Loading...
Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Winnaars schrijfwedstrijd 'Magie en Tovenaars' bekend!

Van 25 februari t/m 25 april 2019 organiseerde uitgeverij Keytree in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd in het genre Fantasy met als thema: Magie en tovenaars. Voor deze wedstrijd ontvingen we bijna 90 verhalen.

Meer dan 80 (een aantal verhalen voldeed niet aan de voorwaarden) leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen hebben we mogen ontvangen. Bij dezen bedanken we iedereen die één of meerdere verhalen heeft ingestuurd!

De winnaar van het openingsverhaal en het boekenpakket is:

Steven Standaert met het verhaal Welp

Benieuwd of jouw verhaal in de bundel wordt opgenomen? Lees gauw verder!

Alle verhalen/auteurs voor de bundel (in willekeurige volgorde):

Steven Standaert : Welp

KT Sterling: het geheime verlangen van de tovenaar

Ellen Kusters: Wichard en Arnoldus

Petra van Engelenburcht: Magie

Tara Bakker: Ontheemd

Reinder Veelinx: Vlak voor de zoveelste zondvloed

Claudia Heijnen: Sneeuwvogel

Cindy Hovins: ook heksen maken foutjes

Nicole Houkes: Keria, de Donaktovernares

Marco Stroo: Vuurstormen

Edith E: Ik, de simpele geest van het Magische Boeck der leevensvraagstukken

Jorrit Stelma: En voor mijn volgende truc

Erik van der Velden: Het geheim van de bovenkamer

Hans van den Berg: De magiër

Emmelie Arents: De simulatie

Michelle Arts: Vogelvrij

Roos Vroonhof: Jachtseizoen

Anke van der Meer: De laatste reis

Pepijn Vissers: Toverraad en Traditie

Alain de Kinder: Quovadis

Morrigan Capall: Ravenheer

JN Martina: De grote bloedoorlog

Roelof Ham: Windruiter

Mark Tamminga: Het wisselhuis

Olga Ponjee: De uitverkorene

Jane Barnaby: Het perfecte slachtoffer

Arno Berendts: Merlijn komt los

Hasan Habibovic: Schaduwwezens

Renata R: Bergera en de vloek van van Arendus

Melanie Steentjes: Brandend oordeel

Nakita Veltman: Wrok

Jan Sebrechts: Zwarte zielen

Kees Scheurwater: De balans

Ben Blom: Echte vrienden

Jens van Neyghem: Magie van papier

Sarah Lenaars: Het meisje in de spiegel

Emsie Max: Als de maan verdwijnt

Yvonne Sonke: De hologrammen van Remuko

Selah Schonewille: De kleur van de bliksem

Annette Akkerman: De wonderlijke verdwijning van een schrijversblok

Magriet Spijker: Harde aarde en dansende vuurvliegjes

Liesbeth Jochemsen: De poppenjongen

Sandy Stokkel: Een bijzondere gave

Ans de Haan: De ontmoeting

Ido Venhuizen: De patstelling

Miranda Weernink: Voorzichtig

Frans van der Eem: De spreukendief

Eveline Boonstra: De Duistere Koets

Johan Tode: De vernietiging

Felicia Trenning: Timotheus


We feliciteren de winnaar van het boekenpakket en alle schrijvers waarvan het verhaal zal worden opgenomen in de bundel.


Na verschijning zal de bundel te koop zijn in elke boekenwinkel in België en Nederland.

Meer informatie over de verschijningsdatum etc. zal t.z.t. te vinden zijn op de website van Keytree.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

De Dansende Dolfijn

Lang, heel lang geleden leefde er in de diepste diepte van de oceaan een dolfijn. Deze dolfijn was echter anders dan alle andere dolfijnen. Hij was veel kleiner en angstaanjagender om te zien. Zijn huid was bedekt met blauwe schubben, terwijl zijn vinnen felrood en wit afstaken. Boven op zijn kop tot aan zijn rug toe was hij bedekt met een pekzwarte kleur en het gebied rondom zijn ogen leken wel kleine vlammetjes. Zijn ogen waren groot en pikzwart. Zijn mond had de vorm van een hele grote snavel, waarin meer dan twintig kleine maar messcherpe driehoekstandjes uitstaken en elke keer wanneer hij zijn mond opendeed kon je regelrecht kijken in een diep zwart gat. Zo donker en groot was de binnenkant van zijn mond. Hij was echter tien keer zo klein, ten opzichte van de andere dolfijnen en had daarmee de grootte van een gewone vis. Hij werd door iedereen gevreesd en door niemand geliefd. Hij was eenzaam en hoorde nergens bij. Zodra hij iedere ochtend wegzwom van zijn huis gemaakt van zeewier, zwom iedereen bij hem vandaan en bleef hij alleen achter in de saffierblauwe helderheid van de zee waar de zon met zijn krachtige warme stralen iedere dag overheen gleed. Hoewel deze dolfijn er op het eerste gezicht niet erg mooi uitzag, had deze wel degelijk een bijzondere gave. Een gave die geen enkel andere dolfijn of vissoort bezat. Hij kon namelijk ontzettend mooi dansen en zingen. S nachts als alle dieren in de oceaan in een diepe slaap waren gevallen en de mensen op het land vertrokken waren naar dromenland, zwom de dolfijn naar de oppervlakte van het water. Zodra hij zijn kop boven water stak begon hij ritmisch op de golven mee te bewegen en klonk er een oase aan hemels gezang. Zijn gezang maakte dat de hele oceaan werd verlicht met een helder kleurig wit licht en alles in het water begon te leven en kleur te krijgen. De hemel werd verlicht met een kristalachtige glans en de aarde bloeide op als een herfstroos die net uit de grond gekomen was. En elke keer wanneer de maan langzaam naar beneden zakte en plaats maakte voor de zon, zwom de dolfijn weer naar beneden en kroop in zijn huis van zeewier. Daar bleef hij de hele dag wachten tot het s avonds werd en hij weer naar boven kon om de oceaan, de aarde en de hemel te doen oplichten en tot leven te brengen. De dolfijn wist dat hij door iedereen in de oceaan werd gevreesd en dat niemand hem ooit liefde zou kunnen geven. Hij voelde zich altijd alleen en anders, maar hij accepteerde zijn lot iedere dag weer opnieuw. Op een zekere morgen voelde hij zich anders dan gewoonlijk. Hij had een raar soort onderbuik gevoel en hij wist zeker dat er iets bijzonders zou gaan gebeuren. Die dag wachtte hij de hele dag gespannen af tot het eindelijk donkerder werd en hij weer naar boven kon gaan. Hij zwom zo snel als hij kon en eenmaal boven aangekomen was er helemaal niks bijzonders te zien of enigszins veranderd aan al die avonden ervoor. Enigszins teleurgesteld begon de dolfijn zijn rondjes te zwemmen op de maat van het ritme van de golven en de wind en maakte hij zich op voor zijn zang, toen hij plotseling uit het niets een donkere gedaante uit het kleine streepje maanlicht zag doen verschijnen. De dolfijn schrok en zwom zo snel als hij kon weer terug naar de bodem van de oceaan. Toen hij zich eenmaal weer veilig in zijn huis had genesteld, voelde hij zich nog steeds niet op zijn gemak en moest hij even een paar keer diep ademhalen voordat hij weer enigszins normaal op adem kon komen. Even later toen hij weer op adem gekomen was, durfde hij weer naar boven te kijken en zag dat de maan langzaam onderging en plaats maakte voor de zon. Het werd ochtend. De dolfijn wist dat hij nu de hele dag moest wachten tot het weer avond werd, maar deze keer zou hij niet vluchten! Hij wist dat er iets bijzonders stond te gebeuren en daar moest hij niet bang voor zijn. Hij zou het bijzondere omarmen en het ervaren. Wat kon er nou voor vreselijks gebeuren? Er is toch geen haai die naar mij blubt of zwemt, dus erger dan dat kan het vast niet zijn, dacht de dolfijn peinzend in zichzelf. En zo wachtte de dolfijn de hele dag geduldig af tot het avond was. Hij was nog zenuwachtiger en gespannen dan anders en toen de avond eindelijk doorbrak en het donkerder werd, begon de dolfijn al langzamaan heel rustig naar boven te zwemmen. Op het moment dat de zon zijn laatste straaltje zonlicht liet zakken en transformeerde tot de maan, raakte de dolfijn met zijn mond de bovenkant van het wateroppervlak. Hij kwam boven water en begon langzaam aan zijn ritueel van rondjes zwemmen, die steeds groter en groter werden. Hij was erg op zijn hoede en bleef strak om zich heen kijken om te zien of hij die bijzondere gedaante ergens uit het niets zag doen opduiken. Plotseling hoorde hij iets, een soort zacht geritsel. Hij stopte abrupt met rondjes draaien en keek snel om zich heen. Maar hij zag niks. In een reflex wilde hij weer naar de bodem van de zee zwemmen en zich verstoppen in zijn eigen huis, maar hij wist dat als hij dat zou doen, hij weer een hele dag moest wachten tot het avond werd en hij weer in herhaling zou vallen van snel wegzwemmen en dan vervolgens weer een hele dag wachten tot de avond, waarna hij vervolgens op het moment dat de verschijning zich voordeed uit angst snel naar beneden zwemmen. Zou hij dat dan keer op keer moeten doen, net zolang totdat hij de confrontatie eindelijk aan zou durven gaan? Nee, dat zou dan wel jaren kunnen duren, misschien zelfs wel eeuwen. Doordat alle vissen van de oceaan bang voor hem waren en meteen wegzwommen zodra ze hem voorbij zagen zwemmen, had hij het vertrouwen verloren en was hij heel erg angstig geworden voor alles en iedereen. Maar dit keer was het anders. Hij moest en zou erachter komen wie of wat dat rare verschijnsel was. En met die beslissing in zijn achterhoofd bleef hij muisstil en tuurde hij in het donker. Maar er gebeurde niets. Het bleef doodstil boven water. Zou de dolfijn zich dan toch alles verbeeld hebben? Maar dat kon toch niet? Hij had toch duidelijk gisterochtend gevoeld dat er iets bijzonders stond te gebeuren. Maar na een poosje gaf de dolfijn het toch echt op, want hij zag dat de maan al langzaam naar beneden aan het zakken was en plaats ging maken voor de zon. Hij wilde alweer naar beneden zwemmen toen hij opeens uit het niets een stem hoorde klinken. Een stem, zo klein en zacht dat het eerder op gefluister leek. Desalniettemin was de stem erg zuiver en krachtig, waardoor de dolfijn het duidelijk kon verstaan ondanks het zachte volume. De stem zei: ‘’Nee, ga niet weg. Blijf nog even. Oh toe nou, ik vind het altijd zo mooi als je danst en zingt.’’ Verbaasd en verward draaide de dolfijn zich om en zocht met zijn ogen naar de plek waar de stem mogelijk vandaan zou kunnen komen. De dolfijn aarzelde even, hij wilde wel wat zeggen maar hij wist niet wat. Toen begon de stem ineens weer te praten. ‘’Alsjeblieft, blijf nog heel even! Wil je alsjeblieft voor mij dansen en zingen zoals je elke avond doet. Je zult me niet zien of horen. Ik zal je zo min mogelijk proberen te storen of af te leiden, als je maar voor me danst en zingt zoals alleen jij dat kan. Ik geef je desnoods al mijn gouden en zilveren geschenken als je maar voor mij zingt en danst.’’ De dolfijn wist al die tijd niet wat hij op dit alles moest zeggen. Hij was stomverbaasd en realiseerde zich langzaam dat er dus al die tijd iemand naar hem had zitten luisteren, zonder hem daarbij te storen. Er was dus iemand die in zekere zin geïnteresseerd in hem was. Die misschien wel zijn vriend wilde worden! Bij de gedachte alleen al sprong de dolfijn bijna een gat in de lucht. Nog steeds met zijn ogen zoekend naar waar de stem zojuist vandaan kwam, begon hij heel langzaam weer rondjes te draaien en cirkeltjes in het water te vormen. Hij staarde in de donkere duisternis, terwijl hij zijn dansrituelen zorgvuldig uitvoerde. Zijn bewegingen werden steeds sneller en heftiger tot hij op een gegeven moment wist dat dit het moment was waarop hij zijn stem ten gehore moest brengen. Heel langzaam deed hij zijn bek open en liet hij de eerste tonen van zijn hemelse stem in de duisternis vallen. Terwijl hij steeds sneller en sneller begon te zwemmen en de golven steeds hoger om hem heen werden, werd tegelijkertijd zijn stem steeds luider en krachtiger.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 62

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief