Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

KLIK HIER
om een verhaal
in te sturen.
Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Ik was altijd een nuchter persoon, iemand die ervan overtuigd was dat overal een wetenschappelijke verklaring voor te vinden is. Maar sinds de gebeurtenis die ik nu met u ga delen, kan ik niet langer ontkennen dat niet alles te verklaren valt. Ik neem het u niet kwalijk als u mijn verhaal in twijfel trekt. Ik zou het zelf niet geloven als ik het niet uit eerste hand had gehoord van iemand die ik honderd procent vertrouw.

Al zolang ik mij herinner, is George mijn beste vriend. Onze jeugd leest als een jongensboek: twee onafscheidelijke vrienden met hun kleine avonturen die wijzelf, jong als we waren, als groots beschouwden. Tijdens mijn studie natuurkunde, George deed Engelse literatuur, bleven we contact houden. We waren getuigen op elkaars huwelijk en werden peetvader van onze kinderen; George van mijn twee zonen en ik van zijn dochter Olivia. Ze stierf toen ze vier jaar was.

Het was eind september, bijna twee jaar geleden, en een van de laatste zomerse dagen. Ik was gras aan het maaien toen de telefoon rinkelde. “Richard, Olivia is ongeneeslijk ziek.” George kon nauwelijks praten van verdriet. We waren er kapot van, vooral toen het meisje al snel achteruitging. In januari was Olivia’s toestand zo verslechterd dat ze de dagen doorbracht in haar bed dat George en zijn vrouw Linda in de woonkamer bij het raam hadden gezet. Die winter was het bijtend koud, de hemel was al dagenlang grijs en er werd voor het eerst in vijf jaar sneeuw weer verwacht. Linda hing vetbollen in de tuin voor de vogels, maar ook als afleiding voor Olivia die dol was op dieren. Mussen, roodborstjes en koolmeesjes vochten om beurten voor een plek aan de netjes. Op een dag kwam ook een andere vogel, diepzwart en groter dan de anderen, maar hij leek niet geïnteresseerd in de bollen. Op de vensterbank voor het raam van Olivia streek hij neer en wipte op en neer voor het raam. Met zijn kop schuin keek hij haar met zwarte kraalogen aan en af en toe tikte zijn snavel tegen de ruit. Olivia vond het prachtig.

Tijdens de uren naast haar bed vertelde George zijn dochter hoe hij en ik vroeger, in winters die eindeloos lang leken, speelden in dikke pakken sneeuw. Hoe we op onze sleeën de bochtige hellingen in het bos af suisden, langs bomen en onder takken door, om daarna weer naar boven te ploeteren en ons opnieuw te laten afglijden. Hij liet haar schateren van het lachen om het verhaal van de sneeuwballen die we, verscholen achter de varkensschuur, op boer Frederiks hoofd mikten die stampvoette van woede omdat hij geen idee had waar deze aanval vandaan kwam. “Papa, vertel nog eens over de sneeuw, ” vroeg ze elke dag opnieuw. En daarna, hoopvol: “Misschien komt er vandaag sneeuw. Ik heb nog nooit sneeuw gezien.”

Januari ging over in februari en nog altijd was het niet gaan sneeuwen, ondanks dat de dagen bitterkoud en loodgrijs bleven. De vogels deden zich nog steeds te goed aan de vetbollen die Linda voor ze bleef ophangen. Ook de zwarte vogel kwam trouw naar zijn plek bij het raam en Olivia was hem Bono gaan noemen. Het leek zelfs of hij kwam als ze hem riep, maar George wuifde die gedachte snel weg.

Olivia verzwakte snel, de blauwe ogen stonden flets in haar witte gezicht en op haar huid verschenen donkere plekken. De verzorging werd zwaarder en George en Linda riepen verpleeghulp in via een thuiszorgorganisatie. Nog geen uur nadat George ze had gebeld, rinkelde de deurbel. Op de stoep stond een jongedame met donkere ogen, een lange spitse neus en glanzend ravenzwart haar dat in een vlecht op haar rug hing. Haar lange zwarte mantel hing tot op haar enkels en in haar gehandschoende linkerhand droeg ze een grote tas. Op een of andere manier deed ze hem aan een vogel denken, zoals ze met die grote ogen naar hem opkeek in de deuropening, haar hoofd een beetje scheef. “Goedemiddag, ik ben Skylar, ik kom voor Olivia.” Ze had een prettige en kordate stem en George liet haar binnen.

Vanaf de eerste minuut was Olivia dol op Skylar en Skylar leek precies aan te voelen wat Olivia nodig had. Terwijl ze het kind verzorgde, vertelde ze met fluisterzachte stem verhalen waar haar kleine patiënte ademloos en met glinsterende ogen naar lag te luisteren. Ze zong wonderlijke melodieën in een vreemde, onbegrijpelijke taal die een kalmerende werking op Olivia hadden, want binnen enkele ogenblikken viel het meisje in slaap. George en Linda waren intens dankbaar met de komst van Skylar.

Zo gleden ook de dagen van februari voorbij en elke dag opnieuw vroeg een steeds zwakker wordende Olivia aan haar vader of het nog zou gaan sneeuwen. En elke dag moest haar vader het antwoord schuldig blijven. Wat zou hij er niet voor over hebben om zijn kleine engel één keer te laten meemaken hoe wonderlijk de wereld is als deze bedekt is onder een witte deken. Maar toen brak maart aan, de temperaturen klommen langzaam omhoog en op een dag staken de eerste krokussen hun paarse en gele kopjes boven de grond uit. Een lentezon scheen uitbundig op het raam waarachter het bed stond met daarin de zieke Olivia. De vogels kwetterden opgewonden over de aangebroken lente. Alleen de grote vogel ontbrak. Hij was een poosje geleden plotseling weggebleven, tot groot verdriet van Olivia. 
“Het wordt lente. Nu zal ik wel nooit meer sneeuw zien, hè papa?” George’s hart brak toen hij dit hoorde. Hij zat naast haar bed, streelde haar fijne blonde haar en drukte een kus op haar voorhoofd, niet in staat om te antwoorden. Daarna legde hij zijn hoofd op de dekens en zo bleef hij zitten om zijn tranen te verbergen voor zijn dochter.

Aan de andere kant van de kamer, voor het raam dat uitkeek op straat, stond Skylar. Ze stond daar al een hele poos onbeweeglijk en keek met een strakke blik en geknepen ogen naar de blauwe voorjaarslucht. Haar lippen bewogen geluidloos en onafgebroken, alsof ze aan het bidden was en leek niets te horen van het gesprek dat verderop in de kamer plaatsvond.

Hij had geen idee hoe lang hij daar gezeten had toen George wakker schrok van de opgewonden stem van Olivia: “Kijk dan, papa! Het sneeuwt, het sneeuwt! Wakker worden, kijk dan toch!’ En warempel, buiten dwarrelden dikke sneeuwvlokken traag naar beneden en vormden een wit laagje op het gras en de bomen. George knipperde een paar keer met zijn ogen, alsof hij nog niet goed wakker was. “Ik wil naar buiten, toe dan papa, mag het?” George aarzelde en zocht goedkeuring bij Skylar, maar die stond nog steeds in haar vreemde houding voor het andere raam. Ach, wat kan het voor kwaad, dacht hij bij zichzelf en tilde Olivia uit bed, sloeg een deken om haar heen en liep met haar in zijn armen naar buiten. Wat was ze licht geworden, zijn breekbare vogeltje. De sneeuw kraakte onder zijn schoenen toen hij Olivia in zijn armen door de tuin droeg terwijl ze met opengesperde mond de vallende vlokken probeerde te vangen. Een verwonderde Linda voegde zich bij hen en begon aan een sneeuwpop. Ze rende weer naar binnen en kwam terug met een wortel die Olivia op de plek van de neus in de pop stak. De sneeuw bleef maar vallen en pas toen het donker werd gingen ze terug naar binnen. Voor even waren ze weer een normaal gezin, vrolijk en zonder zorgen.   

Diezelfde nacht is Olivia zachtjes ingeslapen. Het verdriet van George en Linda was onbeschrijfelijk en ook mijn vrouw, kinderen en ik waren ontroostbaar. De dagen erna leken in een dikke mist gehuld en niemand had gemerkt dat Skylar stilletjes was vertrokken. Haar lange mantel hing niet meer aan de kapstok en de grote tas was weg zonder dat we kans hadden gehad haar te bedanken voor haar goede zorgen. George draaide het nummer van de thuiszorgorganisatie en wachtte tot werd opgenomen.  
“Goedemiddag, ik ben op zoek naar uw medewerkster Skylar.” De telefoniste beweerde echter stellig dat ze niemand in dienst hadden met die naam en ook in het computersysteem kon ze niets terugvinden, zelfs geen aanvraag voor hulp. Volgens haar was het onmogelijk dat een verpleegster naar hun huis was gestuurd. De verbaasde dame excuseerde zich, maar kon het niet verklaren. Een minstens zo verbaasde George verbrak de verbinding en op dat moment hoorde hij een zacht getik bij het raam. Hij draaide zich om en keek in de kraalogen van een zwarte vogel. Bono knikte kort en vloog weg, voorgoed.

Welnu, dit was het verhaal dat ik met u wilde delen. Nu hoor ik u zeggen: “Richard, sneeuw in maart is toch niet zo bijzonder.” Maar wat als ik u vertel dat het die dag alleen sneeuwde boven hun tuin? Precies daar hingen dikke pakken loodgrijze wolken waar miljoenen sneeuwvlokken uit dwarrelden, glinsterend als diamanten in de lentezon. Het was magisch.

Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap