zaterdagavond

KLIK HIER VOOR HET GRATIS TOEVOEGEN VAN EEN VERHAAL!

Alleen voor leden! (lid worden is gratis)
Wil je een meedoen aan onze schrijfwedstrijd en een verhaal inzenden? We publiceren nieuwe verhalen in volgorde van binnenkomst, maar controleren eerst. Je verhaal is dus niet gelijk te zien! 

Een verhaal toevoegen?

Eerst inloggen!


Toelichting bij het toevoegen van een verhaal:
  • Vul bij 'Titel' een titel in
  • Voeg je tekst toe in het tekstblok en bewerk de tekst desgewenst.
  • Meer invullen is niet noodzakelijk. Klik alleen nog op--> Opslaan. We controleren eerst dus het kan enige tijd duren voor publicatie zal plaatsvinden.

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief
 
Ik heb verloren

Leven de Liefde en Liefde het leven! Het wordt hard geroepen in een vreemde taal die ik niet kan verstaan.

Het is hier donker, dampend en rokerig. Deze plek is niet alleen in deze staat op zaterdag avonden. Het is altijd zo. Ik ken het niet anders. Een bijzondere plek. Het is niet bijzonder fijn of bijzonder mooi. Maar als ik hier kom en er ben staat de tijd stil, de klok stopt met tikken , de aarde draait even niet meer rond. Er ontstaat ruimte...

Ruimte voor het oude en herkenbare gevoel. Die periode die ik zo vaak afspeel in mijn gedachte. Steeds opnieuw en opnieuw. Als ik op deze plek ben komt de het weer tot leven. Het hart van de herinneringen begint weer te bonken en het bloed begint weer te stromen.

Op de plek waar het elke avond zaterdagavond is.

Helaas blijft niets hetzelfde in het leven. Alles is in beweging en alles veranderd. Hier is niets tegen te doen. Hoe hard je rent, hoe hard je of hoe hard je vlucht. De werkelijkheid haalt je in en komt altijd onverwacht als een boemerang terug. Soms komt de klap harder en pijnlijker terug dan de andere keren.

Dan lig je daar op de grond met een blauw oog en gekneusde ribben. Je hoort het al aan komen. De stappen klinken oorverdovend. Het torent boven je uit als een grote zwarte, breed geschouderde gedaante genaamd Acceptatie.

Altijd die keuze. Vluchten of accepteren en na die keuze altijd die pijn, blauwe oog en gekneusde ribben. Althans bij mij. Ik heb nog nooit gekozen voor acceptatie want het is groot, zwart, eng en sterk.

Dan word ik bang en vlucht.

De herinneringen zijn niet hetzelfde als de huidige tijd, zoals een herinnering ook betaamd. Het hart klopt, het bloed stroomt en de longen vullen zich met lucht.

Op de plek waar het elke avond zaterdagavond is.

Maar de ziel is eruit, de kern is weg en mijn liefde mist.

In de herinnering is de ziel nog volop aanwezig. In de huidige tijd is deze weggegaan, verloren gegaan door de tijd heen. De tijd die even stopt.

Op de plek waar het elke avond zaterdagavond is.

Ik mis je en heb je verloren.
Pin It

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen