Loading...
Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Winnaars schrijfwedstrijd 'Magie en Tovenaars' bekend!

Van 25 februari t/m 25 april 2019 organiseerde uitgeverij Keytree in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd in het genre Fantasy met als thema: Magie en tovenaars. Voor deze wedstrijd ontvingen we bijna 90 verhalen.

Meer dan 80 (een aantal verhalen voldeed niet aan de voorwaarden) leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen hebben we mogen ontvangen. Bij dezen bedanken we iedereen die één of meerdere verhalen heeft ingestuurd!

De winnaar van het openingsverhaal en het boekenpakket is:

Steven Standaert met het verhaal Welp

Benieuwd of jouw verhaal in de bundel wordt opgenomen? Lees gauw verder!

Alle verhalen/auteurs voor de bundel (in willekeurige volgorde):

Steven Standaert : Welp

KT Sterling: het geheime verlangen van de tovenaar

Ellen Kusters: Wichard en Arnoldus

Petra van Engelenburcht: Magie

Tara Bakker: Ontheemd

Reinder Veelinx: Vlak voor de zoveelste zondvloed

Claudia Heijnen: Sneeuwvogel

Cindy Hovins: ook heksen maken foutjes

Nicole Houkes: Keria, de Donaktovernares

Marco Stroo: Vuurstormen

Edith E: Ik, de simpele geest van het Magische Boeck der leevensvraagstukken

Jorrit Stelma: En voor mijn volgende truc

Erik van der Velden: Het geheim van de bovenkamer

Hans van den Berg: De magiër

Emmelie Arents: De simulatie

Michelle Arts: Vogelvrij

Roos Vroonhof: Jachtseizoen

Anke van der Meer: De laatste reis

Pepijn Vissers: Toverraad en Traditie

Alain de Kinder: Quovadis

Morrigan Capall: Ravenheer

JN Martina: De grote bloedoorlog

Roelof Ham: Windruiter

Mark Tamminga: Het wisselhuis

Olga Ponjee: De uitverkorene

Jane Barnaby: Het perfecte slachtoffer

Arno Berendts: Merlijn komt los

Hasan Habibovic: Schaduwwezens

Renata R: Bergera en de vloek van van Arendus

Melanie Steentjes: Brandend oordeel

Nakita Veltman: Wrok

Jan Sebrechts: Zwarte zielen

Kees Scheurwater: De balans

Ben Blom: Echte vrienden

Jens van Neyghem: Magie van papier

Sarah Lenaars: Het meisje in de spiegel

Emsie Max: Als de maan verdwijnt

Yvonne Sonke: De hologrammen van Remuko

Selah Schonewille: De kleur van de bliksem

Annette Akkerman: De wonderlijke verdwijning van een schrijversblok

Magriet Spijker: Harde aarde en dansende vuurvliegjes

Liesbeth Jochemsen: De poppenjongen

Sandy Stokkel: Een bijzondere gave

Ans de Haan: De ontmoeting

Ido Venhuizen: De patstelling

Miranda Weernink: Voorzichtig

Frans van der Eem: De spreukendief

Eveline Boonstra: De Duistere Koets

Johan Tode: De vernietiging

Felicia Trenning: Timotheus


We feliciteren de winnaar van het boekenpakket en alle schrijvers waarvan het verhaal zal worden opgenomen in de bundel.


Na verschijning zal de bundel te koop zijn in elke boekenwinkel in België en Nederland.

Meer informatie over de verschijningsdatum etc. zal t.z.t. te vinden zijn op de website van Keytree.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Het Juiste Recept

De afgelopen jaren heb ik mij met onverdeelde aandacht gestort op onderzoek naar de personen die men geneigd is ‘half-dwergen’ te noemen, enkel om tot een simpele conclusie te komen: deze mensen van uitzonderlijk korte lengte hebben geen relatie tot het dwergenras. Noch tot het ras der halflingen, nu we het er toch over hebben. In het vervolg zou ik willen pleiten voor de term ‘kleine mensen’, daar dat vooralsnog de meest accurate beschrijving van hun wezen is.

 

Ik heb de genealogie van verscheidene kleine mensen zorgvuldig uitgeplozen, zo goed en zo kwaad als dit ging, maar in geen van de gevallen leek er sprake te zijn van niet-menselijke voorouders. Een oorzaak voor hun verschijnen moet, naar mijn mening, op een andere manier verklaard worden…

 

~Fragment uit het onderzoek van Eilwyn uit Idwalölen.

Met veel gekraak en stof kwam een gedeelte van het plafond naar beneden, nog geen twee stappen afstand van waar hij stond. Geschrokken deinsde Aldred opzij. Wantrouwend keek hij omhoog, half verwachtend dat de rest van het huis nu op zijn hoofd zou vallen. Hij had echter geluk. Voor nu… Hoe lang zou het duren voordat het wel fout ging?

“Ik weet niet of…”

“Jij bent niet het type om te weten,” onderbrak Galuoneth hem bruusk. “Dat is niets om je voor te schamen, daarom ben ik hier.”

Vanuit haar ooghoeken keek ze op hem neer, alvorens haar weg statig te vervolgen. Met gebalde vuisten ademde Aldred een paar keer diep in. Zorgvuldig verdrong hij de neerbuigende woorden naar het diepste plekje in zijn hart, waar hij alle beledigingen liet. Iets later liep hij met tegenzin achter de elfenvrouw aan.

Wat doe ik hier?

Hij wist wat Galuoneth hier deed. In de maanden dat hij bij haar in dienst was, was dat hem wel duidelijk geworden. Ze zocht een manier om magie te bedrijven, zelfs al had ze de gave niet van nature. Dit was het oude huis van een magiër. Zoals ze meer dan eens had verklaard, maakten magiërs hun eigen magie, in tegenstelling tot tovenaars en andere magiebedrijvers. ‘Het is een kwestie van het juiste recept,’ had ze gezegd. ‘Met bepaalde ingrediënten kan iedereen magiër worden. Ik zeker, met mijn kennis. Anderen, daarentegen, lopen eerder het risico zichzelf te vergiftigen als ze een poging wagen.

Allemaal heel interessant, maar waarom had ze hem nodig? Toen ze in zijn dorp was gearriveerd en speciaal naar hem had gevraagd, waande hij zich als in een droom. Een beeldschone elfenvrouw, die wilde dat hij voor haar kwam werken! Eindelijk iemand die voorbij zijn lengte keek! Iemand die niet dacht dat hij te dom en onhandig was om nuttig te zijn.

“Aldred! Waar blijf je!?” Galuoneths melodieuze stem klonk scherp door het gebouw. “Je hoeft me alleen maar te volgen, meer vraag ik niet.”

Hij zuchtte. Wel, ze is nog steeds mooi… Maar verder had hij misschien beter in zijn dorp kunnen blijven.

“Ik kom!”

Hij versnelde zijn pas. Galuoneth stond aan het einde van de hal in een deuropening en keek hem met licht opgetrokken wenkbrauw aan. Toen Aldred bij haar arriveerde, stapte ze lichtvoetig opzij en gebaarde de nieuwe kamer in.

“Wat zie je?”

Wat zie ik? Nieuwsgierig keek hij de kamer in. Enkele zonnestralen vielen via gaten in het dak naar binnen, terwijl stofdeeltjes sereen rondzweefden. Helaas kwam Aldred al snel tot de conclusie dat het verder een teleurstellend uitzicht was. De vermolmde houten vloer van de hal ging in de kamer over op stenen tegels, maar de muren waren opgebouwd uit dezelfde rivierkeien als de buitenmuren van het huis. In het midden van de kamer was een groot houten vloerluik te zien. Verder was de kamer leeg.

“Het is een lege kamer.”

Galuoneth maakte een geërgerd geluid. “Wat heb ik je geleerd?”

Aldred zuchtte, terwijl het antwoord ongevraagd in zijn gedachten opdook. Wees altijd nauwkeurig in je beschrijvingen. Lusteloos beschreef hij dit keer alle details van de kamer. Toen hij klaar was, knikte Galuoneth goedkeurend en stapte langs hem heen de kamer in. Vlak voor het vloerluik bleef ze staan en draaide zich met rechte rug naar hem toe.

“Je houding is me niet ontgaan, Aldred, als je dat soms mocht denken,” zei ze met een minzame glimlach. “Maar weet je nog waar we zijn?”

“Het oude huis van een magiër,” antwoordde hij mompelend. “Hij heette…”

Wederom viel Galuoneth hem in de rede: “De oude woonplaats van de magiër Feldornual. Hij was van groot belang in de geschiedenis van ons beider rassen. Gezien zijn magische macht is het niet ondenkbaar dat hij zijn thuis met bezweringen heeft overladen om zijn geheimen te beschermen.” Ze keek Aldred veelbetekenend aan. “Daarom heb ik jou meegenomen. Jouw afkomst maakt je ongevoelig voor magie. Uiterst tragisch voor jou en alle dwergen, maar een zegen voor mij. Dus…”

Ze wendde zich tot het vloerluik. Traag liep Aldred naar haar toe. Opeens was een puzzelstukje op zijn plaats gevallen. Ze gebruikt me om te zien of er geen illusies zijn. Of magische valstrikken… Hij wist niet goed hoe hij zich hierbij voelde.

“Wil je zo goed zijn om dat luik open te tillen, Aldred.”

Ik? Onzeker keek hij naar het luik. Het zag er zwaar uit en de scharnieren roestig. Zelfs als hij sterk genoeg zou zijn…

“Het luik is te groot. En het handvat zit teveel in het midden. Ik zou niet…”

Tot zijn ergernis vertoonde Galuoneths gezicht opeens medelijden.

“Je bent te klein. Natuurlijk, Aldred. Mijn excuses.”

Ze duwde hem aan de kant en begon zelf aan het luik te sjorren. Het proces ging moeizaam en ging vergezeld met luid gekraak van hout. Toen het luik voor de helft open was, bleef het steken. De opening was echter wijd genoeg om erdoorheen te kunnen.

“Jij eerst, Aldred,” gebood Galuoneth, terwijl ze een kaars ontstak.

Ongelukkig staarde hij naar de stenen traptreden, die in de duisternis afdwaalden. Het zou een lange, ongemakkelijke klim worden.

Alsof ze zijn gedachten had gelezen, voegde Galuoneth toe: “Geen haast. We hebben alle tijd.”

Voorzichtig begon hij aan de eerste trede.

Volkomen uitgeput keek hij toe hoe Galuoneth door de kelder rommelde. Het was zo’n contrast met haar normale gedrag dat het iets aandoenlijks had.

“Heuse kruidenmengsels! Nog steeds intact na al die jaren. Ik verwachtte enkel recepten te vinden!”

Onwillekeurig moest Aldred glimlachen. Ondanks alles was hij blij voor haar. Aan de andere kant, betekende dit succes dat ze hem niet langer nodig had? Ga ik dan weer naar huis? Hij had ambivalente gevoelens bij dat vooruitzicht. Straks eerst maar weer die verdomde trap op. Als hij dat zou overleven, zou hij verder kijken.

“Niet te geloven, Aldred! Een elixer dat bovennatuurlijke kracht verleent, als ik het etiket juist vertaald heb. Denk je eens in wat…”

Een luide, doffe klap klonk van boven aan de trap. De dreun deed het plafond schudden en bracht kleine beetjes puin naar beneden. Toen kwam alles weer tot bedaren. Opgelucht blies Aldred zijn adem uit. Het was slechts dat verdomde vloerluik. Meer niet.

Hij had de gedachte nog maar net geformuleerd, toen de onderste treden van de trap plotseling met veel kabaal bedolven werden onder enkele grote stenen en aarde. Verslagen keek Aldred naar de bende. Daar heb je het eindelijk… Ze waren levend begraven.

“De weg naar buiten…” stamelde hij.

Hij wendde zich tot Galuoneth. Tot zijn verbazing grijnsde ze triomfantelijk.

“We zijn gezegend, Aldred. Gezegend met de kans om de macht van Feldornuals recepten meteen te toetsen. Laat mij maar.”

Ze toonde hem een klein aardewerken flesje en nam er een slok uit. Aldred lachte. Natuurlijk! Een beetje rommel zou geen partij zijn voor een toverende elfenvrouw.

Terwijl hij toekeek hoe Galuoneth dichter naar de trap toeliep, voelde hij een lichte opwinding. Hij zou straks getuige zijn van ware magie! Hoe zou dat zijn?

Van over haar schouder wierp Galuoneth hem een zelfingenomen lachje toe. “Ik voel het, Aldred! Het werkt!”

Ze wendde zich tot het puin en reikte haar hand uit naar één van de stenen. Slap stortte ze ineen.

Ze leeft nog. Wanhopig liet Aldred haar pols los en keek op haar neer. Ze had hoge koorts en werd getergd door steken in haar maag, maar ze leefde nog. Misnoegd staarde hij naar de blokkade op de trap. Zolang ze hier opgesloten zaten maakte het alleen weinig uit.

Weifelend bracht hij zijn blik naar het aardewerken flesje waaruit Galuoneth gedronken had.

Jouw afkomst maakt je ongevoelig voor magie.

Waarschijnlijk zou hij ook vergiftigd raken, al dan niet met de dood als gevolg. Maar wat konden ze anders nog doen?

Hij zuchtte, alvorens een grote teug te nemen. Een kruidige sensatie speelde in zijn mond, om vervolgens in zijn keel te verdwijnen. Verder voelde hij niets.

Onzeker greep Aldred met beide handen een steen van de puinstapel vast. Hij tilde hem moeiteloos op.

Een kwestie van het juiste recept, hè?

Hoofdschuddend legde hij de steen opzij en ging door met graven. Desalniettemin keek hij nog steeds op tegen de klim naar boven...

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 35
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief