Loading...

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

De Vernietiging

© Johan Tode op . Geplaatst in Magie en Tovenaars

De vernietiging

Als zware mokerslagen uitgevoerd door een reus die herhaaldelijk uithaalt met een eeuwenoude berk tegen zijn hoofd krijgt Ivor de psychische aanvallen van zijn tegenstander naar zich toe geslingerd. Hij heeft geen idee hoe lang hij dit nog kan volhouden, maar hij moet… hij moet voor het behoud van de wereld en de gehele mensheid. Met een laatste kracht voert Ivor zijn mentale stoot naar zijn geduchte tegenstander. Hij strekt zijn armen voor zich uit en lijkt alle kracht met zijn handpalmen voor zich uit te duwen. Een zinloze beweging, gezien zijn kracht wordt uitgevoerd vanuit zijn hart, aangestuurd door zijn hersenen. Doch, … met zijn hele lichaam vecht hij mee in deze allesbeslissende strijd die misschien wel eens zijn laatste kon zijn. Met al zijn kracht vuurt hij zijn mentale bom op de hoop dat hij zijn vijand aan het wankelen krijgt. Zijn tegenstander is er één zoals hij nog nooit eerder gezien heeft. Een duister figuur met de uitstraling van een middeleeuwse ridder. Zijn harnas, gemaakt van de overblijfselen van zijn verslagen tegenstanders. Zijn helm, gesmeed in de lavakern van de aarde. Zijn botten steken uit zijn lichaam en als een grotesk monster sloopt hij alles op zijn pad. En toch bezit dit duivelse beest een magische kracht die alleen gedragen kan worden door de oudste en wijste magiërs op deze aardbol. En hier dringt het eindelijk tot Ivor door. Wat als zijn tegenstander helemaal niet van deze aardbol komt? Kan het zijn dat dit onbekende wezen met wie hij al dagenlang zijn krachten meet komt vanuit een andere plek in het universum? En net zo vlug als Ivor deze gedachten door zijn hoofd voelt schieten, net zo snel ziet hij dat zijn aanval aankomt zonder ook maar enige schade aan te richten. De duistere vijand blijft overeind staan en in plaats van weer vanaf een afstand met mentale energie op Ivor af te vuren, stormt hij dit keer direct op de oude tovenaar af. Ivor, die ooit bekend stond als één van de meest krachtige tovenaars der aarde die de wereld heeft. De magiër die eigenhandig het nooit-smeltende ijs met zijn blote handen droeg om er een levenselixer uit te brouwen. Een elixer die een leven zonder pijn kan schenken aan degene die is uitverkoren. En nu wordt deze krachtige magiër, zowel geliefd als gevreesd, als een klein obstakel overlopen. Hij voelt dat hij geen schijn van kans heeft tegen dit kwaad, deze duisternis die geen enkele vorm van emotie lijkt te bezitten. Met felle krachtige stoten ramt het beest de tovenaar volledig tegen de vlakte en letterlijk in de aarde. En dan spreekt hij vanonder zijn helm vandaan een onheilspellende spreuk en alles in de omgeving begint hevig te schudden. De grond trilt zo hard dat Ivor nog verder weg lijkt te zakken in de aarde en haastig kruipt hij richting een stenen brug tot hij plots een nog duistere vorm in de lucht ziet verschijnen. … … Het is een draak. Een zwarte draak met vleugels dreigend klappend in de lucht. Uit zijn neus blazen wolken van rook. Ivor voelt dat zijn tijd voorbij is, dat hij niet langer op kan tegen de vernietiging. En dan vuurt de draak een bal van verzengend vuur naar de verslagen magiër.

Vlugger dan de snelste vos, rent een schaduw over een onverharde pad van het woud der gestorvenen. Een dichtbegroeid bos vol mystieke gevaren, berucht en gevreesd door velen. Weinige durven de doorgang van het grote woud te trotseren. De jonge Kyli is er hier niet één van. Hij is misschien wel de minst onbekende van de groep met de jongste Magiërs, doch erg geliefd bij zijn oude mentor die ervan overtuigd is dat Kyli ooit zal uitgroeien tot misschien wel één van de machtigste Magiërs ter wereld. Vaak roemt de oude leraar zijn pupil voor zijn onzelfzuchtigheid. Kyli is geen Tovenaar. Hij bezit niet de kracht om energie mentaal te beïnvloeden waardoor hij alles om zich heen in de rondte zou kunnen laten vliegen. Dikwijls is hij jaloers wanneer hij de oude Tovenaar te werk ziet, maar nee, hij zelf zal deze kunst nooit beheersen. Kyli behoort tot de Magiërs welke de mysteriën der natuur in zich hebben. Ze worden geboren met een gave die behoort aan de aarde en groeien hiermee op. Kyli kan praten met de dieren en met de natuur door middel van een oude, vergeten taal. Nadat hij alle gevaren uit het woud heeft getrotseerd (een ander lang verhaal die misschien ooit nog verteld wordt), komt hij uit op een open vlakte. Voor zijn ogen aanschouwt Kyli het onaangename tafereel van een verkoolde plaats waar een verschroeide lucht van dood en vernietiging in de lucht hangt als een rottende zweem van verderf uit de hel. Op een zwartgeblakerde, stenen brug ziet hij zijn oude mentor ineengedoken, zich beschermend in een bol van ijs. Een allerlaatste spreuk waarmee hij zich beschermt tegen de aanvallen van de draak. De duistere draak, die dominant boven zijn tegenstander vliegt, klaar om een volgende aanval van vuur op hem neer te laten dalen. Achter de draak staat een barbaarse krijgsheer. De jonge Magiër ziet dat Ivor het niet lang meer zal volhouden en stormt luid schreeuwend af op het strijdtoneel. In elke taal die hij zich machtig is probeert hij de draak in zijn ban te krijgen. Alles zonder succes. En hij weet dat de hulp van de dieren inschakelen geen enkele zin heeft omdat zij alleen maar levend verbrand zouden worden door de adem van dit helse monster. Voor het eerst in zijn leven proeft Kyli angst… de angst om zijn mentor te zien sterven… de angst om te falen… de angst dat de hele wereld zal vergaan… en op ditzelfde moment vangt hij een stoot van de staart van de draak. Zo hard dat hij bij de landing centimeters in de grond zakt. Ivor kan door dit korte moment weer even adem happen en tot zijn eigen verbazing dringt de oplossing als een donderslag uit de hemel bij hem binnen. Uit zijn gewaad vist hij een klein flesje en werpt dit naar Kyli. Hij was altijd overtuigd dat zijn jonge pupil de uitverkorene zou zijn om deze verantwoordelijkheid te dragen. De jonge Magiër, bij het horen van de roep van zijn oude mentor, vangt het flesje behendig op. En dan, tegen alle verwachtingen in van zijn oude mentor, rent Kyli hard af op de figuur die de draak lijkt aan te sturen. De mysterieuze, levensgevaarlijke vijand die nog steeds het schouwspel lijkt te dirigeren met handbewegingen en onleesbare gedachtes. Kyli werpt het flesje op hem af en met genoegen vangt het duistere figuur dit flesje uit de lucht. Ivor vreest hier voor het einde van zijn enige beetje hoop en ziet hoe de duistere tovenaar het elixer tot zich neemt. Het drankje waarmee hij nagenoeg onsterfelijk zou worden. Met nog meer dreiging beginnen de draak en de duistere krijgsheer naar voren te stormen, echter plots zakt de duistere figuur in elkaar. De draak die zich zojuist had opgeworpen voor een nieuwe aanval en een vuurbal wilde afstoten op zijn tegenstanders verliest plotseling al zijn beweeglijkheid. Langzaam trekt een stomende waas over de schubben van het immense monster totdat hij zich totaal niet meer lijkt te kunnen bewegen. Van het alles-verschroeiende monster is niks meer overgebleven dan een vereeuwigd standbeeld. Een historisch monument gehouwen uit ijs. De mysterieuze tegenstander, wiens oorsprong en doel nog steeds een groot mysterie is, krabbelt zich overeind en begint woest met zijn armen te zwaaien terwijl hij onverstaanbare woorden prevelt. Tijdens de spreuken hoest hij voortdurend bloed op en spuugt het uit. Wanhopig kijkt Kyli in de richting van zijn leermeester. Deze lijkt zijn gedachten naar hem te formuleren slechts door hem aan te kijken en Kyli lijkt te menen wat zijn oude mentor hem probeert te vertellen. De tegenstander is zwak geworden en mogelijk kunnen we hem samen aan. Zijn aanvallen lijken nu willekeurig, dat komt omdat hij gedesoriënteerd is. Leid hem af, dan val ik hem aan. En zo gezegd begint Kyli zijn krachten aan te roepen in de historische taal die bij nog maar weinige bekend zijn. Ook al is hij jong, zijn stem vult de lucht met een klank zoals alleen de oude wijzen dat kunnen en het weer lijkt zich onheilspellend te veranderen. Vanuit het woud stormt een grote groep Elanden woest op de vreemdeling af. En terwijl deze is afgeleid door het gevaar waarvan hij niet weet te vluchten, vormen de handen van Ivor een simpel, doch doeltreffend gebaar. En terwijl de elanden met hoge snelheid de duisterling overlopen en hard treffen met hun gewei, groeien er enorme wortels uit de grond en langzaam omklemmen ze de eerst gevreesde vijand en sleuren hem tergend de grond in. Zeer langzaam verdwijnt het lichaam in de zwarte aarde tot ook het hoofd onder gaat en er geen ruimte meer is voor stuurstof. …

De Magiërs hebben het rijk met succes verdedigd. Ivor en Kyli leven voort.

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief