Loading...
Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Winnaars schrijfwedstrijd 'Magie en Tovenaars' bekend!

Van 25 februari t/m 25 april 2019 organiseerde uitgeverij Keytree in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd in het genre Fantasy met als thema: Magie en tovenaars. Voor deze wedstrijd ontvingen we bijna 90 verhalen.

Meer dan 80 (een aantal verhalen voldeed niet aan de voorwaarden) leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen hebben we mogen ontvangen. Bij dezen bedanken we iedereen die één of meerdere verhalen heeft ingestuurd!

De winnaar van het openingsverhaal en het boekenpakket is:

Steven Standaert met het verhaal Welp

Benieuwd of jouw verhaal in de bundel wordt opgenomen? Lees gauw verder!

Alle verhalen/auteurs voor de bundel (in willekeurige volgorde):

Steven Standaert : Welp

KT Sterling: het geheime verlangen van de tovenaar

Ellen Kusters: Wichard en Arnoldus

Petra van Engelenburcht: Magie

Tara Bakker: Ontheemd

Reinder Veelinx: Vlak voor de zoveelste zondvloed

Claudia Heijnen: Sneeuwvogel

Cindy Hovins: ook heksen maken foutjes

Nicole Houkes: Keria, de Donaktovernares

Marco Stroo: Vuurstormen

Edith E: Ik, de simpele geest van het Magische Boeck der leevensvraagstukken

Jorrit Stelma: En voor mijn volgende truc

Erik van der Velden: Het geheim van de bovenkamer

Hans van den Berg: De magiër

Emmelie Arents: De simulatie

Michelle Arts: Vogelvrij

Roos Vroonhof: Jachtseizoen

Anke van der Meer: De laatste reis

Pepijn Vissers: Toverraad en Traditie

Alain de Kinder: Quovadis

Morrigan Capall: Ravenheer

JN Martina: De grote bloedoorlog

Roelof Ham: Windruiter

Mark Tamminga: Het wisselhuis

Olga Ponjee: De uitverkorene

Jane Barnaby: Het perfecte slachtoffer

Arno Berendts: Merlijn komt los

Hasan Habibovic: Schaduwwezens

Renata R: Bergera en de vloek van van Arendus

Melanie Steentjes: Brandend oordeel

Nakita Veltman: Wrok

Jan Sebrechts: Zwarte zielen

Kees Scheurwater: De balans

Ben Blom: Echte vrienden

Jens van Neyghem: Magie van papier

Sarah Lenaars: Het meisje in de spiegel

Emsie Max: Als de maan verdwijnt

Yvonne Sonke: De hologrammen van Remuko

Selah Schonewille: De kleur van de bliksem

Annette Akkerman: De wonderlijke verdwijning van een schrijversblok

Magriet Spijker: Harde aarde en dansende vuurvliegjes

Liesbeth Jochemsen: De poppenjongen

Sandy Stokkel: Een bijzondere gave

Ans de Haan: De ontmoeting

Ido Venhuizen: De patstelling

Miranda Weernink: Voorzichtig

Frans van der Eem: De spreukendief

Eveline Boonstra: De Duistere Koets

Johan Tode: De vernietiging

Felicia Trenning: Timotheus


We feliciteren de winnaar van het boekenpakket en alle schrijvers waarvan het verhaal zal worden opgenomen in de bundel.


Na verschijning zal de bundel te koop zijn in elke boekenwinkel in België en Nederland.

Meer informatie over de verschijningsdatum etc. zal t.z.t. te vinden zijn op de website van Keytree.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Toverraad en Traditie

‘Bassathasistiverdomme!’
   ‘Grappig, die spreuk heb ik nog nooit gehoord.’
   ‘Ah,’ zei de tovenaar in het rode gewaad, terwijl hij wreef over zijn zojuist gestoten teen, ‘maar het was dan ook een vloek.’
   ‘Juist,’ antwoorde zijn collega in het groen, ‘dat is logisch.’
   Ze stonden voor het vervallen kasteel van hun grootste vijand tot nu toe, de kwaadaardige (vooral kwaad en minder aardig in zijn geval) Balthazarius de Bedrieger. Een verrader van de Orde der Majestueuze Magiërs, die hun geheimen had gestolen en zich nu in dit afgelegen koninkrijk had gevestigd in de hoop het met zijn magie in handen te kunnen krijgen. Natuurlijk kon de Orde dit niet zomaar laten gebeuren. In het geval van zijn succes zou dit een vijand kunnen creëren die de balans van de macht op het continent in gevaar kon brengen. Echter als hij zou falen, zou dit ook niet een al te beste indruk maken voor de magiërs, waarvan hij er toch een was geweest. Daarom hadden ze dus besloten zelf in te grijpen voor het te laat was en zo vonden Darius Grijsbaard en Margriet Du Fleur zich nu dus bij deze ruïne.
   ‘Je moet toegeven dat hij wel is gegaan voor de juiste stijl,’ zei de immer traditionele Darius, terwijl hij zijn punthoed weer rechtzette. ‘Vooral de toren die enkel door klimplanten overeind wordt gehouden is een mooie toevoeging en dan de donkere lucht met de bliksems. Ja, ik kan dit wel waarderen.’
   ‘Tja, toch zou je denken dat hij zijn krachten beter had kunnen opsparen dan zo’n bui blijven creëren. Daarbij zou een leger hem ook geen kwaad hebben gedaan.’ Ze begon langzaam door de openstaande poort te lopen, goed oppassend voor de stenen op de grond die eerder het grootste gevaar tot nu toe waren gebleken. ‘Of in elk geval had hij zijn deur dicht kunnen doen.’
   ‘Nee, natuurlijk niet! Wat voor een magiër zou zijn lot nou af laten hangen van een deur?’
   ‘Ik zeg alleen dat het praktisch zou zijn.’
   ‘Nou, praktisch komt helemaal niet aan bod in een beetje goede tovenarij, Margriet. Dat zou je toch moeten weten!’
   ‘Natuurlijk, net zoals jij beter zou moeten weten dan rond te lopen met die muts van je. Het is veel te groot en zakt steeds voor je ogen. Vind je het gek dat je overal tegenaan blijft lopen?!’
   ‘Wat! Die “muts” is onze grootste traditie. Hoe moeten mensen anders weten dat we magiërs zijn?’
   Betekenisvol hief Margriet haar hand waar kleine vlammen uit leken te ontspringen. Haar wenkbrauw hief zich met zo’n kracht op dat het stenen op had kunnen tillen (iets wat goed van pas was gekomen toen iemand ooit had geprobeerd een huis op haar te gooien, omdat haar rode laarzen niet zouden hebben gepast bij haar groene gewaad).
   ‘Pfff, laten we maar ga-, arggh verdomme.’ In woede pakte hij het rotsblok op en gooide het uit zijn weg. ‘Zoals ik al zei, na u mevrouw.’

Balthazar keek met zijn bloeddoorlopen ogen in de kristallen bal. Dit waren de magiërs gestuurd om hem te stoppen? Hij lachte zijn kille, hoge, licht krankzinnige lach (ook Balthazar stond op traditie, zeker als het ging om het zijn van de schurk). Hij vermoedde dat hij niet eens in zou hoeven grijpen. Zijn kasteel lag er dan vervallen bij en hij had geen legers in de traditionele zin, maar dat betekende niet dat het er ook onbeschermd bij lag. Snel ging hij even wat te eten halen om te kunnen snacken bij de show die straks in zijn bol te zien zou zijn. Hij zou bijna medelijden kunnen krijgen met zijn tegenstanders.

Ze liepen kalmpjes de binnenplaats op. Hoewel Margriet niets voelde voor het doen van dingen volgens regeltjes en tradities was ze het in elk geval met Darius eens dat het nergens op sloeg om te gaan rennen. Met alle verdedigingsspreuken (meestal vuurmuren) die konden zijn geïnstalleerd kon je beter op je tellen passen.
   De grond kraakte zachtjes onder haar voeten. Snel dook ze aan de kant en gaf ze Darius een duw.
   ‘Huh.’
   Waar ze net hadden gestaan schoot een wolk stoom uit de aarde. Water condenseerde en begon in dikke druppels neer te dalen. In nog geen minuut was de hele binnenplaats veranderd in een modderpoel.
   ‘Mijn mooie gewaad. Waarom deed je dat nou?’
   ‘Wat je uit de weg van een kokende aanval duwen? Sorry hoor, volgende keer zal ik je gewoon achterlaten om kreeftje te kunnen spelen.’
   ‘Al goed, je hebt gelijk, sorry voor mijn uitval.’ Hij keek neer op zijn nu met bruine vlekken besmeerde mantel. De gouden, geborduurde sterren waren grotendeels uit het zicht verdwenen. ‘Dit was mijn favoriete gewaad, wist je dat?’
   ‘Het feit dat je het elke dag draagt had me inderdaad al zoiets laten vermoeden.’
   ‘Dit krijg je er nooit meer goed uit.’
   ‘Misschien, maar we hebben iets andere problemen nu.’
   De modder om hen heen begon zich samen te klonteren tot massieve, bijna menselijke vormen. Handen strekten zich naar de twee magiërs uit. Vuisten werden geheven.
   ‘Blijf van me af!’ Darius’ ogen gloeiden nu als twee kleine zonnen en schichten energie sprongen over zijn armen heen. Toen hief hij zijn eigen handen op en felblauwe stralen rauwe magie schoten dwars door de dichtstbijzijnde modderfiguren. In natte explosies vielen de creaties uiteen, hierbij ook de punthoed van de tovenaar bevuilend, die in pure woede bleef schieten op alles wat bewoog.
   Margriet was verstandig genoeg om stil achter hem te gaan staan en keek om zich heen, bedenkend wat ze het beste konden doen. Elke keer dat een rij van de vijanden neer was geschoten, kwamen deze namelijk in nog grotere vormen weer overeind. Er kwamen gevleugelde, modderige draakachtigen uit de grond omhoog, gigantische spinnen en schorpioenen en zelfs iets wat enkel een olifant kon zijn, die ze beschreven had horen worden in een les over fauna uit verre landen. Ze vermoedde dat ze de klei onmogelijk zouden kunnen bakken. Dit lag erg voor de hand en zou daarom met beschermspreuken zijn beveiligd.
   Toen moest ze denken aan het voor de hand liggen en de tradities die Balthazar schijnbaar leek te volgen. Ze keek naar de bliksems in de lucht en keek toen naar de krakkemikkige toren. Een plan had zich gevormd.

Balthazar gierde van het lachen, terwijl hij de geroosterde maiskolven at (hij had gehoord van een andere mysterieuze bereidingswijze van de groente als snack, maar hij had geen tijd voor dit soort moderne gekkigheden). De verboden terra-infinita spreuk was zoals verwacht niet te stoppen. Alleen zijn eigen dood kon nu nog een einde maken aan deze machtige kracht. Iets waar hij zich geen enkele zorgen om maakte. Met een leger als dit tussen hem en zijn vijanden kon niks hem gebeuren.

De toren zou beveiligd zijn geweest tegen vijandelijke spreuken en de bliksems zouden zo zijn gemaakt dat ze op veilige afstand rondom zijn vesting bleven hangen, maar waar Balthazar niet aan gedacht leek te hebben was dat iemand ook zijn eigen kracht tegen hem kon gebruiken. Het was simpelweg niet echt iets wat magiërs (die toch het liefste keken wie de grootste vuurballen had) normaal deden. Ze sloot haar ogen en concentreerde zich, terwijl Darius de wezens nog net van hen af wist te houden. Toen sprak ze een paar woorden en hief een vuist in de lucht.         De wolken kronkelden even kort als slangen in het rond om vervolgens in een spiraal rond de toren terecht te komen. Ze hield haar adem in en de bliksems stopten. Bij haar uitademing schoten de schichten allemaal tegelijk in op de klimplanten, die bijna ogenblikkelijk in een vlammenzee leken op te gaan. De zwaartekracht nam toen weer zijn controle op het gebouw over en in een regen van stenen viel een kleine gedaante ter aarde. Zodra hij de grond raakte, vielen de modderwezens zompig ineen. Ze hadden gezegevierd.

   ‘Nou, uiteindelijk viel dat best mee toch?’
   ‘Ja, ik vind het alleen zo zonde. Niet alleen hebben we hem niet eens persoonlijk kunnen confronteren, we kunnen dit allemaal wel weg gaan gooien.’ Hierbij gebaarde hij naar zijn kleding.
   Margriet voelde wat medelijden opkomen tegenover de oude man. Hij mocht dan wel een chagrijnige vent zijn zonder enig begrip voor goede, nieuwe ideeën, maar zijn hart zat op de juiste plaats en hij had zich goed verweerd in de strijd.
   ‘Weet je, ik ken een spreuk die alle vlekken zou moeten verwijderen. Ik zou je die kunnen leren, als je dat wilt?’
   Hij gaf haar een glimlach.
   ‘Mijn beste Margriet, dat zou geweldig zij-, auw verdomme!’
   Met het instorten van de toren lag het pad voor hen nu vol met stenen.
   ‘Laat ook maar.’ Hij gooide zijn hoed in de berm. ‘Zullen we?’
   Zo liepen ze verder, weer op de lange tocht terug naar de Orde en de nieuwe avonturen die gingen komen.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 47

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief