Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Winnaars schrijfwedstrijd 'Magie en Tovenaars' bekend!

Van 25 februari t/m 25 april 2019 organiseerde uitgeverij Keytree in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd in het genre Fantasy met als thema: Magie en tovenaars. Voor deze wedstrijd ontvingen we bijna 90 verhalen.

Meer dan 80 (een aantal verhalen voldeed niet aan de voorwaarden) leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen hebben we mogen ontvangen. Bij dezen bedanken we iedereen die één of meerdere verhalen heeft ingestuurd!

De winnaar van het openingsverhaal en het boekenpakket is:

Steven Standaert met het verhaal Welp

Benieuwd of jouw verhaal in de bundel wordt opgenomen? Lees gauw verder!

Alle verhalen/auteurs voor de bundel (in willekeurige volgorde):

Steven Standaert : Welp

KT Sterling: het geheime verlangen van de tovenaar

Ellen Kusters: Wichard en Arnoldus

Petra van Engelenburcht: Magie

Tara Bakker: Ontheemd

Reinder Veelinx: Vlak voor de zoveelste zondvloed

Claudia Heijnen: Sneeuwvogel

Cindy Hovins: ook heksen maken foutjes

Nicole Houkes: Keria, de Donaktovernares

Marco Stroo: Vuurstormen

Edith E: Ik, de simpele geest van het Magische Boeck der leevensvraagstukken

Jorrit Stelma: En voor mijn volgende truc

Erik van der Velden: Het geheim van de bovenkamer

Hans van den Berg: De magiër

Emmelie Arents: De simulatie

Michelle Arts: Vogelvrij

Roos Vroonhof: Jachtseizoen

Anke van der Meer: De laatste reis

Pepijn Vissers: Toverraad en Traditie

Alain de Kinder: Quovadis

Morrigan Capall: Ravenheer

JN Martina: De grote bloedoorlog

Roelof Ham: Windruiter

Mark Tamminga: Het wisselhuis

Olga Ponjee: De uitverkorene

Jane Barnaby: Het perfecte slachtoffer

Arno Berendts: Merlijn komt los

Hasan Habibovic: Schaduwwezens

Renata R: Bergera en de vloek van van Arendus

Melanie Steentjes: Brandend oordeel

Nakita Veltman: Wrok

Jan Sebrechts: Zwarte zielen

Kees Scheurwater: De balans

Ben Blom: Echte vrienden

Jens van Neyghem: Magie van papier

Sarah Lenaars: Het meisje in de spiegel

Emsie Max: Als de maan verdwijnt

Yvonne Sonke: De hologrammen van Remuko

Selah Schonewille: De kleur van de bliksem

Annette Akkerman: De wonderlijke verdwijning van een schrijversblok

Magriet Spijker: Harde aarde en dansende vuurvliegjes

Liesbeth Jochemsen: De poppenjongen

Sandy Stokkel: Een bijzondere gave

Ans de Haan: De ontmoeting

Ido Venhuizen: De patstelling

Miranda Weernink: Voorzichtig

Frans van der Eem: De spreukendief

Eveline Boonstra: De Duistere Koets

Johan Tode: De vernietiging

Felicia Trenning: Timotheus


We feliciteren de winnaar van het boekenpakket en alle schrijvers waarvan het verhaal zal worden opgenomen in de bundel.


Na verschijning zal de bundel te koop zijn in elke boekenwinkel in België en Nederland.

Meer informatie over de verschijningsdatum etc. zal t.z.t. te vinden zijn op de website van Keytree.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Gewoon. Saai.

 

Daaf stond voor een grote spiegel. In zijn linkerhand probeerde hij met een kleine handspiegel de zijkant van zijn gezicht te zien zonder zijn hoofd te hoeven bewegen. In een nogal ongemakkelijke hoek voor zijn schouder lukte dit tot op zekere hoogte. Het felle licht van de lamp boven de spiegel gaf hem een ziekelijke bleekheid.

Geen wonder dat Yara niet naar hem omkeek. Hij kon de aderen op zijn gezicht bijna tellen, zo doorzichtig was zijn huid. Het bot van zijn ribben duwde de huid strak rond zijn borstkas. Zo dun als het laagje karnemelk dat op de rand van een glas achterblijft. 

Zo gewoon. 

Zo saai.

Yara viel meer op donkere jongens, had Daaf gehoord van één van de meiden die altijd bij haar waren. Als bijen rond hun koningin. Donkere, exotische jongens. Ook wat gespierder en langer dan Daaf. In alle opzichten anders, beter. Toch lachte Yara altijd om zijn grapjes en slimme opmerkingen. Dat alleen moest toch bijna goed genoeg zijn? 

Zijn ogen vielen op de donkere pigmenten die voor hem op een soort 'huis-tuin-en-keuken'-altaar klaar lagen. Het zou geen lastige transformatie moeten zijn volgens de boeken, maar uiterste concentratie en precisie waren van groot belang voor een succesvol resultaat. 

Daaf nam de kleuren goed in zich op totdat hij ze bijna met zijn ogen dicht nog voor zich kon zien. Concentratie forceerde zijn wenkbrauwen in een soort samengeknepen golf. Hij balde zijn rechterhand tot een vuist en ontspande hem. Nieuw bloed stroomde naar zijn vingertoppen en hij voelde de barrière van zijn magische zijn. Met het warme tintelende gevoel van zijn magisch geladen bloed trok hij de barrière naar binnen. Net genoeg om magie te kunnen weven en tegelijkertijd zijn ingewanden nog te kunnen beschermen tegen negatieve invloeden. 

Alleen deze actie, in combinatie met de nodige zenuwen, maakte Daaf al klam van zweet. Zijn ogen fixeerde zich op een punt ergens midden op zijn borstkas van zijn spiegelbeeld. Voorzichtig bracht hij zijn rechterhand, met twee vingers uitgestrekt, naar die plek. Het warme, tintelende gevoel verspreidde zich heel langzaam waar zijn vingers de huid raakten.

Daaf had expres drie verschillende bruine pigmenten gekozen voor deze transformatie. Een huid was nooit egaal in één kleur. Eigenlijk was drie nog net iets te weinig, maar meer kleuren betekende dat hij een dieper nuance gevoel moest beheersen en dat ging hem zijn petje te boven. 

De tinteling werd prominenter en Daaf liet de magie dieper in zijn huid zakken. Het was een kwestie van op de verandering anticiperen en het visualiseren, dus verbeelde hij zich dat de mix van pigmenten uit zijn vingers in de huid lekte. Als inkt op perkament. Hij voelde de verandering voordat hij hem zag in de spiegel. Een donkerbruine vlek verspreidde zich uit zijn vingertoppen over het midden van zijn borst. Met zijn focus kon hij de pigmenten van elkaar onderscheiden en ze individueel aansturen.

Daaf speelde een seconde met de drie kleuren als een soort spiraal op zijn middenrif voordat hij ze definitief plaats gaf in de huid. Langzaam bewoog hij met zijn vingertoppen meer richting de zijkant van zijn romp. De tintelende magie volgde de baan van de vingers als beroerd water onder een boot. Golven van pigment vormden zich precies zoals Daaf aangaf en langzaam bij beetje begon zijn romp een warm bruine kleur aan te nemen. 

Op deze manier behandelde Daaf eerst de onderkant van zijn lichaam. Met de handspiegel in zijn linkerhand checkte hij het resultaat op de achterkant van zijn rug, billen en benen. Om de zoveel tijd nam hij een klein moment van rust om de pigmenten op het altaar voor hem nog eens goed te bekijken en om zijn magische reserves te checken, maar nooit liet hij zijn barrière weer terugkeren tot de natuurlijke plaats net buiten de huid. Als dat gebeurde dan zou zijn magie gefixeerd worden en de transformatie permanent worden. Hij kon natuurlijk later weer opnieuw beginnen, maar dan koste het hem weer een aantal dagen om op kracht te komen. De huid is het grootste orgaan van je lichaam en voor een transformatie daarvan had je goede reserves nodig. En over zijn lijk dat hij naar buiten zou gaan half getransformeerd, als een soort koe. Wat zouden zijn vrienden wel niet denken? Wat zou Yara wel niet denken? Dat hij niet eens in staat was om een transformatie volledig uit te voeren en daarbij nog lelijker te worden dan hij al was? Nee, onacceptabel. 

Daaf volgde zijn vingertoppen langs zijn linkerarm in de spiegel. De handpalm liet hij lichter van kleur en de ruimte onder de oksels en aan de binnenkant van de biceps werden een tint lichter dan de rest van de huid. Hij duwde de magie langs zijn nek in zijn rechterarm. Dit koste hem meer moeite aangezien hij de huid niet kon aanraken. Het pigment trok langzaam langs de elleboog tot uiteindelijk de hand helemaal was gekleurd. 

Zweet liep in kleine straaltjes langs Daafs voorhoofd en rug. De spieren van zijn linkerarm trilden licht van vermoeidheid en verkramping, maar hij was bijna klaar. Het moeilijkste deel moest nu nog komen, maar het was niet veel meer; zijn gezicht.

Zonder zijn rechterhand van zijn linkerschouder los te laten veegde hij het zweet van zijn voorhoofd. Daaf deed een stap dichter naar de grote spiegel. Belangrijk bij het gezicht was dat je moest zorgen dat de magie niet de tanden en het oogwit aantastte. De tanden zijn makkelijker te ontwijken door de mond goed gesloten te houden, maar zijn ogen kon hij niet dichtdoen. 

"Focus, Daaf..." mompelde hij hardop tegen zichzelf en voelde het schrapen van zijn droge keel. Hoe lang zou hij al bezig zijn geweest? Toch zeker een uur. 

Langzaam gleed hij met zijn vingertoppen via zijn nek naar zijn kaak. Het warme bruin golfde rijkelijk langs zijn kin en zette zich al tintelend onder zijn lippen. Heel voorzichtig trok Daaf een klein beetje van de magische stroom terug in zijn lichaam. Het pigment kwam nu in een dunnere stroom uit alleen zijn wijsvinger en hij tekende de contouren van zijn gezicht. 

Uit het niets schoot er een klein insect over het oppervlak van de spiegel. Daaf verstijfde. Vanuit zijn ooghoek zag hij het beestje op de spiegel omdraaien en weer omhoog kruipen. Dwars door zijn zichtveld heen. Het was een klein insect dat vaker voorkomt in huishoudens en leeft achter losse stukken behang of in oude vergeten boeken. Beide waren niet schaars in Daafs kamer, maar hier was alles hermetisch schoon. Het zilvervisje maakte een ingewikkeld patroon voordat het zich stilhield in de rechterbovenhoek van de spiegel.

Daafs lichaam trilde van vermoeidheid en hij voelde dat hij niet lang meer had om de transformatie te voltooien. De natuurlijke magische barrière van zijn lichaam duwde tegen zijn concentratie en hij vocht om het binnen te houden. Hij was bijna klaar en moest nog een paar kleine vlekken op zijn gezicht vullen. 

Met een trillende hand reikte hij naar de spiegel. Het zilvervisje bleef onaangedaan zitten onder de schaduw van Daafs rechterhand. Kleine zwarte kraaloogjes keken Daaf uitdagend aan. Vliegensvlug en acrobatisch sprong het zilvervisje op zijn hand en een schok ging door hem heen. Een zilveren gloed gleed in zijn zicht als een waas en hij verloor zijn concentratie. Met een bijna fysieke klap schoot zijn barrière terug in positie en voelde hij zijn laatste restje magie over zijn huid kruipen. De tinteling die voorheen als een bijna onvoelbare constante was geworden over zijn hele lichaam vertienvoudigde zich en hij zakte door zijn knieën.

Zo snel als dit gebeurde, zo snel was het ook weer weg. Daaf zat met gesloten ogen op de grond. Trillend raapte hij zichzelf bijeen en opende zijn ogen. De kamer was kil en het felle licht van de lamp maakte het bijna steriel. De handspiegel was gevallen en lag in stukken naast hem. De witte muren en stenen vloer was verder vlekkeloos. Een natte zitafdruk was het enige bewijs, naast de spiegelresten en het altaartje, dat er iemand in de ruimte was geweest. 

Daaf keek op naar de grote spiegel aan de muur en zijn mond viel open van verbazing. 

Er stond een donkerbruine jongen in zijn plaats. Warm, bruin en exotisch. Gezond, levendig en bezweet. Dwars over zijn gezicht, schouders, romp en benen liepen dunne zilveren lijnen. Één lijn raakte zijn linkeroog.

Door de aanraking was het zilvervisje volledig opgegaan in zijn magie. Het had zijn huid gemarmerd met zilver pigment. Een glimmend kruipspoor diep in zijn huid gegrift. 

Diep van binnen hoorde hij een vreemd knisperend geluid. Een soort onmenselijke lach. Akelig, maar herkenbaar. Het was de magische echo van het brein van het zilvervisje, juichend om zijn succes. 

Een glimlach kroop over Daafs gezicht. 

Gewoon? Saai? De woorden betekenden niets meer voor hem. Nog nooit was het een eerstejaars gelukt 'bi-couleur' te transformeren. Stilletjes bedankte hij de vergeefse zelfmoordaanval van het zilvervisje.

Yara zal haar ogen niet van hem af kunnen houden. Niemand niet.

 

---

Dit artikel delen?
Pin It

Schrijfwedstrijd

  • Hits: 81
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief