Loading...
Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Winnaars schrijfwedstrijd 'Magie en Tovenaars' bekend!

Van 25 februari t/m 25 april 2019 organiseerde uitgeverij Keytree in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd in het genre Fantasy met als thema: Magie en tovenaars. Voor deze wedstrijd ontvingen we bijna 90 verhalen.

Meer dan 80 (een aantal verhalen voldeed niet aan de voorwaarden) leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen hebben we mogen ontvangen. Bij dezen bedanken we iedereen die één of meerdere verhalen heeft ingestuurd!

De winnaar van het openingsverhaal en het boekenpakket is:

Steven Standaert met het verhaal Welp

Benieuwd of jouw verhaal in de bundel wordt opgenomen? Lees gauw verder!

Alle verhalen/auteurs voor de bundel (in willekeurige volgorde):

Steven Standaert : Welp

KT Sterling: het geheime verlangen van de tovenaar

Ellen Kusters: Wichard en Arnoldus

Petra van Engelenburcht: Magie

Tara Bakker: Ontheemd

Reinder Veelinx: Vlak voor de zoveelste zondvloed

Claudia Heijnen: Sneeuwvogel

Cindy Hovins: ook heksen maken foutjes

Nicole Houkes: Keria, de Donaktovernares

Marco Stroo: Vuurstormen

Edith E: Ik, de simpele geest van het Magische Boeck der leevensvraagstukken

Jorrit Stelma: En voor mijn volgende truc

Erik van der Velden: Het geheim van de bovenkamer

Hans van den Berg: De magiër

Emmelie Arents: De simulatie

Michelle Arts: Vogelvrij

Roos Vroonhof: Jachtseizoen

Anke van der Meer: De laatste reis

Pepijn Vissers: Toverraad en Traditie

Alain de Kinder: Quovadis

Morrigan Capall: Ravenheer

JN Martina: De grote bloedoorlog

Roelof Ham: Windruiter

Mark Tamminga: Het wisselhuis

Olga Ponjee: De uitverkorene

Jane Barnaby: Het perfecte slachtoffer

Arno Berendts: Merlijn komt los

Hasan Habibovic: Schaduwwezens

Renata R: Bergera en de vloek van van Arendus

Melanie Steentjes: Brandend oordeel

Nakita Veltman: Wrok

Jan Sebrechts: Zwarte zielen

Kees Scheurwater: De balans

Ben Blom: Echte vrienden

Jens van Neyghem: Magie van papier

Sarah Lenaars: Het meisje in de spiegel

Emsie Max: Als de maan verdwijnt

Yvonne Sonke: De hologrammen van Remuko

Selah Schonewille: De kleur van de bliksem

Annette Akkerman: De wonderlijke verdwijning van een schrijversblok

Magriet Spijker: Harde aarde en dansende vuurvliegjes

Liesbeth Jochemsen: De poppenjongen

Sandy Stokkel: Een bijzondere gave

Ans de Haan: De ontmoeting

Ido Venhuizen: De patstelling

Miranda Weernink: Voorzichtig

Frans van der Eem: De spreukendief

Eveline Boonstra: De Duistere Koets

Johan Tode: De vernietiging

Felicia Trenning: Timotheus


We feliciteren de winnaar van het boekenpakket en alle schrijvers waarvan het verhaal zal worden opgenomen in de bundel.


Na verschijning zal de bundel te koop zijn in elke boekenwinkel in België en Nederland.

Meer informatie over de verschijningsdatum etc. zal t.z.t. te vinden zijn op de website van Keytree.

Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

De hologrammen van Remuko

Er hing een mengeling aan geuren van wierook, chloor, spruitjes, zweetvoeten, lavendel en rotte eieren in de Cavatel. Pabito rook het nauwelijks. Hij was vooral nieuwsgierig naar de oorzaak, het hologram van zijn rivaal Remuko, waar geuren en getik uit ontsnapten. Pabito noemde het geuren, zijn Mensels noemden het stank. Remuko drong gisteren de Cavatel binnen en kon zijn hologrammen plaatsen, doordat Pabito de blokkeerspreuk vergat uit te spreken. Zijn symbiotische Mabita verwondde zichzelf bij het instralen van hun dagelijkse dosis magie. Haar hoogfrequente gesnik deed Pabito alles  laten vallen en vergeten, inclusief de blokkeerspreuk. 
Remuko was een krachtig wezen bestaande uit geuren, een irritant dof of schel getik en een fel licht. In zijn hologrammen kwam dit tot uiting en daarmee kreeg Remuko controle over de Mensels. Pabito begon direct met het achterhalen van de opbouw van de hologrammen. Waarom er geen fel licht zichtbaar was, wist Pabito niet. Het scheelde Pabito in ieder geval tijd, zodat hij kon uitzoeken en bedenken hoe hij de geuren en het getik kon neutraliseren. Als hij de hologrammen kon vernietigen, verloor Remuko zijn controle en kracht.

Pabito keek om zich heen en sprak in de ruimte:
‘Mensels, komen jullie naar huis? Ik weet dat jullie de geuren en het getik van Remuko’s hologram afschuwelijk vinden, maar ik heb jullie nodig om zijn hologrammen te vernietigen. We hebben zes urakos de tijd.’
Pabito hoorde van drie kanten gemompel en gezucht. Hij glimlachte. De Mensels van zijn symbiose-eenheid lieten zich niet zomaar ompraten. Voor hij echter één urako telde, verschenen Mabita en hun gezamenlijk geformeerde Baboto.
‘Getsiederrie, wat stinkt het hier’, zei Baboto, terwijl hij met zijn mechanische tentakel zijn geurdetectie naar beneden bijstelde.
Hun tweede geformeerde Mensel, Bibita, riep in paniek:
‘Pabito, het teleporteren is mislukt, ik ben in onze oude Cavatel terechtgekomen. Ik kan dit niet.’
Pabito keek naar Mabi en Boto, hij gebruikte graag hun koosnaampjes, en probeerde te bedenken wat zijn kleine Bibi moest doen. Hij kon het gevoel van een trekkende zaag uit het Pré-Trilennium nauwelijks onderdrukken. Hij rook schimmelkaas en wist dat Bibi bang was. Ze had onvoldoende urako’s geoefend om te kunnen teleporteren. Het probleem was, dat elke Mensel het teleporteren zelfstandig moest aanleren en uitvoeren. Opeens schoot hem iets te binnen:
’Bibi, negeer de geur van schimmelkaas, maak een zagende beweging met je tentakels en voer tegelijkertijd de teleporteer-meditatie uit. Volgens mij moet het dan lukken.‘
Pabito hoorde geritsel en het klikken van bewegende tentakels. Het gevoel van de trekkende zaag verdween. In een flits was Bibi er.
‘Dank je Pabito, dat viel erg mee.’
Pabito was ongelooflijk trots op Bibi, maar hij mocht dat pas laten blijken als ze probleemloos kon teleporteren.
‘Fijn dat jullie direct hiernaartoe konden komen. Tot nu toe detecteerde ik vier hologrammen. Onze laserring schakelde ik uit, zodat Remuko niet in onze geurendecoder kan rondsnuffelen. De geuren ontleedde ik met informatie uit het Intrapedium. Als we nu onze standaard anti-geurenspreuk zouden uitspreken, kan er een geurexplosie ontstaan. Dat maakt onze laserring instabiel. Ik weet ook niet of het alle geuren neutraliseert. Volgens het Intrapedium kunnen we beter een zuurstofcapsule oproepen met één van onze gemuteerde Mensel-spreuken. Als we daarmee gezamenlijk zuivere zuurstof richten op de hologrammen, neutraliseert dat de geuren. De hologrammen verspreiden daarnaast een tikkend geluid. Ik wist niet wat ik daarmee moest en activeerde daarom twee urako's geleden de algoritme-scanner. Ik kijk even of daar iets uitgekomen is.'
Boto zei als eerste iets:
‘Dit is een pittige aanval van Remuko. Ik ben blij dat Pabito ons opriep, hoewel ik liever magic-chill met mijn maatje Larso.’
‘Het beangstigt mij.’, zei Mabita. ‘Als we de hologrammen niet neutraliseren, kan Remuko ons altijd doorzien en doorgeuren. Dat is afschuwelijk.’
Bibi begon te snikken en kroop dicht tegen Mabita aan.
‘Pabito kan het oplossen, toch? Hij bedenkt vast iets slims.’ zei Bibi.

Op dat moment verscheen Pabito. Hij klapte ritmisch met zijn tentakels.
‘Ik heb iets gevonden. In het Pré-Trilennium ontdekten onze voorvormen, mensen, een manier om levende wezens te kalmeren. Dat deden ze bijvoorbeeld bij koeien, die helaas zijn uitgestorven. Ze gebruikten klassieke muziek. Ik had geen idee wat dat was, maar de scanner noemde namen als Mozart, Straus en Bach. Dat leverde een roepspreuk op. Klassieke muziek kan ik niet uitleggen. Het zijn geluiden voortgebracht door dingen, instrumenten. Mensen bedienden die met voorlopers van onze tentakels, hun handen. Het zijn geluiden op verschillende frequenties, hard en zacht. Het is geen getik of gepiep, het is…prachtig. We spreken straks de roepspreuk uit, ik transporteer de muziek en richt die op de hologrammen. Zo wordt het getik overstemd. Er is één maar: klassieke muziek is zeldzaam. Eén Mensel mag het beluisteren, anders verliest het zijn toverkracht. Aangezien ik deze muziek net heb beluisterd, moeten jullie vóór het uitspreken van de roepspreuk jullie geluidvangers uitschakelen.’
‘Wat jammer’, antwoordde Mabita, ‘ik had die klassieke muziek graag gehoord. Maar belangrijker is, dat we de hologrammen onklaar maken.’
‘De geuren veroorzaken het meeste ongemak, zei Pabito, ‘zullen we die eerst neutraliseren?’
‘Ik vind dat getik het ergst’, zei Bibi, ‘maar de geuren mogen wel eerst neutra...neurtadingessen. Als het lukt. Ik vind die Mensel-zuurstofspreuk moeilijk.’
‘Mabita en ik spreken de spreuk eerst samen uit, dan is deze krachtiger en kunnen Boto en jij meeluisteren.'
Mabita ging naast Pabito staan. Ze staken hun tentakels recht naar voren en sloten hun ogen. Tegelijkertijd spraken ze de gemuteerde Menselspreuk uit:
‘Oxidium Capsolutum Purrisimum Acuto’
Met een klap sloten hun tentakels zich om een goudkleurige buis, de zuurstofcapsule. 
‘Yes, dat zijn de eerste twee. Nu jullie, Boto en Bibi. Doe en zeg ons tegelijk na, nadat ik aftel’
Bibi klapperde nerveus met haar tentakels, alsof iemand geïrriteerd tegen metaal aantikte, maar ze vertrouwde op wat Pabito zei. In gedachte herhaalde ze de eerste letters van de spreuk: ‘OCPA.’ Boto kwam naast haar staan en sloot zijn ogen.
‘Kenne we dit snel doen, ik wil terug naar Larso.', zei Boto.
‘Dan gaan we gelijk verder: Bibi, doe je ogen dicht. Steek jullie tentakels recht vooruit',  zei Pabito, ‘ik tel af van drie naar nul. Bij nul spreken jullie de gemuteerde Menselspreuk uit.’
De geur van schimmelkaas werd sterker, Pabito wist dat hij moest opschieten:
‘Daar gaan we: 3,2,1,0…’
‘Oxidium Capsolutum Purrisimum…..
Bibi en Boto aarzelden, alsof ze het laatste woord waren vergeten. Pabito wilde het uitschreeuwen, maar hij mocht niets zeggen. De spreuk zou dan nooit meer werken voor Bibi en Boto.
‘…Acuto!’
Opnieuw klonk er een klap. Bibi en Boto hielden een zuurstofcapsule in hun tentakels.
‘Cool.’, riep Boto.
Bibi zei niets, ze keek met grote ogen naar de zuurstofcapsule.
‘Goed gedaan Boto. Jij ook Bibi, zie je dat je het kunt?’
‘Kan ik nu weer magic-chillen met Larso?' vroeg Boto.
‘Je vergeet dat we de zuivere zuurstof nog op de hologrammen moeten richten. Daarna spreken we de roepspreuk uit, om het getik te overstemmen. Als dat lukt, kun je naar Larso.’
‘Wat een gedoe. En super saai. Kunnen we opschieten? De stank maakt mij misselijk.’
‘Oké. Ga allemaal voor een hologram staan. Op de zuurstofcapsule zit een rode knop en onderaan een draaischijf. Ik tel af van 3 naar 0. Bij 3 draai je de schijf naar links. Bij 0 “push the red button” en richt op het hologram. Iedereen klaar?'
Mabita, Boto en Bibi knikten zwijgend.
‘Oké draai de schijf naar links, 3,2,1 en push! '
Er klonken vier harde klikken, gevolgd door een sissend geluid. Enkele seconden gebeurde er niets, totdat Boto zei:
‘Die geur, die stank…het wordt minder. Jeetje, dat scheelt een stuk.’
Pabito zuchtte opgelucht. Hij durfde het niet te zeggen, maar hij wist van te voren niet of dit zou werken.
‘Nu het getik. Schakel eerst jullie geluidvangers uit. ‘
Mabita, Boto en Bibi tikten drie keer met hun tentakels tegen de trechtervormige geluidvangers. Na enkele piepjes veranderde de kleur van groen naar rood.
‘De roepspreuk is: Klasiekodium Musico Holo. Die roepen we tegelijk. Blijf daarna heel stil staan. De muziek die wordt opgeroepen, kan ìk alleen horen. Deze muziek transporteer ik en richt ik op de hologrammen. Heeft iedereen de roepspreuk onthouden? Daar ga we.’
‘KLASIEKODIUM MUSICO HOLO.’
Er klonk een kakofonie van geluiden. Daarna hoorden Mabita, Boto en Bibi opnieuw het getik van de hologrammen, alleen Pabito hoorde prachtige muziek. Hij werd er door afgeleid, maar concentreerde zich opnieuw en richtte de muziek op de hologrammen. De muziek zwol aan en overstemde het getik. Het werd doodstil, ook voor Pabito. Pabito bleef enkele seconden onbeweeglijk staan, genietend van de stilte. Totdat Boto riep:
‘Het is gelukt, het stinkt niet meer en dat irritante getik is weg! We hebben de hologrammen van Remuko verpletterd. Wij zijn de beste!’
‘Pabito is de beste’, zei Bibi.
‘Ik ben trots op je, op jullie, op ons.’, zei Mabita.
Pabito knikte. Het was voorbij, de hologrammen van Remuko waren geneutraliseerd. Maar Pabito was vooral geraakt door de muziek:
‘Die klassieke muziek was onbeschrijfelijk mooi. Dankzij mijn rivaal Remuko mocht ik die horen. Ik vergeet dit nooit meer.’

 

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 102

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief