Loading...
Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Winnaars schrijfwedstrijd 'Magie en Tovenaars' bekend!

Van 25 februari t/m 25 april 2019 organiseerde uitgeverij Keytree in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd in het genre Fantasy met als thema: Magie en tovenaars. Voor deze wedstrijd ontvingen we bijna 90 verhalen.

Meer dan 80 (een aantal verhalen voldeed niet aan de voorwaarden) leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen hebben we mogen ontvangen. Bij dezen bedanken we iedereen die één of meerdere verhalen heeft ingestuurd!

De winnaar van het openingsverhaal en het boekenpakket is:

Steven Standaert met het verhaal Welp

Benieuwd of jouw verhaal in de bundel wordt opgenomen? Lees gauw verder!

Alle verhalen/auteurs voor de bundel (in willekeurige volgorde):

Steven Standaert : Welp

KT Sterling: het geheime verlangen van de tovenaar

Ellen Kusters: Wichard en Arnoldus

Petra van Engelenburcht: Magie

Tara Bakker: Ontheemd

Reinder Veelinx: Vlak voor de zoveelste zondvloed

Claudia Heijnen: Sneeuwvogel

Cindy Hovins: ook heksen maken foutjes

Nicole Houkes: Keria, de Donaktovernares

Marco Stroo: Vuurstormen

Edith E: Ik, de simpele geest van het Magische Boeck der leevensvraagstukken

Jorrit Stelma: En voor mijn volgende truc

Erik van der Velden: Het geheim van de bovenkamer

Hans van den Berg: De magiër

Emmelie Arents: De simulatie

Michelle Arts: Vogelvrij

Roos Vroonhof: Jachtseizoen

Anke van der Meer: De laatste reis

Pepijn Vissers: Toverraad en Traditie

Alain de Kinder: Quovadis

Morrigan Capall: Ravenheer

JN Martina: De grote bloedoorlog

Roelof Ham: Windruiter

Mark Tamminga: Het wisselhuis

Olga Ponjee: De uitverkorene

Jane Barnaby: Het perfecte slachtoffer

Arno Berendts: Merlijn komt los

Hasan Habibovic: Schaduwwezens

Renata R: Bergera en de vloek van van Arendus

Melanie Steentjes: Brandend oordeel

Nakita Veltman: Wrok

Jan Sebrechts: Zwarte zielen

Kees Scheurwater: De balans

Ben Blom: Echte vrienden

Jens van Neyghem: Magie van papier

Sarah Lenaars: Het meisje in de spiegel

Emsie Max: Als de maan verdwijnt

Yvonne Sonke: De hologrammen van Remuko

Selah Schonewille: De kleur van de bliksem

Annette Akkerman: De wonderlijke verdwijning van een schrijversblok

Magriet Spijker: Harde aarde en dansende vuurvliegjes

Liesbeth Jochemsen: De poppenjongen

Sandy Stokkel: Een bijzondere gave

Ans de Haan: De ontmoeting

Ido Venhuizen: De patstelling

Miranda Weernink: Voorzichtig

Frans van der Eem: De spreukendief

Eveline Boonstra: De Duistere Koets

Johan Tode: De vernietiging

Felicia Trenning: Timotheus


We feliciteren de winnaar van het boekenpakket en alle schrijvers waarvan het verhaal zal worden opgenomen in de bundel.


Na verschijning zal de bundel te koop zijn in elke boekenwinkel in België en Nederland.

Meer informatie over de verschijningsdatum etc. zal t.z.t. te vinden zijn op de website van Keytree.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Zwarte zielen

Elohim staarde verveeld naar de wereld. Zijn tanden knarsten op zijn pen.
Het was niet eerlijk.

“Elohim!”
Hij schrok op. Zijn pen knapte en besmeurde zijn blauwe lippen met rode inkt. “H... Het spijt me, meester …,” zei Elohim terwijl de inkt van zijn lippen drupten, “Ik ... ik was even afgeleid.”

Een plotse windvlaag suisde door zijn oren terwijl een goudkleurige bliksemslag als een zweep rakelings langs hem heen vloog en met een felle klets op zijn tafel uiteen spatte. Kleine wolkjes rook krulden op van zijn bureautafel en keerden langzaam terug naar de ogen van meester Zeus.

“Stop met dromen!” donderde meester Zeus. Zijn gouden aura trilde van opwinding rondom zijn hoofd. “Laat het dromen over aan de hogere kleuren.”

Elohims bleke huid werd rood van woede. Zijn pekzwarte ogen staarden zijn meester uitdagend aan. Maar de woorden, die heel zijn leven tot treurens toe in hem gedrild waren, beteugelden hem. Zijn passie, zijn drang tot verandering, was een plaag. Hij herpakte zich, slikte en wierp zijn blik ten gronde. “Jawel, meester,” zei hij.

Meester Zeus knikte tevreden. “Vertel eens, nu ik je aandacht heb, wat zijn de vier kleuren van de ziel?”

Een basisvraag. Alsof zijn zogenaamde minderwaardigheid meteen betekende dat hij dom was.

“Zwart, vo…” Een vonk zweepte nogmaals langsheen zijn oren. Elohim sprong verschrikt op.

“In volgorde van superioriteit!” donderde Zeus.

“G… goud,” stamelde Elohim, “de kleur van licht en donker.”

Angstig wierp hij een blik omhoog naar zijn leraar. Hij zag de gouden vlammen van diens ziel naar hem lonken. Het koste hem al zijn zelfbeheersing om hem niet hier en nu leeg te drinken. Hij slikte en verdrong zijn dorst.

“Zilver,” vervolgde hij, “kleur van kracht en macht. Brons, de kleur van materie en standvastigheid.”

“En de laagste kleur, de miezerigste kleur der zielen?” bromde de meester.

“Zwart,” zei Elohim zacht. Zich plots erg bewust van zijn donkere aura, “de kleur van consumptie en verandering.”
Een gemene sneer verscheen op het aangezicht van Zeus. De god knikte en draaide zich om. Een felle lichtflits kraakte aan de hemel terwijl hij zijn krijt aan het bord zette.

Het was niet eerlijk, dacht Elohim nogmaals, zijn aandacht terug dwalend naar het raam. Het was niet eerlijk dat hij gekleineerd werd enkel en alleen maar omwille van de zwarte kleur van zijn ziel terwijl hij zijn plek verdiend had met bloed, zweet en tranen. Vooral bloed. Dat was zijn specialiteit.

 

Die middag zat Elohim, zoals zo vaak, alleen op zijn vaste plekje op het dak van de wereld en staarde naar het kleurenpalet aan goddelijke zielen dwalend op het plein onder hem. Hier was hij veilig. Weg van de bullebakken en de elitaire snobs.

Zijn blik ving Anhur. Een bullebak. Dommer dan een pixie en met een passie voor vernieling. Maar hij had een bronzen ziel en was enkel daarom meer dan hem. Elohims koolzwarten ogen volgde de jonge god als een wolf die een lam volgt. Honger raasde door zijn lijf. De onstilbare drang tot verandering.

De herinnering aan het eeuwige gepest van de zilveren. De fysieke mishandelingen van de bronzen. De gouden, die deden of hij niet bestond… Hij balde zijn knokkels. Zijn vingers borend in zijn vel tot het zwarte levenssap van zijn ziel er uit stroomde.

Hij staarde naar de fijne zwarte striemen. Honger … Zijn blik dwaalde terug naar Anhur. Hij strekte zijn handen en de fijne zwarte striemen levenssap kronkelden voorwaards.

Als kleine onzichtbare schaduwen kropen ze langsheen de muren van het schoolgebouw op Anhur af. Voorzichtig liet hij ze likken aan Anhur bronzen ziel. Slechts een klein hapje, niemand zou het merken. Het koste hem alle moeite van de wereld om de god niet volledig te verschalken. Ze moesten eens weten hoe sterk hij was… Ze zouden hem vernietigen. Verwringen in zichzelf tot hij niet meer was dan een zwarte bol oneindige massa en duisternis. Het zou niet de eerste keer zijn. Het was niet voor niets dat zijn aura zo zeldzaam was. Het was zijn soort, zijn kleur, die al het leven geschapen had. Hij was de god van verandering. De god van leven. En toch werden zijn ras behandeld als een paria. Het was niet eerlijk… Langzaam loste hij Anhur ziel. Het godje merkte er niets van, badend in zijn overdaad aan zielsap. Zijn aura nog steeds badend in een bronzen licht.

Elohim voelde het licht van de bronzen ziel vermengen met zijn eigen antilicht. Boetserend, malend en kauwend verwrong hij de bronzen macht. De grijze rook begon te stollen. Biopap vormde zich. En langzaam maar zeker de vorm van een witte duif.

Elohim staarde naar het dier en streelde vervolgens diens hoofdje.

“Het is niet eerlijk, schoonheid,” mompelde hij.

“Waarom zou jij een minderwaardig wezen zijn? Omdat je zielloos bent? Omdat je geen aura hebt? Omdat je sterfelijk bent?”

De duif keek hem nieuwsgierig aan en koerde.

Het was verboden wat Elohim deed. Als een van zijn meerderen hem zou zien, zou merken hoe hij het sap van zijn medestudenten omvormde tot leven … Bullebakken waren het. Elitaire snobs in doodsangst voor een kracht die ze niet beheersten.

“Je bent meer dan eender wie van hen,” mompelde Elohim tot de duif. “Je mag dan sterfelijk zijn. Jij kan je voortplanten. Herscheppen wat je bent. Evolueren, veranderen. Groeien!” Die oude statische goddelijke gedrochten begrepen er niets van. Geobsedeerd door hun eigen oneindigheid. Hun eigen statische zijn. Elohim klemde zijn tanden.

Hij voelde de woede in hem opborrelen. De onweerstaanbare drang tot verandering, tot consumptie. Hij verdrong het stemmetje in zijn hoofd. De stem die hem gedweeheid gebood.

Hij grijnsde. Het moment was nu, besefte hij. Hij kon nog era’s blijven dromen, blijven mokken. Maar verandering kan enkel nu. Het was tijd dat hij zijn ware aard liet gelden. Hij kon en zou alles beter maken. Een wereld zonder kleuren. Een wereld waarin niemand iets was, en dus iedereen gelijk was. Een wereld van groei; van leven.

Elohim opende zijn ziel, en begon te vreten. Hij voelde de angst in de ziel van zijn broeders wanneer ze eindelijk beseften wat hij deed. Te laat. Hun zielen braken, verdraaiden, vervormden. Hun koude schreeuwen scheurden door zijn lijf en verstomden tot een zachte zucht.  Een voor een vernietigde hij hen en herschiep hen in hun organisch spiegelbeeld. Een god, in alle opzichten die er echt toe deden, maar zonder ziel en zonder macht. Levend: zielloos en sterfelijk. Van god tot mens. Oneindigheid tot leven.

Hij schiep een wereld zonder kleuren, zonder ware macht, en zonder eeuwigheid.
Hij grijnsde en liet de duif vliegen. Vanaf nu enkel vrede en gelijkheid, dacht Elohim voor hij voor altijd het heelal de rug toekeerde.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 38

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief