Loading...
Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

KLIK HIER
om een verhaal
in te sturen.
Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Huisnummer 18.

Huisnummer 18

‘Fijn dat ik zo snel kon komen.’

De kinderen noemen haar een heks, de vrouw die voor haar staat. Om heel eerlijk te zijn, iedereen in de wijk noemt deze vrouw, in wiens keuken Maaike nu staat, huisnummer 18, om de hoek bij de speeltuin waar haar jongens vroeger speelden, een heks.

Maaike schraapt haar keel; ‘Sorry, ik weet niet eens hoe u heet. Kun je nagaan. Ik woon  op nummer 223, amper 200 meter verderop.’

‘Galathea.’

‘Dat…is een bijzondere naam.’

Galathea haalt haar schouders op; ‘Ik ben er aan gewend. Thee?’

Maaike haalt opgelucht adem. Ja, thee. Thee is normaal. ‘Graag, maar cafeïnevrij,’ hoort ze zichzelf zeggen en kan wel op haar tong bijten van schaamte.

‘Ik heb kruidenthee, ik ben immers heks.’

Maaike haalt scherp adem van schrik: ‘Ik heb dat nooit gezegd, ik bedoel...’

Galathea zet een glas met dampende thee op tafel. Een doodnormaal theeglas, ze hebben thuis dezelfde. ‘Geen paniek. Ik weet hoe de buurt me noemt. Ga zitten.’

Maaike gaat zitten en kijkt om zich heen. Niet wat ze verwacht had. Ze had… ja, wat had ze verwacht? Een krokodil aan het plafond? Een ketel, pruttelend boven een vuur? Misschien, maar niet deze zwart/witte inrichting, met goudaccenten die zo uit de Jan des Bouvrie catalogus lijkt te komen.

‘Gewoon Ikea met goudverf van de Praxis.’

Maaike’s mond valt open. ‘Leest…leest u mijn gedachte?’

Galathea lacht. Een aanstekelijke lach, die eerder bij een jong meisje past dan bij een oude heks. Ze is ook niet oud, realiseert Maaike zich. Van haar leeftijd. Ok, dus niet meer zo ‘piep’ maar ook niet oud. Hooguit eind veertig.

Galathea gaat zitten. ‘Nee, ik lees geen gedachte. En zelfs áls ik dat zou kunnen, denk ik niet dat ik het zou willen. Niet interessant. Je bent niet de eerste die hier met die blik rondkijkt. Niet een typisch heksenhuis he?’

‘Nee,’ biecht Maaike op.

‘Het is de hoed.’

‘Die u buiten altijd draagt?’

‘Ja, en zeg maar jij. Ik ben gevoelig voor licht. Vandaar de hoed. Dat gecombineerd met mijn voorliefde voor zwarte kleding, katten en m’n kromme neus,’ ze wijst met twee vingers naar zichzelf en lacht; ‘heks!’ Maaike lacht automatisch mee.

‘Ja, dat zal het zijn. Natuurlijk ben je geen heks.’

‘Ik zei niet dat ik het niet ben.’

Maaike verslikt zich haast in haar thee.

 ‘Anders was je hier niet, toch?’

Maaike bijt op haar onderlip en kijkt naar haar handen die ze om het theeglas heeft gevouwen. Haar nagels verstandig kort, een witgouden trouwring en als ze aan haar vingers zou likken, zou ze het gehaktbrood proeven dat ze vanochtend heeft klaargemaakt. ‘Nee, dan zou ik hier niet zitten. Ik weet wat je kan.’ Haar stem is verbazingwekkend kalm gezien de absurde reden dat ze hier zit.

‘Oh?’

‘Ik heb gezien wat je deed voor het hondje van nummer 185. Iedereen zegt nu wel dat die auto niet zo hard reed, maar ik stond er pal naast. Ik hoorde zijn ribben kraken.’

Galathea vouwt haar handen om die van Maaike: ‘Wat je van me vraagt, is wel van een heel andere orde. Weet je dit zeker?’

‘Ja, help je me?’

‘Anders had ik je niet uitgenodigd. Heb je het contract ondertekent?’

Maaike knikt.

‘Heb je genoeg tijd?’

‘Ik heb verlof opgenomen. Ik heb tot 18.00.’

‘Dat is genoeg. Kom mee.’

Maaike neemt nog een snelle slok van de kruidenthee en volgt Galathea naar boven. Ze stapt over de kat die eigenwijs op de zesde traptree blijft liggen en haar geen blik waardig gunt.

‘Dit is mijn werkkamer. Hier gebeurt de magie.’ Galathea wiebelt haar vingers gekscherend naast haar hoofd, alsof ze een spook is. Alsof dit alles een grap is.

De werkkamer staat vol camera’s, opgesteld in een cirkel. Zelfs aan het plafond en op de grond, met daarachter grote lampen en reflectieschermen. In het midden van de cirkel zijn twee zwarte voeten op de grond getekend.

‘Ook niet wat je verwacht had hè?’ vraagt Galathea plagerig en doet een computer aan die  op een verder leeg bureau staat. Maaike glimlacht en ontspant.

‘Is dat een Apple? Die heeft mijn oudste zoon ook.’

‘Ja, aangevuld met wat dingen van eigen makelij. Kleed je maar uit. Het lijkt me duidelijk waar je moet staan.’

Ze vouwt haar kleding op en neemt plaats op de twee zwarte voeten. Galathea komt naar haar toe met een groene stift.

‘Ik markeer wat plekken op je lichaam, ok? Ter referentie. Ik zal je de technische details besparen. Je transpireert een beetje. Droog jezelf af, anders houd de stift niet.’

Maaike voelt haar wangen rood worden. Ze zweet snel. Als ze de jongste ophaalt van hockey, rechtstreeks uit haar werk, gooit die meteen de autoramen open.

 Nadat ze zich heeft afgedroogd doet Galathea de grote lampen aan. Het witte licht vult de ruimte en verdrijft elke schaduw. Galathea begint met haar werk. De eerste stip komt op haar rechterenkel. Maaike sluit haar ogen en luistert naar het gezoem van de computer en lampen. Nee, niet alleen luisteren, ook voelen. Ze voelt het als een trilling op haar huid en even vergeet ze waar ze is.

De stem van Galathea brengt haar terug: ‘Niet dat het me wat aangaat, maar waarom?’

‘Vanwege de herhaling’

‘De herhaling,’ echoot Galathea en Maaike glimlacht vanwege deze poging de sfeer te verlichten.

‘Ja, de herhaling.’ Dan verlaat de glimlach haar lippen. ‘Het s’ochtends opstaan, ontbijt, werk, avondeten. Weten dat het morgen weer hetzelfde is. En het wachten.’

Galathea werkt zich snel en kundig omhoog en zet schijnbaar willekeurig hier en daar een stip.

 ‘Het eeuwig wachten op de dingen die moeten komen, en weten dat als ze geweest zijn, ze nooit meer terugkomen.’ Ze slikt een brok in haar keel weg. Ze wil niet huilen, dan houdt de stift niet.

Galathea staat nu rechtop en kijkt haar aan.

‘Dat verklaart je wens, niet waarom je mijn diensten nodig hebt.’

‘Mijn man, hij is…’ haar stem sterft weg en ze verliest de moed om verder te gaan. Dan kijkt ze in Galathea’s ogen. Blauw en vriendelijk. Ogen die echt willen weten waarom.

‘Mijn man is een goede vader…als hij niet drinkt.’

Galathea’s wenkbrauwen schieten omhoog, maar voordat ze wat kan zeggen snijdt Maaike haar de pas af.

‘Nee, ik weet wat je wil zeggen. Ik heb het zo vaak gehoord; ‘Neem ze dan mee. Haal ze daar weg’. maar ik ben zelf opgegroeid zonder vader.’ Haar stem is vol vuur. ‘Dat ga ik mijn jongens niet aandoen. En hij is een goede vader. Echt. Als hij niet drinkt. En hij drinkt niet als hij krijgt wat hij wil...’ ze kijkt omlaag naar haar naakte lichaam.

Galathea zucht; ‘Maaike….’

‘Nee,’ Maaike heft haar vinger ter waarschuwing. ‘We hebben een contract. Je kunt niets zeggen wat ik niet zelf al bedacht heb.’

‘Goed dan.’ Galathea veegt een traan weg van Maaike’s gezicht en zet de laatste stip op haar slaap.

‘Blijf zo stil mogelijk staan. Ik controleer elke foto dus het duurt even.’

Maaike staart in het niets en staat stil.  Ze voelt de lampen op haar huid. Ze luistert naar het gezoem en zakt weg in zichzelf. Het gezoem vult haar lichaam, vibreert in haar en sterkt de overtuiging dat het goed is wat ze gaat doen.

‘Klaar. Zien?’

Een miniatuurversie van Maaike, gevormd uit ontelbare kleine groene stipjes, draait op het beeldscherm. Maaike knikt tevreden.

Bij de voordeur geeft ze Galathea een hand: ‘Hoe lang duurt het?’

‘Twee weken, ongeveer. Ik stuur je een appje. Zorg dat niemand je vindt.’

‘Ik heb een plan.’ Ze loopt de deur uit en is precies op tijd thuis om het eten op tafel te krijgen.

Twee weken later, om 8.16, krijgt ze het appje. Ze gaat naar haar werk, handelt alles voor die dag af, legt om 16.30 haar autosleutels in haar bureau, belt een taxi, die haar om 17.00 ophaalt en om 17.30 op de brug afzet. Om 17.35 klimt ze over de reling van de brug. Om 18.18 bereikt haar lichaam open zee.

Om 17.30 stopt Maaike’s auto voor haar huis. Om 17.35 loopt een dame die in alles op Maaike lijkt haar huis binnen en geeft Maaike’s man een kus, maakt vervolgens het eten, dat om 18.18 op tafel staat. Een week later merkt haar jongste op dat mamma niet meer zo zweet. Het autoraam hoeft niet meer naar beneden. In de weken daarna valt het haar man op dat haar huid zo egaal is. Hij grapt dat al die dure crèmes eindelijk gaan werken en denkt er verder niet over na. Verder merkt hij een verhoogd libido in zijn vrouw, wat hem bevalt. Alles gaat door. De machine loopt gesmeerd.

 Maar als ze alleen is, staat de dame, de dame die in alles op Maaike lijkt, stil in de kamer. Haar handen langs haar lichaam. Ze beweegt niet, knippert niet, denkt niet, ademt niet, en als je je oor op haar borst zou leggen, zou je alleen een zacht gezoem horen.

 

Dit artikel delen?
Pin It

Schrijfwedstrijd, Magie en Tovenaars

  • Hits: 70
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

ZOEKEN?