Loading...
Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Winnaars schrijfwedstrijd 'Magie en Tovenaars' bekend!

Van 25 februari t/m 25 april 2019 organiseerde uitgeverij Keytree in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd in het genre Fantasy met als thema: Magie en tovenaars. Voor deze wedstrijd ontvingen we bijna 90 verhalen.

Meer dan 80 (een aantal verhalen voldeed niet aan de voorwaarden) leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen hebben we mogen ontvangen. Bij dezen bedanken we iedereen die één of meerdere verhalen heeft ingestuurd!

De winnaar van het openingsverhaal en het boekenpakket is:

Steven Standaert met het verhaal Welp

Benieuwd of jouw verhaal in de bundel wordt opgenomen? Lees gauw verder!

Alle verhalen/auteurs voor de bundel (in willekeurige volgorde):

Steven Standaert : Welp

KT Sterling: het geheime verlangen van de tovenaar

Ellen Kusters: Wichard en Arnoldus

Petra van Engelenburcht: Magie

Tara Bakker: Ontheemd

Reinder Veelinx: Vlak voor de zoveelste zondvloed

Claudia Heijnen: Sneeuwvogel

Cindy Hovins: ook heksen maken foutjes

Nicole Houkes: Keria, de Donaktovernares

Marco Stroo: Vuurstormen

Edith E: Ik, de simpele geest van het Magische Boeck der leevensvraagstukken

Jorrit Stelma: En voor mijn volgende truc

Erik van der Velden: Het geheim van de bovenkamer

Hans van den Berg: De magiër

Emmelie Arents: De simulatie

Michelle Arts: Vogelvrij

Roos Vroonhof: Jachtseizoen

Anke van der Meer: De laatste reis

Pepijn Vissers: Toverraad en Traditie

Alain de Kinder: Quovadis

Morrigan Capall: Ravenheer

JN Martina: De grote bloedoorlog

Roelof Ham: Windruiter

Mark Tamminga: Het wisselhuis

Olga Ponjee: De uitverkorene

Jane Barnaby: Het perfecte slachtoffer

Arno Berendts: Merlijn komt los

Hasan Habibovic: Schaduwwezens

Renata R: Bergera en de vloek van van Arendus

Melanie Steentjes: Brandend oordeel

Nakita Veltman: Wrok

Jan Sebrechts: Zwarte zielen

Kees Scheurwater: De balans

Ben Blom: Echte vrienden

Jens van Neyghem: Magie van papier

Sarah Lenaars: Het meisje in de spiegel

Emsie Max: Als de maan verdwijnt

Yvonne Sonke: De hologrammen van Remuko

Selah Schonewille: De kleur van de bliksem

Annette Akkerman: De wonderlijke verdwijning van een schrijversblok

Magriet Spijker: Harde aarde en dansende vuurvliegjes

Liesbeth Jochemsen: De poppenjongen

Sandy Stokkel: Een bijzondere gave

Ans de Haan: De ontmoeting

Ido Venhuizen: De patstelling

Miranda Weernink: Voorzichtig

Frans van der Eem: De spreukendief

Eveline Boonstra: De Duistere Koets

Johan Tode: De vernietiging

Felicia Trenning: Timotheus


We feliciteren de winnaar van het boekenpakket en alle schrijvers waarvan het verhaal zal worden opgenomen in de bundel.


Na verschijning zal de bundel te koop zijn in elke boekenwinkel in België en Nederland.

Meer informatie over de verschijningsdatum etc. zal t.z.t. te vinden zijn op de website van Keytree.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

De poppenjongen

'Japie, laat je zusje met rust!' De oude speelgoedmaker hief een waarschuwende vinger op.

Hoewel Japie vaders ogen zag glinsteren van stille pret, deed hij wat hem werd gevraagd en gaf de pop met nu afgeknipte haren terug aan zijn zusje. Barbara drukte de pop tegen zich aan alsof het haar kostbaarste bezit was, ook al had ze meer poppen dan Japie oud was en hij was al bijna elf.

Hun moeder stierf kort na de geboorte van Barbara, Japie wist het nog goed. Vader was kapot geweest van verdriet. Het lukte hem niet om blij te zijn met zijn pasgeboren dochter, zeker niet toen het meisje steeds meer op haar moeder begon te lijken. Het was te confronterend. Ook Japie moest af en toe met zijn ogen knipperen om zich ervan te overtuigen dat het zijn zusje was die hij zag en niet zijn moeder.

Japie was vaders oogappel en kon daarom zonder veel gevolgen, soms zelfs onder vaders ogen, Barbara plagen en haar poppen beschadigen. Tegelijkertijd maakte de speelgoedmaker zoveel poppen voor zijn jongste kind dat er altijd eentje was die nog niet in Japies handen was gevallen. Allemaal leken ze op hun moeder en allemaal waren ze met de grootste zorg gemaakt. Het was alsof de speelgoedmaker Barbara de schuld gaf van het overlijden van zijn vrouw, maar tegelijkertijd het meisje niets kon weigeren juist omdat ze zoveel op haar leek. Japie mocht ter compensatie doen en laten wat hij wilde, dus leefde hij zich uit op de poppen van zijn zusje omdat hij jaloers op haar was en haar op die manier het hardste kon raken.

Japie kon het niet verkroppen dat vader, telkens als Barbara er om vroeg, en vaak ook zonder dat ze het hoefde te vragen, een nieuwe pop voor haar maakte. Ze gingen af en toe met een lege maag naar bed, maar er was altijd geld om die poppen te maken. Natuurlijk had Japie erover gedacht of hij niet beter de poppen van zijn zusje met rust kon laten. Dan zou vader immers ook geen nieuwe meer maken en bleef er geld over. Hij vond echter dat Barbara aan één pop genoeg moest hebben, tenslotte had hij slechts één speelgoedauto, die door het vele gebruik onder de krassen zat, en daar was hij meer dan tevreden mee. Hij hoefde geen andere auto en deze hoefde ook niet opgeknapt te worden. De auto was goed zoals hij was en iedere kras en deuk maakte de auto een beetje meer bijzonder voor hem. Beschadigd en gedeukt speelgoed heeft ook waarde, dat was de les die hij Barbara al haar hele leven probeerde mee te geven.

De laatste tijd had hij last van nachtmerries. Soms zo erg dat hij zwetend en gillend van angst wakker werd en zich kapot schaamde tegenover Barbara die met haar zes jaren iedere nacht sliep als een roosje. Op de zeldzame dagen dat de poppen van Barbara aan zijn aandacht waren ontkomen, sliep Japie net zo vredig als zijn zusje. Wanneer hij zich helemaal had uitgeleefd op de poppen en Barbara met dikke tranen naar vader was gegaan, leken de nachtmerries heviger te zijn dan anders.

'Hier zul je voor boeten,' snifte Barbara dan door haar tranen heen.

'Alsof ik bang voor jou moet zijn,' antwoordde Japie dan.

Die nachtmerries waren gewoon toeval. Er kon geen relatie zijn tussen wat hij overdag uitspookte en wat hij 's nachts op zijn netvlies zag. Zoiets was onmogelijk. Bovendien wilde Japie niet toegeven dat hij inmiddels bang was om te slapen en eigenlijk liever stopte met het beschadigen van Barbara's poppen. Dan was het alsof zij gewonnen had en dat mocht niet gebeuren.

Vandaag had Japie een plan. Een plan om Barbara voorgoed een lesje te leren en te laten zien dat hij de baas over haar was. Terwijl zijn zusje buiten met haar nieuwste pop speelde en vader in de werkplaats aan een opdracht werkte, verzamelde Japie alle poppen die hij kon vinden en gooide ze in de haard. Tevreden ging hij ervoor zitten en warmde zich aan de vlammen en aan het beeld van de poppen die voor zijn ogen verteerden. Toen vader uit de werkplaats terugkwam, kreeg Japie niets anders te horen dan een begroeting. Het leed was toch al geschied. Daarbovenop kwam dat ze gisteravond allemaal zonder eten naar bed waren gegaan omdat Barbara graag een pop met witte haren en ravenzwarte ogen wilde hebben.

Barbara reageerde minder gelaten op Japies handelingen. 'Nu ben je echt te ver gegaan,' schreeuwde ze met een rood aangelopen gezicht naar Japie. 'Hier ga je echt voor boeten!'

'Alsof ik bang voor jou moet zijn,' antwoordde Japie op dezelfde onverschillige toon waarmee hij altijd op haar reageerde.

'Kalm maar, Barbara,' suste vader, 'ik maak vanavond, als jullie op bed liggen, nóg een nieuwe pop voor je.'

De rest van de dag verloor Barbara haar pop met de sneeuwwitte haren en ravenzwarte ogen geen moment uit het oog. Ze zette haar telkens zo neer dat de doodse ogen precies op Japie gericht waren. Hoewel Japie het opvallend vond en er een ongemakkelijk gevoel bij kreeg, schonk hij er geen aandacht aan. Vannacht zou hij de pop hetzelfde lot laten ondergaan als de andere zeven.

Toen Japie die nacht zag dat zijn zusje lag te slapen, sloop hij uit bed, pakte de nieuwe pop, die Barbara zorgvuldig op de plank boven het voeteneind van hun gezamenlijke bed had gezet, en liep ermee naar de haard. Het verbaasde hem niet dat ze de pop zo onbeheerd op de plank had gezet. Ze wist inmiddels heel goed dat vader toch wel een nieuwe zou maken wanneer Japie ook deze in handen kreeg. Japie stookte voorzichtig het vuur op en toen de vlammen knetterend aan de blokken hout likten, voerde hij zonder twijfel of wroeging de nieuwste pop van Barbara aan de gretige vlammen.

Wat er toen gebeurde leek regelrecht uit zijn nachtmerries te komen en Japie deed zijn best om zich ervan te overtuigen dat dit inderdaad een nare droom was, maar hij wist heel goed dat dat niet zo was. Vanuit de vlammen rees een gestalte op met sneeuwwitte haren en ravenzwarte ogen. Ze leek op een fee, zoals hij in kinderboeken had gezien, alleen was dit geen goede fee. Ze zwaaide met haar toverstokje en sprak een aantal onverstaanbare woorden. Meteen merkte Japie dat hij begon te krimpen en voelde hij alle kracht uit zijn lichaam wegvloeien. Met het verdwijnen van zijn krachten, vervaagde de fee langzaam in een rookwolk, tot er uiteindelijk niets dan een knetterend haarvuur te zien was en Japie als een slappe pop op de grond lag. Hij was nu groot genoeg om in zijn eigen speelgoedauto te kunnen rijden. Hij kon er echter niet naartoe, omdat zijn spieren weigerden hem te gehoorzamen. Machteloos lag hij op de vloer en huilde stille tranen van verdriet.

Toen de zon bijna opkwam, viel hij eindelijk in slaap om kort daarna door Barbara te worden gewekt. 'Vader, kom gauw,' riep ze zo hard dat vader het wel moest horen. 'Die pop die u gisteravond voor mij maakte, lijkt precies op Japie!'

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 119

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief