagedachtenis een wake in het huis van Gaston en Juliette zouden houden.
Tegen de schemer verschenen ze één voor één op de afspraak.
Norbert was zichtbaar heftig aangedaan door het besef dat het leven aan een zijden draadje hing. Jeanine droeg voor de gelegenheid een nieuwe zwarte jurk en terwijl Gaston de croissants voor de koffietafel had gehaald, hadden Juliette en Rudy het lege zwembad waarin Dirk was verongelukt versierd met kaarsjes en bloemen. Geen van allen kreeg een hap door z'n keel.
Achteraf bezwoer iedereen dat ze de aanwezigheid van Dirk tijdens het afscheidsdiner levensecht hadden aangevoeld.
Dirk zelf begon die avond pas te vermoeden dat hij overleden was toen er na zijn spitsvondige uiteenzetting over migranten en de slabakkende economie geen reactie kwam van zijn tafelgenoten...
Pin It

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen