Loading...
Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Winnaars schrijfwedstrijd 'Magie en Tovenaars' bekend!

Van 25 februari t/m 25 april 2019 organiseerde uitgeverij Keytree in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd in het genre Fantasy met als thema: Magie en tovenaars. Voor deze wedstrijd ontvingen we bijna 90 verhalen.

Meer dan 80 (een aantal verhalen voldeed niet aan de voorwaarden) leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen hebben we mogen ontvangen. Bij dezen bedanken we iedereen die één of meerdere verhalen heeft ingestuurd!

De winnaar van het openingsverhaal en het boekenpakket is:

Steven Standaert met het verhaal Welp

Benieuwd of jouw verhaal in de bundel wordt opgenomen? Lees gauw verder!

Alle verhalen/auteurs voor de bundel (in willekeurige volgorde):

Steven Standaert : Welp

KT Sterling: het geheime verlangen van de tovenaar

Ellen Kusters: Wichard en Arnoldus

Petra van Engelenburcht: Magie

Tara Bakker: Ontheemd

Reinder Veelinx: Vlak voor de zoveelste zondvloed

Claudia Heijnen: Sneeuwvogel

Cindy Hovins: ook heksen maken foutjes

Nicole Houkes: Keria, de Donaktovernares

Marco Stroo: Vuurstormen

Edith E: Ik, de simpele geest van het Magische Boeck der leevensvraagstukken

Jorrit Stelma: En voor mijn volgende truc

Erik van der Velden: Het geheim van de bovenkamer

Hans van den Berg: De magiër

Emmelie Arents: De simulatie

Michelle Arts: Vogelvrij

Roos Vroonhof: Jachtseizoen

Anke van der Meer: De laatste reis

Pepijn Vissers: Toverraad en Traditie

Alain de Kinder: Quovadis

Morrigan Capall: Ravenheer

JN Martina: De grote bloedoorlog

Roelof Ham: Windruiter

Mark Tamminga: Het wisselhuis

Olga Ponjee: De uitverkorene

Jane Barnaby: Het perfecte slachtoffer

Arno Berendts: Merlijn komt los

Hasan Habibovic: Schaduwwezens

Renata R: Bergera en de vloek van van Arendus

Melanie Steentjes: Brandend oordeel

Nakita Veltman: Wrok

Jan Sebrechts: Zwarte zielen

Kees Scheurwater: De balans

Ben Blom: Echte vrienden

Jens van Neyghem: Magie van papier

Sarah Lenaars: Het meisje in de spiegel

Emsie Max: Als de maan verdwijnt

Yvonne Sonke: De hologrammen van Remuko

Selah Schonewille: De kleur van de bliksem

Annette Akkerman: De wonderlijke verdwijning van een schrijversblok

Magriet Spijker: Harde aarde en dansende vuurvliegjes

Liesbeth Jochemsen: De poppenjongen

Sandy Stokkel: Een bijzondere gave

Ans de Haan: De ontmoeting

Ido Venhuizen: De patstelling

Miranda Weernink: Voorzichtig

Frans van der Eem: De spreukendief

Eveline Boonstra: De Duistere Koets

Johan Tode: De vernietiging

Felicia Trenning: Timotheus


We feliciteren de winnaar van het boekenpakket en alle schrijvers waarvan het verhaal zal worden opgenomen in de bundel.


Na verschijning zal de bundel te koop zijn in elke boekenwinkel in België en Nederland.

Meer informatie over de verschijningsdatum etc. zal t.z.t. te vinden zijn op de website van Keytree.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

De Uitverkorene

 
Het was de zoveelste discussie van die dag geweest, maar uiteindelijk waren de vier Afgevaardigden het min of meer eens geworden: Adelgonde en Cornelis zouden de Wering in stand houden, terwijl Laurens en Herrie op zoek gingen naar de Uitverkorene. Die was gaan plassen, althans, dat was wat hij gezegd had, maar dat was ondertussen meer dan anderhalf uur geleden.
            Ondertussen vrat Het Verderf zich een weg door het landschap. Laurens voelde het gif aan de wolken likken, de zomerlucht die geel en daarna groen kleurde tussen de tenten.
            Snel pakte hij de hand van de kleine Herrie. Het terrein onder hun voeten was een chaos van scheefgewaaide hekken en tentgeraamtes, in een miezerregen van plastic zakken en bekertjes. Het was een angstaanjagend gezicht: het festivalterrein waar een paar uur geleden nog duizenden handen de lucht in waren gegaan en dat nu verscheurd werd als een kijkdoos van papier.
 
.:.

Ze vonden de Uitverkorene bij de Dixi-toiletten.
            ‘Flikker op,’ zei hij. ‘Ik ben geen kleuter meer.’ En in de telefoon die hij onopvallend tussen zijn vettige lokken had verborgen: ‘Loseralarm, BRB skatje.’
            Laurens stak één gehandschoende hand uit, ten teken dat de Uitverkorene hem de telefoon moest overhandigen. ‘Nee,’ zei hij. ‘Je bent geen kleuter meer. Maar je bent wel de Uitverkorene. Je mag geen contact met de buitenwereld hebben om een reden.’
            ‘Ja, omdat jullie debiel zijn en debiele regels hebben,’ zei de Uitverkorene. ‘Maar dat is geen reden.’ Hij klapte zijn telefoon dicht, negeerde Laurens’ uitgestoken hand en liet het apparaat in zijn broekzak glijden.
Jeans, zag Laurens tot zijn afschuw. Met gaten op de knieën en een randje boxershort met Wanna see my magic wand? waar een degelijke riem had moeten zitten. Het rituele gewaad van de Uitverkorene was nergens te bekennen.
            ‘Je telefoon,’ zei Laurens, nu dwingender. Hij was een keurige man die niet snel zijn geduld verloor, maar het onuitstaanbare gedrag van de Uitverkorene had al lang geleden een scherpe nagel achter dat beschaafde vernis geslagen. ‘En maak die sigaret uit. Je moet de wereld redden, geen exotische ademhalingsaandoening oplopen.’
            De Uitverkorene wierp hem een spottende blik toe. ‘Gandalf rookte,’ zei hij. ‘En toch heeft hij Kabouterland gered. Dus weet je, Ficquelmont, wat jij kan krijgen?’
            Maar hij kreeg de kans niet om nog meer taal in obsceniteiten om te toveren, want op dat moment voelde Laurens hoe de Wering brak en het Verderf over het terrein spoelde. Nog net op tijd wist hij Herrie achter de rij Dixi-toiletten te trekken en haar lichaam af te dekken met het zijne.

.:.

Ze hadden al meer met de Uitverkorene te stellen gehad. En met elkaar, want de vier Afgevaardigden van de Nederlandse Magiescholen waren het traditioneel oneens geweest over de manier waarop de Profetie der Harmonie gelezen diende te worden. Uiteindelijk waren ze overeengekomen dat de Uitverkorene ‘voor zijn eigen veiligheid’ van school naar school zou reizen en onderwezen zou worden volgens de vier traditionele Zuilen der Magie. Een uitzonderlijk staaltje polderwerk na vele eeuwen onenigheid, dat helaas ook uitzonderlijk snel weer vergeten bleek toen de Afgevaardigden elkaars lespakketten onder ogen kregen. Het gevolg waren vier surrogaatouders die om het hardst trokken aan één wispelturig pleegkind.
            Het duurde dan ook niet lang of het Schepsel der Harmonie had de puberteit bereikt en was totaal onuitstaanbaar geworden. De Brenger Van Hoop En Licht bracht meer tijd door in bed dan in de schoolbanken, verspilde zijn magische talent aan onbegrijpelijke haarstijlen en leek enkel nog te motiveren met sigaretten, schreeuwmuziek en vrouwelijke aandacht.
            En weer verschilden de vier Afgevaardigden van mening. Cornelis Zuurmond was - nadat hij door een prank van de Uitverkorene met rolstoel en al van de monumentale trappen van het Calvinistisch Vormingsinstituur voor de Hoogtoverij was geflikkerd - wederom overtuigd geraakt van de pedagogische meerwaarde van lijfstraffen.
            Adelgonde Cats van Rooijen van het Bourgondisch Staatsmagisterie had haar best gedaan om begrip te kweken voor het puberbrein met haar Oei, ik groei-boeken. Maar nadat haar zoveelste ‘empathische dialoog’ was geëindigd in een oneerbaar voorstel van het nog altijd minderjarige Schepsel der Harmonie, geloofde zelfs Adelgonde niet meer dat de ‘puberteit een levensfase vol leuke uitdagingen’ was en dat pubers soms ‘ook heel ontwapenend en verfrissend’ konden zijn.
            Tegen Laurens de Ficquelmont ‘met zijn lelijke kaksnor’ bleef de Uitverkorene hardnekkig zwijgen en Herrie van het Collectief voor Volksmagie had misschien wel goede ideeën, maar die was zelf een moeilijk geval en ook nog maar negen.
            Dus bleef de Uitverkorene onvervangbare artefacten van altaars maaien met zijn slungelarmen, dreunden de fundamenten van de vier Nederlandse Magiescholen op Krijsende Karkassen en andere necrometal en wezen de Afgevaardigden allemaal beschuldigend naar elkaar. En toch hadden ze geen keuze. De Uitverkorene was de enige die de Magie van het Licht kon leren beheersen (mits hij zijn huiswerk maakte) en daarmee hun laatste hoop nu de kracht van Het Verderf sterker was dan ooit.

.:.

            ‘Waar is hij?’ Adelgonde had haar hele gewicht in de strijd moeten gooien tegen de vernietigende storm en liet zich nu uitgeput achter de Dixi-toiletten zakken.
            Cornelis, die vlak achter haar in een kuil was blijven steken, trok scheldend aan het rechterwiel van zijn rolstoel, terwijl zijn gewaad om hem klapperde als een volgeladen waslijn. ‘Adelgonde!’ tierde hij. ‘Magizwijn!’
            ‘Hij bekijkt ‘t maar,’ zei Adelgonde. ‘De Wering ging neer omdat die kribbebijter wéér weigerde te eten. ‘Magie is de beheersing van het materiële door het immateriële’ onzin. Alles leuk en aardig, maar dan lost hij dit ook maar op met z’n laterale hersenkwab.’ Ze keek om zich heen. ‘Waar is dat joch?’
            Laurens vouwde zijn handen om zijn ogen zodat hij tegen de storm in kon kijken. Om hen heen werden tenten de lucht in geworpen als ballonnen, maar uiteindelijk vond hij de Uitverkorene. Hij zat gehurkt tegen een afvalcontainer foto’s te maken met zijn telefoon.
            ‘Ja, dat was ook al zo’n voortreffelijk idee,’ zei Adelgonde, die Laurens’ blik volgde. ‘Die telefoon.’
            ‘Het gaat erom dat we hem gevonden hebben,’ zei Laurens snel. ‘Dat het nog niet te laat is om...’
            Maar hij werd onderbroken door de rochellach van Cornelis. De eerste opmaat naar zijn nimmer teleurstellende cynisme. ‘Te laat!’ lachte de oude tovenaar, alsof dat woord op zich de grap was. ‘Ja, we zouden maar te laat zijn!’
            ‘Met alle respect,’ zei Laurens. ‘Maar als we onze krachten bundelen en de Lichtzegel...’
            ‘Met alle respect, Blauwbloed Bleekscheet,’ zei Cornelis. ‘Maar een zekere Uitverkorene heeft misschien iets te goed opgelet bij Economagie toen hij ondergedoken zat op een zekere Hogeschool voor Progressief Liberale Magie. Wat heeft ons onvervangbare Lichtzegel hem ook alweer opgeleverd?’
            ‘Drie sloffen sigaretten,’ zei Adelgonde. ‘En een tongzoen van Hedwig.’
            ‘Kapitalisme,’ zei Herrie. ‘Het maakt alles kapot.’
           ‘Dus wat?’ zei Laurens. ‘Doen of we allemaal gelijk zijn? Hem opsluiten in een kloostercel tot hij zijn spreuken kan dromen maar sneuvelt aan de eerste de beste neusverkoudheid?’
            ‘Dat is minder erg dan sneuvelen door Bourgondische aderverkalking,’  zei Cornelis.
            ‘Er is niets mis met mijn…’ begon Adelgonde en zweeg toen. Ze zwegen allemaal. Want in de verte kwam de Uitverkorene met een ijselijke schreeuw hun kant op rennen. In zijn kielzog sleepte hij de manifestatie van Het Verderf mee, groot en log, de gifwolken als een mantel om haar schouders geslagen, zodat je draaierig werd als je naar haar keek.      

.:.

Dampend van het penetrante puberzweet wierp de Uitverkorene zich tussen de Afgevaardigden.
            ‘Fok,’ hijgde hij en draaide zich op zijn rug in het zand. ‘Deze shit, man. Fokking awesome!’
            Cornelis keek beschuldigend naar Herrie en schraapte toen zijn keel. ‘Juist ja,’ zei hij. ‘Fokking.... awesome.’
            ‘Ik heb niet...’ begon Herrie.
            ‘Wat een geluk,’ zei Laurens snel, ‘dat de Uitverkorene zich bij ons heeft gevoegd om het Anker van Licht te plaatsen.’
            De Uitverkorene keek hem wazig aan. ‘Het wat?’ zei hij.
            ‘Het Lichtritueel,’ zei Adelgonde. ‘We moesten in Lichtenvoorde zijn, zei je. Omdat je hier het meeste Licht voelde voor een Ankerpunt.’
            ‘Eh oké,’ zei de Uitverkorene. ‘Juist. Het Licht. Dat ik voel in mijn diepste ziel...’ Hij liet een betekenisvolle blik langs de vier Afgevaardigden glijden. Sloot toen zijn ogen, spreidde zijn armen... En barstte uit in gelach. ‘Tering, of die oude zooi iemand boeit. Hallo. Lichtenvoorde. Zwarte Cross. Grootste muziekmotorcross van Europa! Dat lijkt me effe iets belangrijker dan die chick met d’r PMS-magie.’ Hij stond op en wierp een handvol vette lokken achterover. ‘Zeg, enig idee hoe lang die hocuspocus hier nog gaat duren? Om tien uur treedt Krijsende Karkassen op en ik wil nog iets aan m’n haar doen voor Hedwig hier straks is.’

.:.

Laurens de Ficquelmont keek naar de kolk van vernieling die zich achter de rug van de Uitverkorene ontvouwde. Hij voelde de hand van Herrie. Van Cornelis. Van Adelgonde. En op dat ene moment wist hij dat ze, voor het eerst in millenia, hetzelfde dachten.
            ‘Hé!’ riep de Uitverkorene toen de Afgevaardigden synchroon opstonden, hun handen aan elkaar geregen als een ketting. ‘Is dit een grap? Waarom lachen jullie? Wat is dat voor funky lichteffect?’
            ‘Geen zorgen,’ zei Herrie.
            ‘We gaan hulp halen,’ zei Cornelis.
            ‘Hou jij ondertussen het Kwaad even bezig,’ zei Adelgonde.
            ‘BRB, skatje,’ zei Laurens.
            En terwijl ze in het niets oplosten, hoorden ze nog vaag het geschreeuw van een Uitverkorene die duidelijk was vergeten zijn Lichtspreuken te leren.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 87
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief