Loading...
Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Winnaars schrijfwedstrijd 'Magie en Tovenaars' bekend!

Van 25 februari t/m 25 april 2019 organiseerde uitgeverij Keytree in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd in het genre Fantasy met als thema: Magie en tovenaars. Voor deze wedstrijd ontvingen we bijna 90 verhalen.

Meer dan 80 (een aantal verhalen voldeed niet aan de voorwaarden) leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen hebben we mogen ontvangen. Bij dezen bedanken we iedereen die één of meerdere verhalen heeft ingestuurd!

De winnaar van het openingsverhaal en het boekenpakket is:

Steven Standaert met het verhaal Welp

Benieuwd of jouw verhaal in de bundel wordt opgenomen? Lees gauw verder!

Alle verhalen/auteurs voor de bundel (in willekeurige volgorde):

Steven Standaert : Welp

KT Sterling: het geheime verlangen van de tovenaar

Ellen Kusters: Wichard en Arnoldus

Petra van Engelenburcht: Magie

Tara Bakker: Ontheemd

Reinder Veelinx: Vlak voor de zoveelste zondvloed

Claudia Heijnen: Sneeuwvogel

Cindy Hovins: ook heksen maken foutjes

Nicole Houkes: Keria, de Donaktovernares

Marco Stroo: Vuurstormen

Edith E: Ik, de simpele geest van het Magische Boeck der leevensvraagstukken

Jorrit Stelma: En voor mijn volgende truc

Erik van der Velden: Het geheim van de bovenkamer

Hans van den Berg: De magiër

Emmelie Arents: De simulatie

Michelle Arts: Vogelvrij

Roos Vroonhof: Jachtseizoen

Anke van der Meer: De laatste reis

Pepijn Vissers: Toverraad en Traditie

Alain de Kinder: Quovadis

Morrigan Capall: Ravenheer

JN Martina: De grote bloedoorlog

Roelof Ham: Windruiter

Mark Tamminga: Het wisselhuis

Olga Ponjee: De uitverkorene

Jane Barnaby: Het perfecte slachtoffer

Arno Berendts: Merlijn komt los

Hasan Habibovic: Schaduwwezens

Renata R: Bergera en de vloek van van Arendus

Melanie Steentjes: Brandend oordeel

Nakita Veltman: Wrok

Jan Sebrechts: Zwarte zielen

Kees Scheurwater: De balans

Ben Blom: Echte vrienden

Jens van Neyghem: Magie van papier

Sarah Lenaars: Het meisje in de spiegel

Emsie Max: Als de maan verdwijnt

Yvonne Sonke: De hologrammen van Remuko

Selah Schonewille: De kleur van de bliksem

Annette Akkerman: De wonderlijke verdwijning van een schrijversblok

Magriet Spijker: Harde aarde en dansende vuurvliegjes

Liesbeth Jochemsen: De poppenjongen

Sandy Stokkel: Een bijzondere gave

Ans de Haan: De ontmoeting

Ido Venhuizen: De patstelling

Miranda Weernink: Voorzichtig

Frans van der Eem: De spreukendief

Eveline Boonstra: De Duistere Koets

Johan Tode: De vernietiging

Felicia Trenning: Timotheus


We feliciteren de winnaar van het boekenpakket en alle schrijvers waarvan het verhaal zal worden opgenomen in de bundel.


Na verschijning zal de bundel te koop zijn in elke boekenwinkel in België en Nederland.

Meer informatie over de verschijningsdatum etc. zal t.z.t. te vinden zijn op de website van Keytree.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Schaduwwezens

Trillend van angst en met tranen in zijn ogen stond Brun met zijn vader te kijken hoe vreemde wezens rondliepen tussen gillende en huilende dorpsbewoners. De vreemde wezens liepen heel rustig en lieten mensen met slechts een lichte aanraking, één voor één, dood neervallen. De dorpsbewoners vielen neer en stonden niet meer op. Het lukte niemand om de strijd aan te binden met de wezens. Voordat iemand iets kon doen, was de genadeslag al toegebracht. Zijn vader drukte zijn linkerhand tegen Brun`s borst en klemde Brun tussen hem en de deur van de hut, zodat geen enkel wezen bij Brun kon komen zonder eerst met zijn vader af te rekenen. Tegelijkertijd sprak zijn vader allerlei toverspreuken uit, maar zijn toverkracht leek te zwak om de vreemde vijand te stoppen. Een van de wezens raakte zijn vader aan. Brun voelde hem verstijven, waarna zijn vader in elkaar zakte en roerloos bleef liggen.

Hijgend werd Brun wakker en ging op de rand van zijn bed zitten. Voor de zoveelste keer beleefde hij de dood van zijn vader in zijn droom. Zijn vader was de laatste van de twintig slachtoffers, die de schaduwwezens die dag maakten. Daarna verdwenen ze. De stilte die daarop volgde, voelde Brun nog steeds. Het ongeloof, de tranen en de latere zoektocht naar antwoorden hielden hem nog dagelijks bezig.

Hij hoorde iemand schreeuwen, wat overging in een hoog jankend geluid. Zonder na te denken en struikelend over de drempel van zijn hut, rende Brun naar buiten. Terwijl hij de knoopjes van zijn mantel dichtmaakte, bewoog hij zich snel tussen de kleine groep mensen die op het geschreeuw afkwam. Hij ging op zoek naar zijn beste vrienden Ayla en Durk. Hij moest ze voor zijn, die twee waren zo onbevreesd en gek, dat ze regelrecht in de handen van schaduwwezens konden rennen. Hij moest sowieso Ayla vinden om zijn doel te bereiken.

Plotseling stond hij stil. Hij keek recht in de ogen van een schaduwwezen, die zich aftekende in een donkere gestalte. Donker, met alle ledematen van een gewoon mens, maar zonder een vormvast lichaam. Zijn ogen waren twee ronde gaten waar je dwars doorheen keek, de rest was volledig zwart, in de nacht bijna onzichtbaar. Door het zwakke maanlicht was het niet mogelijk om te zeggen hoeveel schaduwwezens er waren. Soms zag hij een beweging en dan wist hij dat daar ook een wezen stond. Anderzijds zag je in een donkere nacht zoals deze, overal schaduwen. Ook als ze er niet waren.  Zijn eigen verbeelding en angst zorgden ervoor dat hij overal schaduwen zag.

Er heerste een chaos in het dorp, de mensen renden, huilden en schreeuwden. Schaduwwezens wandelden heel rustig rond, met uitgestrekte armen, alsof ze mensen een knuffel wilden geven. Ondanks dat ze zo langzaam liepen, maakten ze veel slachtoffers. 

Brun zag hoe schaduwwezen voor hem hun donkere armen uitstrekten en richting hem stapten. Hij schrok en deed een paar stappen achteruit. Brun wist niet op welke manier schaduwwezens mensen vermoordden, maar hij wist wel dat een enkele aanraking voldoende was. Hij dacht dat schaduwwezens het leven uit mensen zoog op het moment van aanraking. Toen de schaduwwezens de eerste keer in het dorp verschenen, was Brun acht jaar oud, zijn vader was net begonnen hem onderricht te geven in toverij.  Twaalf jaar later was Brun een gerespecteerde en zelflerende tovenaar. Helaas kon hij, net als de rest, niets doen tegen schaduwwezens.
Hij voelde een luchtverplaatsing voordat hij het zwaard zag. Aha daar is Durk, dacht hij, terwijl hij zag hoe het zwaard een schaduwwezen doorkliefde. Het wezen leek daar niet van onder de indruk, hoewel het in tweeën werd gedeeld. Een paar tellen later begonnen de delen naar elkaar toe te trekken en smolten weer aan elkaar, alsof er niks gebeurd was. Als je een zwaard in een wolkje rook zou stekken zou je hetzelfde effect krijgen. 

“Ga weg” siste Brun door zijn tanden, zichtbaar boos. “Je weet dat je met het zwaard niks kan bereiken.”
Brun graaide in zijn rechterzak van zijn mantel en haalde er een klein zwart balletje uit. Hij mompelde een paar onverstaanbare woorden en gooide het balletje naar het schaduwwezen. 
Het wezen stond ondertussen een paar stappen dichter bij Brun. Brun liep weer een paar stappen achteruit. Het wezen leek totaal niet geïnteresseerd te zijn in Durk.
Het balletje ging dwars door het wezen heen en viel achter hem op de grond. Het bleef op de grond liggen en het wezen leek niet eens gemerkt te hebben dat er iets door hem heen ging.

“Is dat alles wat je hebt?” vroeg Durk “Zo te zien werkt het niet.” Hij zwaaide met zijn zwaard en wilde zich weer in de strijd werpen. Brun knikte en gaf hem met zijn rechterhand een stopteken, zonder zijn blik af te wenden van het wezen. Hij mompelde weer een aantal woorden. Er verscheen een glimlach op zijn gezicht toen het balletje los van de grond kwam en zwevend begon rond te draaien rondom het wezen. Steeds sneller en sneller.

Toen zijn vader werd vermoord had Brun beloofd een manier te vinden om schaduwwezens te vernietigen, of in poging daartoe zijn eigen ondergang tegemoet te gaan. Vanaf dat moment las hij al zijn vaders boeken en probeerde hij heel veel magische formules. De schaduwwezens zijn daarna nog twee keer teruggewenst. 21 dorpsbewoners zijn daarbij omgekomen, onder wie ook de moeder van Durk.  Niets werkte, ze hadden nog nooit een wezen gedood.

Ronddraaiend steeg het zwarte balletje verder omhoog, tot een paar centimeters boven het hoofd van het wezen.  Alsof je een stofzuiger gebruikt om rook op te zuigen, werd het wezen opgezogen en opgeslokt in het zwarte balletje. Het zwarte balletje viel op de grond neer.
Als in een trance stonden Brun en Durk te kijken naar het balletje.
“Waar is Ayla?” vroeg Brun “Ayla, Ayla” riep hij zo hard hij kon.
“Ook alle andere wezens zijn weg. “antwoordde Durk, terwijl hij naar het balletje bleef kijken. “Schijterds, nu we er een te pakken hebben, vluchten ze onmiddellijk.”
Brun keek om zich heen en zag dat Ayla aan kwam rennen met een klein houten doosje.
“Ze zijn weg” riep ze opgelucht, en ging op haar knieën zitten. Het houten doosje lag naast haar op de grond. Met haar grote groene ogen keek ze Brun verwachtingsvol aan, in afwachting van zijn instructies over hoe en wat ze verder moest met het doosje.
Haar mooie ogen, maar ook haar vertrouwen in hem waren meer dan voldoende om hem uit zijn evenwicht te brengen. Hij bleef haar aanstaren, alsof hij haar voor de eerste keer zag.
“Brun, we weten dat je verliefd bent, maar wat moeten we nu doen?” vroeg Durk glimlachend, Ayla bloosde. Alsof hij uit een trance wakker werd sprak Brun een paar woorden die Durk en Alya nog nooit eerder hadden gehoord en waarvan zij de betekenis niet kenden. De deksel van het doosje sprong open en het balletje vloog het doosje in. Het doosje sloot weer. Brun was blij te zien dat diverse mensen verbaasd waren dat het hem gelukt was een van de wezens te vangen, maar hij schrok van de angst en haat die hij in Ayla`s ogen zag. 
Ze keek naar de schaduwwezens, die waren teruggekeerd en overal om hen heen stonden. Ze vormden een gesloten ring en ontsnappen was onmogelijk.
Brun stak zijn armen in de lucht en sprak opnieuw een paar onverstaanbare woorden, gevolgd door sierlijke bewegingen die op een dans leken.
Een grote vuurbol viel uit het niets bovenop de wezens, gevolgd door een keiharde knal. De ravage was enorm: een flinke kuil in de grond, twee hutten in brand, maar de wezens weken geen stap terug.
Denk na, denk na dacht Brun. Waarom vormen ze nu een ring om ons heen? Hij keek naar het doosje welke Ayla ondertussen al in haar handen had. Zou dat het zijn? Willen ze dat we het opgesloten wezen vrijlaten?
“Ayla gooi het doosje op de grond” riep hij. Vrijwel onmiddellijk en zonder na te denken, liet zij het doosje uit haar handen vallen. Nog voor het de grond raakte, vloog de deksel eraf en viel het zwarte balletje op de grond. Slierten zwarte rook zweefden uit het doosje. Het opgesloten wezen was weer vrij en voegde zich bij de andere wezens. Op dat moment verdwenen ze allemaal.
Ayla snikte, Durk liet zijn zwaard zakken. Brun haalde diep adem en keek naar de huilende en angstige dorpsbewoners. Opeens bleef zijn blik op Durk hangen. Teleurgesteld stond Durk naar zijn zwaard te kijken en de tranen rolden over zijn wangen.
Brun liep naar hem toe, legde zijn rechterarm op zijn schouder en zei: “Volgende keer pakken we ze Durk. We pakken ze allemaal.”
“Ja, we pakken ze allemaal” fluisterde Durk zachtjes zonder zijn blik af te wenden van zijn zwaard.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 34
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief