Loading...
Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Winnaars schrijfwedstrijd 'Magie en Tovenaars' bekend!

Van 25 februari t/m 25 april 2019 organiseerde uitgeverij Keytree in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd in het genre Fantasy met als thema: Magie en tovenaars. Voor deze wedstrijd ontvingen we bijna 90 verhalen.

Meer dan 80 (een aantal verhalen voldeed niet aan de voorwaarden) leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen hebben we mogen ontvangen. Bij dezen bedanken we iedereen die één of meerdere verhalen heeft ingestuurd!

De winnaar van het openingsverhaal en het boekenpakket is:

Steven Standaert met het verhaal Welp

Benieuwd of jouw verhaal in de bundel wordt opgenomen? Lees gauw verder!

Alle verhalen/auteurs voor de bundel (in willekeurige volgorde):

Steven Standaert : Welp

KT Sterling: het geheime verlangen van de tovenaar

Ellen Kusters: Wichard en Arnoldus

Petra van Engelenburcht: Magie

Tara Bakker: Ontheemd

Reinder Veelinx: Vlak voor de zoveelste zondvloed

Claudia Heijnen: Sneeuwvogel

Cindy Hovins: ook heksen maken foutjes

Nicole Houkes: Keria, de Donaktovernares

Marco Stroo: Vuurstormen

Edith E: Ik, de simpele geest van het Magische Boeck der leevensvraagstukken

Jorrit Stelma: En voor mijn volgende truc

Erik van der Velden: Het geheim van de bovenkamer

Hans van den Berg: De magiër

Emmelie Arents: De simulatie

Michelle Arts: Vogelvrij

Roos Vroonhof: Jachtseizoen

Anke van der Meer: De laatste reis

Pepijn Vissers: Toverraad en Traditie

Alain de Kinder: Quovadis

Morrigan Capall: Ravenheer

JN Martina: De grote bloedoorlog

Roelof Ham: Windruiter

Mark Tamminga: Het wisselhuis

Olga Ponjee: De uitverkorene

Jane Barnaby: Het perfecte slachtoffer

Arno Berendts: Merlijn komt los

Hasan Habibovic: Schaduwwezens

Renata R: Bergera en de vloek van van Arendus

Melanie Steentjes: Brandend oordeel

Nakita Veltman: Wrok

Jan Sebrechts: Zwarte zielen

Kees Scheurwater: De balans

Ben Blom: Echte vrienden

Jens van Neyghem: Magie van papier

Sarah Lenaars: Het meisje in de spiegel

Emsie Max: Als de maan verdwijnt

Yvonne Sonke: De hologrammen van Remuko

Selah Schonewille: De kleur van de bliksem

Annette Akkerman: De wonderlijke verdwijning van een schrijversblok

Magriet Spijker: Harde aarde en dansende vuurvliegjes

Liesbeth Jochemsen: De poppenjongen

Sandy Stokkel: Een bijzondere gave

Ans de Haan: De ontmoeting

Ido Venhuizen: De patstelling

Miranda Weernink: Voorzichtig

Frans van der Eem: De spreukendief

Eveline Boonstra: De Duistere Koets

Johan Tode: De vernietiging

Felicia Trenning: Timotheus


We feliciteren de winnaar van het boekenpakket en alle schrijvers waarvan het verhaal zal worden opgenomen in de bundel.


Na verschijning zal de bundel te koop zijn in elke boekenwinkel in België en Nederland.

Meer informatie over de verschijningsdatum etc. zal t.z.t. te vinden zijn op de website van Keytree.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Liefs, X.

Heiloo, 1-4-2019
Beste lezer,
Om nu meteen te beginnen met: wanneer je dit leest ben ik er niet meer, is wat cru maar hoogstwaarschijnlijk wel de waarheid. En laat het in deze brief nu juist daar om gaan. De waarheid. Dus beschouw het bij deze als gezegd. Ik ben weg. Maar waarheen, dat zal ik uitleggen, zeker niet in de laatste plaats om postuum mijn ‘gekke oma’ haar naam te zuiveren. Mocht ik onverhoopt terugkeren- ouder dan Methusalem maar ogenschijnlijk achtentwintig, dan zal ik dit verhaal uit eerste hand kunnen vertellen. Nu zal ik het moeten doen met wat ik heb, je weet wel: roeien met die riemen…

Er bestaat nog een wereld, een andere wereld dan deze. Ik begrijp dat je nu per direct de brief weg wilt gooien, maar wacht even. Ik heb bewijs. Sterker nog, ik kijk er nu naar en als jij zo dadelijk de bruine envelop die bij deze brief zit openmaakt (wacht alsjeblieft nog even, eerst verder lezen) dan heb jij het in handen. Dan heb jij bewijs dat de wereld waar vele verhalen over geschreven zijn- onder het mom van Fantasy- een realiteit is. Alleen zoals de realiteit vaker placht te doen: hij gaat je fantasie te boven. Geen onuitspreekbare namen voor landen die niet bestaan (ik noem even: de sage van Gdmorrog), weinig tot geen draken en ik meen ook niet veel mannen in lange gewaden of monnikskleden. Hoe dan wel? Ik kan je slechts een klein idee geven, een glimp, omdat dat alles is wat ik heb.

Op 30 december overleed Anna, mijn oma. De moeder van mijn moeder. Haar appartement waar zij haar laatste jaren sleet moest leeg. Ze woonde er alleen, zoals ze haar hele leven had gedaan. Met uitzondering van de tijd dat mijn moeder thuis woonde, toen waren ze met zijn tweetjes. Tijdens dit leegruimen vond ik het bewijs. Niet in een oude, eikenhouten kist met groot hangslot. Ik vond het in een grijze schoenendoos van de Scapino, achter de kunstkerstboom in de berging. Ik denk dat ze zelf niet meer wist dat het daar stond, aangezien ze, naast het roepen dat ze 150 jaar oud was, de laatste jaren van haar leven constant riep om de brieven van Xander. Wij hadden tot dan aan toe van ons leven nooit van Xander gehoord- althans niet uit haar mond. Ik weet dat het met een X moet worden geschreven omdat de schoenendoos deze brieven bevatte. Onder andere. Ook een drietal foto’s, die ik ondertussen op authenticiteit heb laten onderzoeken. De inkt waarmee de brieven geschreven zijn, is ook nagekeken omdat ik de kleur (zwart met glitter: galaxy) zo bijzonder vond. Niet alleen de kleur bleek bijzonder, er bleek een spoor onbekend DNA materiaal in te zitten. (Ik hoop dat je er niet met vette vingers aan wilt zitten? Bedankt.)

De eerste brief die ik uit zijn al geopende envelop haalde rook vreemd. Dat viel mij als eerst op, niet het sierlijke, priegelig kleine handschrift in die glitterinkt. Het rook verwachtingsvol, naar de eerste lentedag, alles wat je niet verwachtte van een oud stuk papier (gewoon wit, niet lichtbeige of perkament achtig).
Ik las het volgende:

Dus, mijn liefste Anna dan is dit het. Niet het einde, maar wel het onze. Ik respecteer jouw keuze, mijn hart zal nooit meer helen maar Markus en Aafje zullen de brokstukken bij elkaar houden. Het spijt mij dat ze niet mee kunnen, dat ik niet mee kan. Ik hoop dat jij en dat derde wonder dat je bij je draagt het beter zullen hebben. Weet dat degene die je achter laat je nooit zullen vergeten en wij hopen dat jij ons veilig kunt houden. Zwijg. Het ga jullie goed. Liefs X.


De brieven lagen blijkbaar op volgorde van nieuw naar oud en ik las de laatste paragraaf van de laatste brief. Natuurlijk begon ik hierna bij de onderste van de stapel. Om te beginnen bij het begin. Waarom ik dan meteen begin met het einde? Omdat ik de waarheid wil vertellen en dit is hoe het ging. Ik las het einde eerst. Wat niet deerde, want ik wist tenslotte hoe het met mijn oma eindigde-in het appartement dat aan de berging vastzat op haar 78ste, naakt op de badkamervloer waar wij haar na 24 lange uren pas vonden. Dood. Alleen.

Hier een fragment uit de eerste brief.

…en jou gezicht, Anna! Ik zie nog zo voor me hoe je keek toen je voor het eerst een libelle zag. ‘Libelle?’ zei je en pakte haar voorzichtig op en fluisterde: ‘een elfje…’ en gaf haar een van je speciale, heerlijke zachte kusjes op het puntje van haar neus. Ik kwam pas echt niet meer bij toen ze tegen je begon te praten! Ik had er een plaat van moeten maken, of hoe noemde jij dat? Een foto?

Opeens begreep ik hoe mijn oma altijd aan haar wonderlijke inspiratie kwam voor haar bedtijdverhaaltjes tijdens mijn vele logeerpartijen. Ik dacht dat ze een eindeloze fantasie bezat, maar de verhalen over krokodillen zo groot als draken waren herinneringen. Ze vertelde altijd dat ze niet echt vuur konden spuwen, maar dat de krachtmensen (in mijn zesjarige belevingswereld waren dit een soort tovenaars) het je wel konden laten geloven. Je zag het echt. Maar het was er niet. De brief gaat nog drie kantjes verder en ik kwam al snel tot de conclusie dat er iets was opgebloeid tussen Oma en Xander. Als je van romantisch gezever houdt, moet je het zelf maar even doorlezen. Ik ga verder met de derde brief:

Liefste,
Als je deze brief vindt, die ik in jouw zak heb gestoken vanmorgen toen Marcus en Aafje net naar mijn zus waren gebracht, is het niet gelukt. Je zult alleen zijn aangekomen in je eigen wereld en ik beloof je zo snel mogelijk de kinderen weer op te halen. Het is een enorme teleurstelling voor ons beide. Als ik niet naar jouw kant kan komen, kunnen de kinderen ook niet heen en weer reizen. Je zult terug moeten keren. Ik ga er van uit je snel weer te zien. Neem wel voldoende tijd om te genieten van alle dingen die je hier altijd zo mist. Hoe noemde je het? De regen, mist, de drukte en stoffigheid en natuurlijk je familie. Je andere familie…

Ik moest een paar keer de namen lezen, voordat er een belletje ging rinkelen. Mark en Aaf. Zij waren de kindertjes in oma’s verhalen over eenhoorns, reuze slangen, tamme mieren en pratende salamanders. De wereld die oma schetste, de wereld van Aaf en Mark was groener dan groen, de appels glommen altijd aan de bomen, de aardbeien waren immens en sappig en de hemel was immer blauw. Het rook er naar, naar…ik denk naar de brieven. Ruik er maar voorzichtig aan. Waar doet het je aan denken? Fris, schoon en bloemig? Zoiets toch? En Mark en Aaf waren bijzonder, want zij konden iets wat wij niet kunnen. Zij kenden de geheimen van de magie. Ze konden zich verplaatsen zonder reizen, konden spullen verschuiven vanaf grote afstand en praatten met elkaar zonder woorden. Ze konden zien wat er verderop gebeurde, zonder er te zijn. Zonder hun ogen. Ik was vroeger zo jaloers.

Trouwens, nog even over de foto’s. De eerste keer dat ik ze zag, daar in de berging waar ik op de grijze betonnen vloer was gaan zitten, schrok ik mij rot. Ik weet natuurlijk niet of jij mij wel eens hebt gezien, maar de foto waarop het gelukkige gezinnetje staat afgebeeld met vader moeder, zoon en dochter deed mijn hart even overslaan. Het was net of ik naar mezelf keek. Ik zou best eens met open mond hebben kunnen kijken. Maar ach, niemand zag mij. Je snapt dat ik het niet zelf was, maar blijkbaar gruwelijk veel op mijn opa lijk. Niemand had het mij ooit verteld. Natuurlijk.
Nadat ik de foto’s had bekeken, alle brieven doorgelezen en weer met de eerste die dus de laatste was eindigde, had ik mijn conclusie getrokken. Mijn besluit genomen.

Het was de p.s. onder de laatste brief die mij…wacht lees zelf maar:

Ps. Je hebt nog zeker vijf weken voordat de baby komt. Lieverd, alsjeblieft, als je ook maar een moment twijfelt kom dan terug voordat het te laat is.

Mijn moeder is een couveuse kindje. Ze kwam bijna vijf weken te vroeg ter wereld. Mijn oma had geen keuze meer.

De keren dat mijn oma, met tranen in haar ogen, uit het raam in het niets staarde zijn ontelbaar en in mijn geheugen gegrift. De verhalen die ze mij vertelde deden haar ogen altijd stralen, maar de rest van de avond hing er een grauwe sluier van melancholie over haar gezicht.

Ik heb de brieven van voor tot achter gelezen. Als jij ook die moeite neemt, weet je ook hoe je deze andere wereld kunt bereiken. Blijf maar hier. Maar ik ga. Ik ga Xander zoeken, Aafje en Marcus en vertellen hoe ze gemist zijn al die jaren.

Liefs,
Xandra
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 152

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief