Loading...
Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Winnaars schrijfwedstrijd 'Magie en Tovenaars' bekend!

Van 25 februari t/m 25 april 2019 organiseerde uitgeverij Keytree in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd in het genre Fantasy met als thema: Magie en tovenaars. Voor deze wedstrijd ontvingen we bijna 90 verhalen.

Meer dan 80 (een aantal verhalen voldeed niet aan de voorwaarden) leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen hebben we mogen ontvangen. Bij dezen bedanken we iedereen die één of meerdere verhalen heeft ingestuurd!

De winnaar van het openingsverhaal en het boekenpakket is:

Steven Standaert met het verhaal Welp

Benieuwd of jouw verhaal in de bundel wordt opgenomen? Lees gauw verder!

Alle verhalen/auteurs voor de bundel (in willekeurige volgorde):

Steven Standaert : Welp

KT Sterling: het geheime verlangen van de tovenaar

Ellen Kusters: Wichard en Arnoldus

Petra van Engelenburcht: Magie

Tara Bakker: Ontheemd

Reinder Veelinx: Vlak voor de zoveelste zondvloed

Claudia Heijnen: Sneeuwvogel

Cindy Hovins: ook heksen maken foutjes

Nicole Houkes: Keria, de Donaktovernares

Marco Stroo: Vuurstormen

Edith E: Ik, de simpele geest van het Magische Boeck der leevensvraagstukken

Jorrit Stelma: En voor mijn volgende truc

Erik van der Velden: Het geheim van de bovenkamer

Hans van den Berg: De magiër

Emmelie Arents: De simulatie

Michelle Arts: Vogelvrij

Roos Vroonhof: Jachtseizoen

Anke van der Meer: De laatste reis

Pepijn Vissers: Toverraad en Traditie

Alain de Kinder: Quovadis

Morrigan Capall: Ravenheer

JN Martina: De grote bloedoorlog

Roelof Ham: Windruiter

Mark Tamminga: Het wisselhuis

Olga Ponjee: De uitverkorene

Jane Barnaby: Het perfecte slachtoffer

Arno Berendts: Merlijn komt los

Hasan Habibovic: Schaduwwezens

Renata R: Bergera en de vloek van van Arendus

Melanie Steentjes: Brandend oordeel

Nakita Veltman: Wrok

Jan Sebrechts: Zwarte zielen

Kees Scheurwater: De balans

Ben Blom: Echte vrienden

Jens van Neyghem: Magie van papier

Sarah Lenaars: Het meisje in de spiegel

Emsie Max: Als de maan verdwijnt

Yvonne Sonke: De hologrammen van Remuko

Selah Schonewille: De kleur van de bliksem

Annette Akkerman: De wonderlijke verdwijning van een schrijversblok

Magriet Spijker: Harde aarde en dansende vuurvliegjes

Liesbeth Jochemsen: De poppenjongen

Sandy Stokkel: Een bijzondere gave

Ans de Haan: De ontmoeting

Ido Venhuizen: De patstelling

Miranda Weernink: Voorzichtig

Frans van der Eem: De spreukendief

Eveline Boonstra: De Duistere Koets

Johan Tode: De vernietiging

Felicia Trenning: Timotheus


We feliciteren de winnaar van het boekenpakket en alle schrijvers waarvan het verhaal zal worden opgenomen in de bundel.


Na verschijning zal de bundel te koop zijn in elke boekenwinkel in België en Nederland.

Meer informatie over de verschijningsdatum etc. zal t.z.t. te vinden zijn op de website van Keytree.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Vuur tegen vuur

Ik kijk rond en zie alle vertrouwde spullen staan. De lampions, de parasollen met droomvrouwen en mijn lievelingsdraken, van groot naar klein, met rode, groene en gouden schubben. Als er niemand in de winkel is, laat ik ze tot leven komen. Snel kijk ik achter het gordijntje maar daar ligt oma vredig te slapen. Ik zucht, nu kan ik het risico niet nemen. Oma hamert er de laatste tijd steeds vaker op dat ik moet oppassen. Dan pakt ze mijn hand vast, kijkt me met bange, waterige ogen aan en zegt: "Luister Rohin, als ze achter onze krachten komen, hebben ze eindelijk een reden om ons weg te sturen. Vuur moet je niet met vuur bestrijden," op dat laatste legt ze altijd extra nadruk, alsof ze bang dat ik het vergeet, "Ik weet dat de magie door je vingers stroomt als jeuk waar je niet aan kunt krabben, maar je kunt het weerstaan. Ik kan het ook." Echter, terwijl ze mijn hand vasthoudt voel ik dat haar magie mijn gedachten probeert te beïnvloeden. Het is zacht en vriendelijk. Ondanks dat iedereen bij het zien van hoofddoek de andere kant opkijkt, houden we het daarom nog zo lang vol. "Ze doen alsof we niet bestaan zodat ze met hun geweten kunnen leven," fluistert ze dan. Mijn oma kan, als ze wilt, hoofden omdraaien, vrienden maken maar ze wordt oud. Haar magie is niet meer wat het is geweest terwijl mijn krachten alleen maar sterker worden. Het vraagt nu soms zo kwaadaardig om losgelaten te worden, dat ik er zelf bang voor word. Ombewust heb ik het kleinste drakenbeeldje gepakt en is het gaan bewegen. Het beestje spartelt en spuwt met vuur om zich, tevergeefs, uit mijn klauwen te bevrijden. Ik kijk er vertederend naar. Plotseling voel ik een hand op mijn schouder. "Hoe kan ik je zo nog beschermen jongen?" Vraagt ze terwijl ze de gordijnen van onze winkel sluit. Er is vandaag weer niemand langsgekomen.

's Avonds schept ze me een lepel droge rijst op. Ik kijk beteuterd naar mijn bijna lege bord. Dit eten we nu al drie dagen maar ik weet dat ik niet om meer kan vragen. Dan zal ze me haar bord ook geven. Ik moet op haar passen, dat heeft mijn vader me op het hart gedrukt toen hij met mijn broers en zussen naar een veiligere plek verhuisde. Oma weigerde de al volgeladen auto in te gaan terwijl ik als koning op alle tassen zat, klaar om een nieuw avontuur tegemoet te gaan. Mijn vader sleurde me eraf en siste: "Pas op oma, Rohin, je bent de enige met dezelfde krachten. Doe wat je moeder niet meer heeft kunnen doen." Hij reed weg terwijl ik me afvroeg wat hij precies bedoelde. Pas toen ik me 's avonds wasde in de rivier voor ons rieten huisje, voelde ik het voor het eerst stromen. Ik ging met mijn hoofd onder water en blies. Voor ik het wist, zat ik op de bodem en was het water verdwenen. De mensen in het dorp waren die avond niet blij met mijn orkaan, en de dagen erna ook niet met de lege rivier. Gelukkig had niemand me gezien.

Elke dag als ik naar school loop, zie ik de gaten die ik heb aangericht in de hutjes van families. Ze hebben geprobeerd de schade te verbloemen met roze en gele plasticzakjes maar als het echt hard regent, helpt niets meer. Vandaag zie ik dat ze het weer aan het repareren zijn. Ik groet ze vriendelijk en ze lachen terug. Om hen voel ik me wél schuldig, niet voor de ouders van mijn gemene klasgenoten. De laatste vijf kilometer naar school baan ik mijn weg door saaie rijstvelden. Alle andere kinderen halen me lachend in op hun scooters. Ik ben de aparte, ook al kan je aan de buitenkant niets zien van mijn andere religie en magie. Bij de poort leg ik mijn handen bij elkaar en maak een diepe  buiging om mijn respect te tonen voor het boeddhabeeld. Het voelt als verraad maar ik heb geen keus. Ik zie meester Aung Sai al in zijn ooghoek naar me gluren. Vandaag gun ik hem niet de kans  om zijn stok op mij te gebruiken. Langzaam loop ik langs alle muurschilderingen met gouden randen en levendige, groene bomen. Ik denk na over het feit dat dit het rustigste moment van mijn dag is totdat Nong mijn arm vastgrijpt. Hij is twee jaar ouder, en twee koppen groter dan ik, maar we zitten in dezelfde klas. Hij moest namelijk voor een tijdje stoppen met school om zijn ouders te helpen met de rijstoogst die het jaar daarvoor mislukt was. Nu hij terug is, lijkt hij het vooral op mij gemund te hebben. "Hé rare," zegt hij waarna hij me, bij wijze van een begroeting, een dreun tegen mijn neus geeft. Ik val op de grond, tranen rollen over mijn wangen. "Je bent net je  moeder," zegt hij honend en loopt weg. Ik voel het weer borrelen, mijn ogen branden, mijn tranen worden vuur en voor ik het weet, zitten er twee brandwonden op zijn enkels. Abrupt draait hij om, kijkt naar beneden en stamelt: "Net je moeder," voordat hij wegstormt. Shit, ik kan mezelf steeds minder goed beheersen, al helemaal als hij dan over mijn moeder begint. Ze hebben haar kapot gemaakt en ik weet niet hoe lang het duurt voordat wij de volgenden zijn. Ik ren naar huis. Rook prikt in mijn neus en ik krijg een naar voorgevoel. Ons huis staat in lichterlaaie. Zo snel als ik kan, ren ik naar binnen. Ik probeer "Oma!" te schreeuwen maar de rook verstikt mijn stem. Langzamerhand raak ik in paniek, ze is nergens te bekennen. Mijn hoop ligt nog op een plek waar ze anders kan zijn: onze winkel. De weg daar naar toe heeft nog nooit zo lang geleken en als ik aankom zie ik ze al staan. De soldaten. Ze proberen me tegen te houden maar ik ren langs ze heen, de winkel in. Daar staat ze. In al haar woede heeft ze een vreemde, rozige kleur gekregen. "Hoe kan ik het nou gedaan hebben? Ik ben toch niet zo dom om mijn eigen huis in de  fik te steken!" Al onze  buren zijn  inmiddels op haar geschreeuw afgekomen en staan een eindje verderop te kijken. Als ze mij in haar vizier krijgt, roept ze: "Rohin!" Ik vlucht in haar armen. Ze probeert me gerust te stellen maar mijn vingertoppen beginnen steeds meer te tintelen. Haar magie is niet sterk genoeg meer om me tegen te houden. Als een soldaat ook een drakenbeeldje omstoot, zonder er naar om te kijken, barst ik. Mijn ogen branden, de draken komen tot leven en een grote steekvlam vult de ruimte. Na een paar seconden durf ik pas de  ravage te bekijken. Alle buren en levende soldaten maken een buiging voor me en houden hun handen bijeen om hun respect te betuigen. Van zoveel magische kracht zijn ze in hun leven nog nooit toeschouwer geweest. Oma komt naast me staan en fluistert: "Soms is vuur blijkbaar toch met vuur te bestrijden."

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 32
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief